Duitse sociaaldemocraten op weg naar “staatsdragende zelfmoord” | Uitpers

Duitse sociaaldemocraten op weg naar “staatsdragende zelfmoord” | Uitpers

15-01-18 07:08:00,

SPD-voorzitter Franz Mûntefering: “Oppositie is klote” (Wikimedia Commons, kremlin.ru)

“Gaat ons verantwoordelijkheidsbewustzijn als staatsdragende partij zo ver dat wij daarvoor zelfs electorale zelfmoord willen plegen ?” vroegen ettelijke prominente Duitse sociaaldemocraten zich openlijk af nadat hun SPD bij de verkiezingen voor een nieuwe Bondsdag in september 2017 een (zoveelste…) klinkend verlies had geleden. Hoe onwaarschijnlijk ook: vier maanden – en een mislukte ‘burgerlijke’ formatiepoging – later begint het daar inderdaad op te lijken. Hoewel.

In de bondsdagverkiezingen van september 2017 leden de christendemocraten (CDU-CSU) een nog forser verlies dan de sociaaldemocratische SPD. Maar voor die laatste partij kwam de klap heel hard aan: de voormalige volkspartij geraakte maar nipt boven twintig procent, niet eens acht procent meer dan de extreem-rechtse AfD (Alternative für Deutschland) en nog altijd meer dan twaalf procent achter de toch ook ferm aangeslagen CDU-CSU.

SPD-voorzitter Schulz verklaarde nog tijdens de verkiezingsnacht dat zijn partij niet bereid was om opnieuw in een federale regering te stappen. Daarop werd geprobeerd een – op federaal niveau tot dusver nooit geziene – coalitie tot stand te brengen tussen christendemocraten, groenen en liberalen (FDP) maar die poging werd na ettelijke weken moeizame onderhandelingen vakkundig getorpedeerd door FDP-voorzitter Lindner.

Daarmee stond uitredend bondskanselier Merkel voor een loodzwaar probleem. Geen enkele partij (behalve dan de AfD…) was of is te vinden voor nieuwe verkiezingen, en van een christendemocratisch minderheidskabinet wil zij zelf niet weten. Dus bleef slechts één optie over: een heruitgave van de ‘GroKo’, de ‘grote coalitie’ van christen- en sociaal-democraten. Die al formeel was uitgesloten door SPD-partijleider Schulz, en waartegen binnen die partij trouwens enorme weerstand bestaat. En die – zo sneerde menig commentator – eigenlijk de naam ‘grote’ coalitie niet meer verdient, nu de beide grote volkspartijen van weleer samen nog amper een goeie 53 procent vertegenwoordigen van driekwart van het hele kiezerscorps.

Beierse bekommernis

Alleen: om de SPD alsnog over de streep te trekken zouden wel forse toegevingen noodzakelijk zijn qua regeringsprogramma. En precies tot zulke toegevingen bestaat bij de Beierse christendemocraten (CSU) bitter weinig bereidheid: in de herfst van dit jaar staan die voor deelstaatverkiezingen, en daarin moeten ze hun (slinkende maar alsnog onaangetaste) meerderheidspositie verdedigen tegen de oprukkende AfD. Toegevingen aan ‘links’ zijn dus uit den boze.

De SPD-positie is als het ware het spiegelbeeld van die Beierse bekommernis: om ‘electorale zelfmoord’ te vermijden moeten deze keer (in tegenstelling tot vorige coalities met de christendemoraten) werkelijk betekenisvolle sociale programmapunten in een regeringsprogramma worden ingeschreven én uitgevoerd.

 » Lees verder

%d bloggers liken dit: