Referendum over de Wet Inlichtingen en Veiligheidsdiensten

courtfool.info – Rudo de Ruijter, Onafhankelijk onderzoeker, Nederland, 10 maart 2018

 

Op woensdag 21 maart 2018 wordt gelijk met de gemeenteraadsverkiezingen het raadgevend referendum over de Wet op de Inlichtingen en Veiligheidsdiensten 2017 gehouden.

Dit referendum is mogelijk gemaakt door de Wet raadgevend referendum. [1] Die kwam er in 2014. De uitslag van het referendum over een verdrag met Ukraïne viel echter niet in de smaak bij Rutte en companen. [2] Zij gaan het raadgevend referendum weer afschaffen. [3]

Het referendum op 21 maart 2018 wordt voorlopig dus onze laatste kans om samen onze mening over een nieuwe wet te geven.

De Wet op de Inlichtingen en Veiligheidsdiensten 2017 (“Sleepwet”, in de volksmond) werd op 11 juli 2017 door de Eerste Kamer goedgekeurd. [4] Het referendum vindt dus achteraf plaats en onze stem dient dus als goedkeuring of afkeuring van deze wet. Maar het parlement hoeft zich van de uitslag niets aan te trekken, al is het referendum ook correctief bedoeld. [5]

Wat staat er in die sleepwet?

De referendumcommissie heeft huis-aan-huis een folder met informatie laten verspreiden. [6] Misschien heeft u die al ontvangen. Daarin stelt ze, dat ze de burgers neutraal informeert. Ik twijfel niet aan hun goede bedoelingen, maar hun samenvatting van de wet gaat wel heel kort door de bocht. Evenals veel journalisten en voorstanders, die we op televisie hebben gezien, hebben zij het slechts over het gedeelte van de wet, dat gaat over de bijzondere opdrachten, waarbij een nieuw gecreëerde toetsingscommissie in het spel komt.

Hier is de tekst van de Wet op de Inlichtingen en Veiligheidsdiensten 2017, zoals verschenen in de staatscourant:

In artikel 36 vind je een opsomming van de specifieke gevallen, waarbij de minister de toetsingscommissie in moet schakelen. De toetsingscommissie gaat echter NIET over:

  • het stelselmatig verzamelen van gegevens uit open bronnen (art 38);
  • het inwinnen van gegevens bij bestuursorganen, ambtenaren en bij een ieder die over gegevens beschikt en het verkrijgen van rechtstreekse toegang tot geautomatiseerde gegevensbestanden (art 39);
  • het opeisen van persoons- en communicatiegegevens bij aanbieders van communicatiediensten (art. 55 en 56);
  • het doorgeven van geëvalueerde en ongeëvalueerde gegevens aan buitenlandse of internationale diensten, waarmee al dan niet een samenwerkingsverband bestaat. (art 62 en 64).

De wet biedt de diensten dus volop mogelijkheden om ook zonder de tussenkomst van deze toetsingscommissie op grote schaal onze communicatie- en persoonsgegevens te verzamelen, uit te pluizen en door te geven.


We hebben al 250.000 verdachten…

Lachertje

Artikel 65 stelt, dat buitenlandse en internationale diensten onze gegevens alleen kunnen krijgen onder de voorwaarde, dat ze die geheim houden. Typisch een artikeltje om het volk gerust te stellen. Immers, zodra onze gegevens in het buitenland zijn gaat onze minister er niet meer over en geldt deze wet niet meer. Wanneer Turkse diensten dan uit gaan pluizen wie kritiek heeft op Erdogan of contact heeft met tegenstanders, dan doe je daar niets tegen. Dan kan je vakantie in Turkije zo maar een paar jaar langer duren.

De toetsingscommissie

De toetsingscommissie is er gekomen als goedmakertje voor de ernstige inbreuken die de diensten gaan maken op onze privacy. [8] [9] Onze privacy is een noodzakelijk goed, wanneer wij gebruik willen maken van onze fundamentele vrijheden, met name om onze mening te uiten en kritiek te leveren. En dat is vereist, wanneer we als volk zelf willen bepalen hoe we samen willen leven.

Er is dan ook een groot verschil tussen de aantasting van onze privacy door commerciële instellingen, die onder het mom van gratis diensten (Google, Facebook, apps) van ieder van ons profielen maakt om te weten wat ze ons kunnen verkopen en de aantasting van de privacy door de overheid, die met deze sleepwet zichzelf de bevoegdheid verschaft om alle burgers in de gaten te houden. Die bevoegdheid betekent weliswaar niet automatisch, dat de overheid daar op enig moment in de toekomst ook daadwerkelijk gebruik van gaat maken. Evenzo, als op een weg de maximum snelheid op 130 km per uur wordt ingesteld, hoef je geen 130 te rijden, maar als het mag, is de waarschijnlijkheid groot, dat er vroeg of laat mensen 130 gaan rijden.

Voorstanders van de wet zeggen, dat het de bedoeling is om alle communicatie in een bepaald gebied te onderscheppen om te zien of er potentiële terroristen zitten. Als je dat aanvaardbaar vindt, dan is het logischer om niet slechts in een bepaald gebied te zoeken, maar in heel Nederland, zodat je het gevaar voor aanslagen zo klein mogelijk maakt. Dat is slechts een kwestie van wat meer computers en servers om alle data te filteren. De sleepwet biedt immers deze mogelijkheid.

Wanneer 20 jaar geleden iemand gezegd zou hebben, dat onze dorpen, steden en wegen vol camera’s zouden komen te hangen, dat we allemaal rond zouden lopen met een mobieltje, waarmee we permanent aangeven waar we zijn en intypen wat we doen en dat al die zaken via internet opgeslagen worden op servers, en dat Vadertje Staat toegang zou krijgen tot al die gegevens, dan had iedereen hem voor gek verklaard.


Hoofdkantoor Stasi en hoofdkantoor AIVD

 

Misschien is het goed om te bedenken, dat de Stasi om precies dezelfde reden van staatsveiligheid ook alle burgers in de gaten hield. Ook dat begon met een vrij onschuldig ogende wet. [10] Uiteindelijk durfde niemand meer vrij met anderen te praten, laat staan kritiek te uiten. Wanneer een “Totalüberwachung” eenmaal in gang gezet is, kom je er niet makkelijk meer vanaf. In Oost-Duitsland heeft dat 40 jaar geduurd en werd het pas afgeschaft toen het politieke systeem in elkaar klapte. Zoals alle politieke systemen zal ons systeem op een dag ook wel in elkaar klappen, maar laten we tot die tijd op z’n minst onze vrijheden verdedigen. En dat doe je natuurlijk niet door in te stemmen met een wet, die het onbegrensd bespioneren van de burgers mogelijk maakt.

De toetsingscommissie zal bestaan uit drie personen, die de minister in de specifiek in de wet genoemde gevallen gaan controleren. Deze drie personen worden door de minister zelf voorgedragen. [11] Logisch, toch?

Maar zelfs als het om kritische lui zou gaan, die echt snappen wat privacy betekent, hoe lang kunnen die dan kritisch blijven? De wet vermeldt voor hun geen criteria om al dan niet toestemming te verlenen. Ze staan telkens om precies dezelfde reden van meer veiligheid massale inbreuken op de privacy toe. Wanneer ze eenmaal akkoord gaan met het bespieden van 250.000 personen is er geen enkel steekhoudend argument meer om niet akkoord te gaan met het bespieden van 500.000 personen, een hele provincie of het hele land. De reden is telkens dezelfde en de potentiële terroristen kunnen per slot van rekening overal zitten.

De Commissie van Toezicht

Er komt ook nog een commissie van toezicht. Die geven hun accoord voor de acties die de diensten willen ondernemen en evalueren vervolgens zelf hun eigen werk. Het is de slager die z’n eigen vlees keurt. De Commissie van Toezicht handelt ook klachten af. Dan moet je er natuurlijk wel eerst bewijs van zien te krijgen, dat de diensten je nadeel berokkenen en dat dit ten onrechte is en vervolgens zal de Commissie ruiterlijk toegeven dat ze fout gehandeld hebben en misschien zelfs schadevergoeding betalen. Succes!

Het grote probleem van de wet

Onder het mom van meer veiligheid krijgen de diensten nu bijna ongelimiteerde bevoegdheden. De wet is niet gericht op het beperken van die bevoegdheden, maar geeft voor een aantal zaken de procedures aan die van toepassing zijn.

Rob Bertholee, directeur van de AIVD, als ook andere voorstanders van deze wet vinden het allemaal prima. Mondeling zeggen ze van alles toe om ons gerust te stellen. Een wet is echter een wet. De mensen die nu mondelinge toezeggingen doen zijn er over een poosje niet meer. Hun opvolgers kunnen hele andere ideeën hebben en wel gebruik maken van de vrijwel ongelimiteerde bevoegdheden om alle burgers in de gaten te houden.

Aanslagen

Het gevaar voor aanslagen wordt vaak genoemd om de geheime diensten meer macht te geven. Maar de wet heeft wat dat betreft een vreemde kronkel.

Artikel 41.5
De [geheim agent] mag bij de uitvoering van de instructie door zijn optreden een persoon niet brengen tot ander handelen betreffende het beramen of plegen van strafbare feiten, dan waarop diens opzet reeds tevoren was gericht. [12]

Anders gezegd, wanneer een geheim agent een terroristiche organisatie infiltreert, mag hij niet verhinderen, dat een aanslag gepleegd wordt. Dat lijkt ongelofelijk, maar schijnt bij de geheime diensten niet ongebruikelijk te zijn.

In een onderzoek over de aanslag van 11 september 2011 op het Worl Trade Center stuitte ik op informatie over een eerdere aanslag in de kelder van het gebouw op 20 januari 1993. De New York Times kwam er toen achter dat de FBI van te voren over deze aanslag wist, maar deze niet had verhinderd. [13]


WTC, 20 januari 1993

Geheime diensten ontlenen hun bestaansrecht aan bedreigingen. Als er nooit wat zou gebeuren, zouden hun middelen beperkt kunnen worden. In Nederland zijn ze net flink uitgebreid. In principe wordt de nieuwe wet over twee jaar geëvalueerd. Het zou me niet verbazen, als er vóór die tijd een spectaculaire arrestatie of een aanslag plaats vindt, die dan als rechtvaardiging voor deze Draconische wet zal dienen.

Bronnen en toelichtingen

[1] Wet raadgevend referendum 2014

Tekst van de Wet Raadgevend referendum

[2] Referendum “voor of tegen het associatieverdrag met Oekraïne”

https://nl.wikipedia.org/wiki/Nederlands_referendum_over_de_Associatieovereenkomst_tussen_de_Europese_Unie_en_Oekra%C3%AFne

[3] Intrekking Wet Raadgevend Referendum,

[4] Zie: Ook u komt in het sleepnet

[5] Zie artikel 1 , definities:

Referendum: raadgevend correctief referendum

[6] Informatiefolder van de Referendum Commissie, maart 2018

blz 1
blz 2
blz 3
blz 4

[7] Wet Inlichtingen en Veiligheidsdiensten 2017

Tekst van de Wet Inlichtingen en Veiligheidsdiensten 2017 (zoals verschenen in de Staatscourant )

[8] In strijd met burgerrechten en politieke rechten

De ongerichte interceptie van onze communicatie vormt een willekeurige inmenging in ons privé leven en is in strijd met het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten.

Artikel 17

1. Niemand mag worden onderworpen aan willekeurige of onwettige inmenging in zijn privé leven, zijn gezinsleven, zijn huis en zijn briefwisseling, noch aan onwettige aantasting van zijn eer en goede naam.

2. Een ieder heeft recht op bescherming door de wet tegen zodanige inmenging of aantasting.

(New York, 16 december1966, door Nederland ondertekent op 25 juni 1969 en geratificeerd op 11 december 1978, van kracht sinds 11 maart 1979)

http://wetten.overheid.nl/BWBV0001017/1979-03-11#Verdrag_2

[9] In strijd met Handvest van de grondrechten van de Europese Unie:

Artikel 7 Eerbiediging van het privé-leven en het familie- en gezinsleven

Eenieder heeft recht op eerbiediging van zijn privé-leven, zijn familie- en gezinsleven, zijn woning en zijn communicatie.

Artikel 8 Bescherming van persoonsgegevens

  1. Eenieder heeft recht op bescherming van de hem betreffende persoonsgegevens.
  2. Deze gegevens moeten eerlijk worden verwerkt, voor bepaalde doeleinden en met toestemming van de betrokkene of op basis van een andere gerechtvaardigde grondslag waarin de wet voorziet. Eenieder heeft recht op toegang tot de over hem verzamelde gegevens en op rectificatie daarvan.
  3. Een onafhankelijke autoriteit ziet erop toe dat deze regels worden nageleefd.

Artikel 11 Vrijheid van meningsuiting en van informatie

  1. Eenieder heeft recht op vrijheid van meningsuiting. Dit recht omvat de vrijheid een mening te koesteren en de vrijheid kennis te nemen en te geven van informatie of ideeën, zonder inmenging van enig openbaar gezag en ongeacht grenzen.
  2. De vrijheid en de pluriformiteit van de media worden geëerbiedigd.

http://eur-lex.europa.eu/legal-content/nl/TXT/?uri=CELEX%3A12012P%2FTXT

[10] Stasi, 8 februari 1950 https://nl.wikipedia.org/wiki/Stasi

[11] Toetsingscommissie. Zie artikel 33 van de Wet op de Inlichtingen en Veiligheidsdiensten 2017

[12] De term “geheim agent” is een persoonlijke samenvatting van een lange omschrijving in artikel 41.1

10 maart 2018

Als u wenst, kunt u het artikel kopiëren (al dan niet inclusief illustraties), doorsturen of publiceren in kranten, tijdschriften of op het internet.

Zouden meer mensen dit artikel moeten lezen?

Op het internet hebben de lezers de macht! Zij bepalen welke informatie de wereld rond gaat! U bent zich er misschien niet van bewust, maar als elke lezer een link stuurt naar 3 geïnteresseerde personen, dan zijn er maar 20 stappen nodig om 3,486,784,401 mensen te bereiken! Wil je dat zien gebeuren? Gebruik je macht!

3 x 3 x 3 x 3 x 3 x 3 x 3 x 3 x 3 x 3 x 3 x 3 x 3 x 3 x 3 x 3 x 3 x 3 x 3 x 3 = 3,486,784,401Als u de volgende publikatie niet wilt missen, klik dan hier:

Ik ontvang graag een berichtje zodra er een artikel in het Nederlands verschijnt.
If the link doesn’t work, please send an email:
address: courtfool@xs4all.nl
subject: Subscribe articles NL

courtfool.info

Nederlandstalige- geselecteerde- maar niet gepubliceerde artikelen:

[rss url=https://www.instapaper.com/folder/3512068/rss/6196606/hBBwhP0ZNQTzoQKPjMpBOlQ75o show_title=true show_links=ture show_summary=true show_author=true show_date=true recent=false]