Dyab Abou Jahjah, tussen activisme en columnisme | Uitpers

Dyab Abou Jahjah, tussen activisme en columnisme | Uitpers

16-02-18 05:51:00,

WOORD VOORAF:

Ik schreef onderstaande kritische recensie van Abou Jahjah’s boek De stad is van ons kort na verschijnen ervan, in de zomer van 2014. Uiteindelijk publiceerde ik de bespreking niet omdat ik Dyab op dat moment geen stokken in de wielen wou steken. De bespreking ging wel naar een paar vrienden, waaronder Dyab zelf. Nu hij gaat voor een politiek project waarin ik me niet kan vinden (zie mijn artikel in De Wereld Morgen) en onze wegen scheiden, houdt niets me tegen om de tekst alsnog te publiceren. Niet uit rancune, want ik hoop dat Dyab ooit terugkeert naar de rol die hem in de huidige conjunctuur het beste ligt en ook zijn talenten het best laat renderen, dat is die van columnist. Wel omdat deze bespreking enkele inzichten bevat die m.i. nog steeds relevant zijn. Ik denk dan onder meer aan bespiegelingen over de beperkte politieke rol van de middenklasse; over de limieten van een focus op stadspolitiek; over de aard van het racisme; over de plaats van het zionisme in de dominante ideologie.

Ik publiceer de tekst ongewijzigd, wat bvb. verklaart waarom ik hier en daar ‘blank’ en niet ‘wit’ schreef – voortschrijdend inzicht weetjewel.

LDW, 15/2/2018

Dyab Abou Jahjah, ooit volksvijand nummer 1 als oprichter van de Arabisch-Europese Liga (AEL), ontpopte zich sinds zijn terugkeer uit Libanon tot een veelgevraagd commentator en opiniemaker in de mainstream media. Geen dag gaat voorbij of hij zit in een praatprogramma van een Belgisch of Nederlands tv- of radiostation, en De Standaard publiceert wekelijks een column van de Libanese Belg. Zelfs human interest- en spelprogramma’s zien hem niet over het hoofd: de persgeneraals, die hem ooit de nek omwrongen, drukken hem nu aan de borst. Interviews, quotes: geen gebrek daaraan, maar voor een bespreking van zijn jongste boek, De stad is van ons, dat in juni 2014 verscheen, werd amper plaatsgemaakt. Slechts drie besprekingen springen in het oog: eentje van Walter Lotens op de site van DeWereldMorgen, een (lyrische) van Bert Anciaux op zijn persoonlijke site en eentje van Rik Van Cauwelaert in De Tijd, maar die laatste nam niet echt de moeite om inhoudelijk op het boek in te gaan.

 » Lees verder

%d bloggers liken dit: