De situationisten en mei ’68: “We hebben wind gezaaid, we zullen storm oogsten”

De situationisten en mei ’68: “We hebben wind gezaaid, we zullen storm oogsten”

13-03-18 03:54:00,

De Situationistische Internationale, anders dan haar naam laat vermoeden, is nooit een omvangrijke organisatie geweest. Zij heeft – ‘en dat zeer bewust’ – nooit meer dan 25 tot 30 leden op hetzelfde moment gehad – ‘en dikwijls minder’. In mei ‘68 waren er in Parijs maar een tiental situationisten actief. ‘We hebben gezien dat dat genoeg was’, zo stelden de situationisten achteraf niet zonder enige voldoening vast.

De overwinning is aan wie chaos

weet te stichten, zonder ervan te houden.’

(Guy Debord, I.S. nr 1, juni 1958)

Op 8 januari 1968 is de Franse minister van Sport en Jeugdzaken op bezoek in de Cité Universitaire van Nanterre om er een nieuw zwembad te openen. Net als de bewindsman zijn toespraak beëindigd heeft, stapt een roodharige jongeman op hem toe, vraagt hem beleefd om een vuurtje, en vaart dan plotseling tegen hem uit: ‘Ik heb uw Witboek over de Jeugd gelezen. Zeshonderd pagina’s onzin! U slaagt er niet eens in over de seksuele problemen van jongeren te praten!’ De sproetige jongeman is Daniel Cohn-Bendit. Hij is de gangmaker van protestdemonstraties tegen de maatregel waardoor mannen- en vrouwenafdelingen binnen de studentenhuizen van elkaar worden gescheiden. Hij zwaait met een brochure met als titel Over de armoede van het studentenmilieu, waarin voorspeld wordt dat de opstand van de jeugd tegen de haar opgelegde levenswijze in feite slechts het voorteken is van een ruimere subversie – ‘die allen zal omvatten voor wie het leven in deze maatschappij steeds meer onmogelijk wordt’.

Nauwelijks drie maanden later breekt er een opstand uit in het Quartier Latin van Parijs. Een week lang wordt er in de straten gevochten. Een wijdverbreide wilde staking overspoelt het land. Talrijke bedrijven worden door de arbeiders bezet. Veertien dagen lang wankelt de staatsmacht. Heel even heerste er een situatie waarin de verbeelding aan de macht was.



Foto: Jean-Claude Seine (c)

De brochure waar Cohn-Bendit mee zwaaide was een uitgave van een curieuze groepering die zich, niet zonder enige ironie, Situationistische Internationale noemde, en een tijdschrift met dezelfde benaming uitgaf. Deze kleine maar zeer actieve groepering was in 1957 door een handjevol kunstenaars en would-be revolutionairen opgericht, en zou in de loop van de jaren zestig de ontluikende verzetsbeweging van de nodige maatschappijkritische ideeën voorzien.

 » Lees verder

%d bloggers liken dit: