alertcolumn 70: De kracht van acht

alertgroepen.nl · by Loek Dullaart · February 4, 2018

Van het dagelijkse nieuws word je niet vrolijk: Turkije valt Syrië binnen om de Koerden uit te schakelen, Pence gaat bij zijn vriend Netanyahu op bezoek en bruskeert de Palestijnen, Trump voert oorlog tegen de democraten en de FBI, de rijken worden rijker, de armen worden armer, er is geen democratie in Europa, Spanje loert op het arresteren van Puigdemont, vandaag nog even geen aanslag, maar dat is wel een uitzondering, de vervuiling en klimaatafbraak gaan ongehinderd door. Als je alles bij elkaar optelt kun je er moedeloos van worden. Dat is ook wat er dreigt: de moedeloosheid, de onverschilligheid neemt toe, het noopt of dwingt je haast om je af te keren van deze harde werkelijkheid en te vluchten in schoonheid, vermaak of spirituele illusie.

Dan is het werkelijk een verademing om te horen over alternatieven, over nieuwe mogelijkheden, over experimenten met een basisinkomen, met de opzet van coöperaties, samenwerkingsprojecten, met nieuwe alternatieve energievormen (zie bijvoorbeeld de mogelijkheid van productie van gas uit algen) alles heel hoopgevend en hartverwarmend!

Het is noodzakelijk om daar een deel van onze aandacht op te focussen…

Maar het meest hoopgevend vind ik wel het boek dat ik onlangs las van Lynne McTaggart. Deze Amerikaanse onderzoeksjournaliste was al beroemd geworden door haar boek over Het Veld. Daarin beschreef ze dat er in de Kwantummechanica iets vreemds gebeurt. Als de druk hoog is, de deeltjes klein en de temperatuur laag, dan houden de deeltjes zich niet meer aan de natuurwetten. De ijzeren natuurwetten blijken dan niet meer op te gaan en wat nog interessanter is, de deeltjes reageren dan op gedachtekracht. De onderzoeker beïnvloedt met zijn geestkracht het onderzoeksproces. Ook bij grotere moleculen blijkt dat te kunnen.

Toen ze besefte wat hier gebeurde besloot ze hier verder haar onderzoeksproject van te maken: kunnen we met onze gedachtenkracht de wereld veranderen en verbeteren? Over de resultaten van haar onderzoek schreef ze een tweede boek: Het Intentie-experiment. Het interessante is dat zij in dat boek verslag doet van een aantal proeven met groepen die gemeenschappelijk mediteren en het proberen te meten wat de gevolgen daarvan zijn.

Een van die experimenten was een groep mensen die gemeenschappelijk mediteerden (Transcendente Meditatie) in een stad. Gedurende die periode werden allerlei cijfers gemeten. Er bleek een significante afname plaats te vinden van het geweld in de stad, de misdaadcijfers gaan aanzienlijk naar beneden, zelfs ook de ongelukken en ziektecijfers. Toen het experiment werd beëindigd gingen alle cijfers weer terug naar het oude niveau. Gerichte meditatie kan dus leiden tot wereldverbetering. Als je de hele wereld zou willen veranderen, zou je daar iets meer dan 8000 mensen voor nodig hebben, volgens Lynne McTaggart. Mijn eerste reactie was: dat moet te doen zijn, dat gaan we gewoon even organiseren…..

Dit boek werd erg bekend en was voor Dan Brown aanleiding om Lynne McTaggart met haar werk een grote rol te laten spelen in zijn boek Het verloren symbool. Zij is daar Katherine Solomon, zus van één van de hoofdrolspelers in het verhaal. Zij heeft een werkplaats in een instituut voor noëtiek, dat in het begin van het boek als volgt wordt toegelicht: “Haar specialisatie – noëtische wetenschap – was nog vrijwel onbekend geweest toen zij er voor het eerst van had gehoord, maar de laatste jaren waren er nieuwe deuren geopend, die inzicht gaven in de kracht van de menselijke geest. Onze ongebruikte vermogens zijn echt verbijsterend. Door de twee boeken die Katherine over noëtiek had geschreven (!) was ze een belangrijke onderzoeker geworden in dit weinig bekende gebied, maar als haar meest recente ontdekkingen werden gepubliceerd (!) zou de noëtische wetenschap over de hele wereld het gesprek van de dag zijn.”

Naar het eind toe worden de uitspraken in het boek nog interessanter: “De hele avond had Langdon geprobeerd wijdvertakte, etherische concepten te bevatten…. De Oude Mysteriën, het Verloren Woord, de Geheimen der Eeuwen. (…) Mensen bestuderen de mysteriën hun leven lang, en dan nog zijn ze niet in staat toegang te krijgen tot de macht die daarin zou zijn verborgen… (…) De Oude Mysteriën en de Bijbel zijn één en hetzelfde… (..) De Bijbel is één van de boeken waarin de mysteriën door de eeuwen heen zijn doorgegeven. De bladzijden van de Bijbel proberen uit alle macht ons het geheim te vertellen.(..) De ouden kenden al vele van de wetenschappelijke waarheden die we nu opnieuw aan het ontdekken zijn. Het is nog slechts een kwestie van jaren, dan zal de mens zich gedwongen zien het ondenkbare te accepteren, namelijk dat onze geest in staat is om de fysieke materie te transformeren. (…) Deeltjes reageren op onze gedachten….. wat betekent dat onze gedachten het vermogen bezitten om de wereld te veranderen.”

Aan het eind van het boek lijkt dit gegeven het belangrijkste slotakkoord te vormen van dit hele boek. Prachtige uitspraken zijn ook nog: “De wetenschap die de religie eeuwenlang heeft weggehoond als bijgeloof, moet inmiddels toegeven dat de volgende grens waar ze zich voor gesteld ziet letterlijk de wetenschap van geloof en vertrouwen is…. Het onderzoek naar de kracht van gefocuste overtuiging en intentie. Dezelfde wetenschap die ooit ons geloof in het wonderbaarlijk ondermijnde, bouwt nu een brug over de kloof die ze zelf heeft geschapen.

Tenslotte legt Katherine nog één keer het wezenlijke van haar wetenschap uit: “We hebben wetenschappelijk bewezen dat de macht van de menselijke gedachte exponentieel toeneemt met het aantal mensen die eenzelfde gedachte delen.(…) Wanneer heel veel mensen hetzelfde denken, versterkt dat het effect van een gedachte ….. exponentieel. Dat is ook de inherente kracht van gebedsgroepen en healing-cirkels, van samen zingen en massaal je geloof belijden. Het idee van het universele bewustzijn is geen etherisch new-age-concept. Het is een keihard wetenschappelijke werkelijkheid…. En als we die onder controle krijgen kan dat onze wereld transformeren. Dat is de onderliggende ontdekking van de noëtische wetenschap. En het gebeurt al, op ditzelfde moment…..”

Dan Brown besluit zijn boek dan met de constatering dat wat Plato schreef over ‘de wereldgeest’ en wat Jung ‘het collectief onbewuste’ noemde hier nu wordt genoemd: God is te vinden in het samenspel van Velen… We moeten hem niet zien als de Ene. Hij ontdekt dan dat dat eigenlijk ook al in de Bijbel staat doordat “Elohim” een meervoud is. En dat die Ene ontstaat uit het samengaan van velen: E pluribus unum. Hij zegt er niet bij dat


Lucifer met die uitspraak aan de haal is gegaan, met enkele ontaarde vrijmetselaarsgroepen die de wereld willen regeren (zie het dollarbiljet) en daardoor Ahriman via het geld en de macht in de kaart spelen, zodat deze zijn Nieuwe Wereldorde kan creëren. Dan Brown zegt ook niet wat voor mij richtinggevend is bij dit samenkomen van mensen in het spirituele en de meditatie: “Waar twee of meer mensen in mijn naam verenigd zijn, daar ben ik (Christus) in hun midden.” Tot zover het boek van Dan Brown.

Het is wel bijzonder dat deze gedachten via Dan Brown zo wijd verspreid werden/worden in de wereld. Lynn McTaggart ging niet op haar lauweren rusten, maar werkte stug door. Aan het eind van haar tweede boek Het intentie-experiment kondigt Lynne McTaggart aan dat ze verder zal gaan met de experimenten met gemeenschappelijke intenties. De resultaten daarvan gedurende de afgelopen tien jaar legt ze nu neer in haar meest recente boek Het Intentie Effect. Een aantal ervaringen daaruit geef ik weer in deze alert-column, als stimulans om het boek zelf ter hand te nemen en te gaan lezen. Het interessante bij dit alles is dat ze steeds alle effecten wilde meten, en daarmee ook wetenschappelijk wilde aantonen dat mediteren echte veranderingen kan bewerkstelligen. Door dit bewijzen-willen kon ze soms minder hard gaan dan ze eigenlijk wilde.

Allereerst is het interessant dat Lynne McTaggart steeds tijdens haar workshops groepjes formeerde die dan gezamenlijk gingen mediteren. Al doende ontdekte zij dat een groepje van acht daarbij het meest werkzaam is. Daarom is de ondertitel van haar boek ook: The power of eight, door mij vertaald als: De kracht van acht. Zij vormde kleine kringen waarin zeven mensen rond een achtste stonden, die dan mocht zeggen welke situatie het onderwerp van de gemeenschappelijke meditatie zou zijn. Soms was dat een ziekte of een lichamelijk probleem, soms was dat een relationeel probleem, een financiële situatie, kortom: alles was mogelijk.

Nu was het wonderbaarlijke dat er dankzij de meditaties ontzettend veel gebeurde: mensen genazen van ziektes, anderen kregen onverwachte financiële hulp, een relatie tussen mensen herstelde, het hele boek staat vol met de meest bizarre wonderverhalen… Maar het meest bijzondere dat ze ontdekte was dat niet alleen degene in het midden iets van verandering en verbetering beleefde, maar dat het met alle leden van de groep door het mediteren in allerlei opzichten beter ging. Dus: “door te geven, ontvangen wij, onszelf vergetende vinden wij”, zoals de spreuk luidt, die aan Fransciscus van Assisi wordt toegeschreven:

Heer, maak mij tot een instrument van uw vrede
Opdat ik liefde wekken mag waar haat bestaat
Vergeving waar de ziel beledigd is
Laat mij eenheid brengen waar tweedracht heerst
En in plaats van dwaling waarheid brengen
Laat mij de twijfel verbannen door geloof
de wanhoop lichter maken door verwachting
Laat mij licht brengen waar de ziel verduisterd is.
En bij verdriet of smart vreugde brengen.

Heer, laat mij liever anderen troosten dan getroost te worden,
liever begrijpen dan begrepen te worden,
en liever beminnen dan bemind te worden.
Want door ons te geven ontvangen wij,
onszelf vergetende vinden we,
door te vergeven wordt ons vergeven,
stervende worden wij opgewekt tot het eeuwige leven.

Een heel hoofdstuk van het boek van Lynne McTaggart gaat over het ziekmakende (vooral infectieziektes) van genot zoeken en aan de andere kant het heilzame en geneeskrachtige van altruïsme, van het geven aan een ander, van het schenken, van naastenliefde. Boeiend hoe je vanuit de ervaringswijsheid op de naastenliefde komen kan.

De kracht van acht: natuurlijk prachtig ook voor wie kunstzinnig is en het kan zien als een akkoord, als slotstuk van een toonladder van zeven tonen of de regenboog als omvattend principe van zeven kleuren. Maar Lynne McTaggart beschrijft in haar boek naast de ‘seven and one’ ook de ‘twelve and one’: de twaalfheid van de apostelen die rond het Christuswezen staan (“Het aantal van twaalf apostelen kan van even groot belang zijn geweest als het gebed zelf”). Sterker nog: op haar zoektocht naar de werkzaamheid van deze intenties zoekt ze eerst naar oorzaken in de vorming van de hersenkwabben en zenuwcellen, maar verderop in haar onderzoek laat zij dit los en vindt zij de parallel met wat er bij gemeenschappelijk bidden en healing-circles ontstaat: het je opgenomen voelen in een hogere dimensie, in een hoger ‘Ik’, met daarbij: “een gevoel van éénwording, een buitengewone intensiteit van ervaring, een gevoel van helderheid en nieuw inzicht, de overgave aan controleverlies en het gevoel dat er iets (in het geloof, leven, doelen) blijvend veranderd is.”

Het is interessant dat Lynne McTaggart zo, op zoek naar verklarings-modellen van de heilzame werking van gemeenschappelijk mediteren, uitkomt bij het hogere ik, bij het christendom en het Christuswezen. Ook komt ze de Rozenkruisers en de Anthroposofie tegen op die zoektocht: “De rituelen die ik mijn intentiegroepje vroeg om uit te voeren hadden enkele paralellen met die van de Rozenkruisers en zelfs met enkele westerse mystieke tradities zoals die van de Antroposofische Vereniging”.

In haar onderzoek naar de werkzaamheid van meditatie komt ze ook in aanraking met Masaru Emoto, die aantoont dat de structuur van water-kristallen wezenlijk verandert o.i.v. liefde, dankbaarheid en gedachtenkracht. Zij zegt dan dat de wetenschappers niet overtuigd zijn van deze kracht als er niet iets meetbaars beïnvloed wordt. Ze roept dan een grote groep mensen bijeen om te proberen met meditatiekracht de pH-waarde van water omhoog te krijgen. Als die pH twee waardes omhoog gaat door het mediteren zijn haar wetenschappelijke vrienden overtuigd.

Ze wil dan behalve die kleinere groepen ook een groter vredesproject proberen en kiest dan voor de strijd in Sri Lanka, tussen het regerings-leger en de ‘Tamil-tijgers’ omdat ze in dat land mensen kent die de gegevens kunnen verzamelen of de gezamenlijke intentie tot meer vrede en minder slachtoffers kan leiden. Ze weet meer dan 10.000 mensen in 20 verschillende landen te mobiliseren via haar website, die gemeenschappelijk zullen mediteren voor de vrede in Sri Lanka. Het experiment begint op 14 september 2008 en zal een week duren.

Als ze een paar dagen bezig zijn met deze meditatie krijgen ze verontrustende berichten uit Sri Lanka dat er ongewoon veel slachtoffers vallen die week. Hevig verontrust vraagt Lynne McTaggart zich af wat er gebeurt. Maar in de weken daarna blijkt dat deze gebeurtenissen in die septemberweek de inleiding vormen tot een definitief vredesverdrag tussen de regering en de Tamil Tijgers in 2009. Aan een conflict van 25 jaar is een eind gekomen. De rol van de meditatie in het geheel is niet bewezen, maar de intentie van de meditatie wordt wel bereikt, zij het enige maanden later, het keerpunt werd gemaakt tijdens de meditatie-week!

Momenteel doet Lynne McTaggart soortgelijke grootschalige meditatie-intenties voor de situatie in het Midden-Oosten, zoals op haar website is te lezen. Ook roept ze op om met mensen groepen te vormen die samen mediteren. Belangrijk is daarbij dat men samen een intentie kiest. Belangrijk is ook dat men met zeven of twaalf of met velen is. Ook is het zaak om zijn intentie zo concreet mogelijk te formuleren. Binnen de alertgroepen kunnen we wellicht nog wat meer in deze richting doen en afspreken, samen een intentie zoeken bij de spreuk.

Aan het eind van haar laatste boek Het intentie-effect staat nog dit: “Als mensen bij elkaar komen, gebeuren er wonderen die niet de optelsom zijn van feiten en waarneembare informatie en die niet het gevolg zijn van de werking van de zwervende zenuw of de hersenen. Ik ben gaan geloven dat de wonderen die gebeuren geen individuele aangelegenheid zijn, maar het resultaat van collectieve krachten, die zich met name manifesteren als we de nietigheid van het zelf overstijgen. Ik probeer magie niet meer te verklaren; het is voldoende om te laten zien dat die bestaat, ook al zien we er maar af en toe een glimp van.”

Spiritualiteit in praktijk gebracht!

Loek Dullaart, 4 februari 2018

Nederlandstalige- geselecteerde- maar niet gepubliceerde artikelen:

[rss url=https://www.instapaper.com/folder/3512068/rss/6196606/hBBwhP0ZNQTzoQKPjMpBOlQ75o show_title=true show_links=ture show_summary=true show_author=true show_date=true recent=false]