De heerschappij der oligarchen

Democratie in dodelijke greep.

rubikon.news
Zaterdag 10 maart 2018, 15:57 uur
~ 8 minuten leestijd
door Chris Hedges
Vertaling van publicatie: https://wordpress.com/post/apokalypsnu.nl/31529 door: A. Nicola
Foto: pickingpok/Shutterstock.com

De oligarchie is, zoals Aristoteles benadrukt, een ‘gedegenereerde’ regeringsvorm. Oligarchen hebben niets te maken met competentie, intelligentie, eerlijkheid, rationaliteit, zelfopoffering of gemeenschappelijk bezit. Ze perverteren, vervormen en vernietigen machtssystemen om hun eigen directe belangen te dienen, de kosten van hun persoonlijke winst wordt naar de toekomst verplaatst.

“De eerlijke vormen van bestuur zijn die waarin een of enkele of vele regeren met het oog op de gemeenschappelijke belangen; Regeringen echter die alleen particuliere belangen behartigen, of die nu van één persoon, van enkelen of van vele betreffen, zijn perversies,”  aldus schreef Aristoteles.

De humanist Peter LP Simpson noemt deze perversies de “drogredenen van de oligarchen”. Daarmee bedoelt hij dat als ze eenmaal de macht hebben, ze rationele, voorzichtige en doordachte reacties op sociale, economische en politieke kwesties negeren om in plaats daarvan hun onverzadigbare hebzucht te dienen. De laatste fase van elke beschaving wordt gekenmerkt door deze sofisterij van de oligarchen die het rottende lijk van de staat verwoesten.

Deze ‘gedegenereerde’ overheidsvormen worden bepaald door gemeenschappelijke kenmerken. De meesten van hen waren al herkend door Aristoteles. Oligarchen gebruiken kracht- en krachtstructuren uitsluitend voor hun persoonlijke welvaart.

Hoewel ze in het openbaar spreken van een ontmanteling van het administratief apparaat, verhogen de oligarchen in plaats daarvan het overheidstekort en vergroten ze het bereik en de kracht van wetshandhaving door het militaire apparaat (defensie) om hun wereldwijde zakelijke belangen te beschermen en om de interne sociale controle te waarborgen.

Die gebieden binnen de staat die het algemeen welzijn dienen, verdwijnen in naam van deregulering en bezuinigingsprogramma’s. Daarentegen groeien al die gebieden die de macht van de oligarchen bevorderen in naam van de nationale veiligheid, economische groei en recht en orde.

Bijvoorbeeld, oligarchen sturen hun kinderen naar privéscholen, kopen toegang tot elite-universiteiten en zien daarbij geen noodzaak om goed openbaar onderwijs te bevorderen voor de massa’s van de bevolking.

Het is ook mogelijk voor middelmatige studenten zoals Jared Kushner of Donald Trump om de Harvard University of de University of Pennsylvania te volgen. Oligarchen kunnen zich teams van goed betaalde advocaten veroorloven om hen en hun gezinnen bij juridische problemen te helpen. Daarom is het vanuit hun gezichtspunt niet nodig om fondsen te verstrekken voor de wettelijke vertegenwoordiging van arme mensen.

Wanneer oligarchen niet met een privévliegtuig vliegen, vliegen ze First Class, waardoor luchtvaartmaatschappijen de toeristenklasse kunnen overstijgen en exploiteren. Ze gebruiken geen metro, bus of trein en bezuinigen daarom drastisch op onderhoud en verbetering van deze openbare diensten. Oligarchen hebben privéklinieken evenals privé-artsen en willen daarom niet betalen voor openbare gezondheidszorg of ziektekostenverzekering.

Oligarchen hebben een hekel aan de pers, die, wanneer het werkt, hun leugenachtigheid en corruptie onthult. Daarom kopen en controleren ze de media om hun critici te marginaliseren. Een proces dat ze verder zullen versnellen door de netneutraliteit op te heffen.

Oligarchen gaan niet op vakantie naar openbare stranden en bezoeken geen openbare parken. Ze bezitten hun eigen land, hun eigen landgoed, waar niemand anders toegang toe heeft. Daarom zien zij geen reden om openbare parken te onderhouden of te financieren of om openbaar land te beschermen.

Ze geven dit land daarom aan andere oligarchen die het gebruiken voor winst. Cynisch zien oligarchen wetten als hefbomen om hun oplichting en plundering te legaliseren. Ze gebruiken hun lobbyisten in de legislatuur van een regering om wetten op te stellen die hun rijkdom vergroten en beschermen door belastingontwijking en andere maatregelen. Oligarchen zijn geen voorstanders van vrije en eerlijke verkiezingen.

Ze manipuleren het kiesdistrict in hun voordeel en voeren campagne om ervoor te zorgen dat andere oligarchen keer op keer worden gekozen. Velen zijn zonder echte concurrentie verkiesbaar.

Oligarchen beschouwen regelgeving ter bescherming van het milieu of werknemers als een belemmering van hun winst en elimineren deze. Oligarchen verplaatsen industrieën naar Mexico of China om hun rijkdom te vergroten, terwijl Amerikaanse werknemers verarmd zijn en Amerikaanse steden in puin liggen.

Oligarchen zijn zogenaamd kunstliefhebbers. Ze zijn doof, onwetend en blind voor grote kunstwerken, in plaats daarvan feesten zij op smakeloze spektakels, patriottische kitsch en saai gesprek. Ze verachten kunstenaars en intellectuelen die deugden en zelfkritiek bevorderen die in strijd zijn met de hebzucht van de oligarchen naar meer macht, bekendheid en rijkdom.

Oligarchen ontketenen altijd oorlogen tegen de cultuur, vallen deze aan als elitair, onbeduidend en immoreel, en uiteindelijk snijden ze in financiële middelen daarvoor. Alle sociale voorzieningen en voorzieningen, zoals sociale huisvesting, openbare parken, maaltijden voor ouderen, infrastructuurprojecten, welzijnsprogramma’s en sociale zekerheidsstelsels, worden door de oligarchen gezien als een verspilling van geld. Deze diensten worden verwijderd of doorgegeven aan andere oligarchen, die ervan profiteren totdat ze zijn geruïneerd.

Oligarchen doen zich voor als grote patriotten, hoewel ze zelf nooit in het leger hebben gediend en ervoor zorgen dat hun kinderen nooit zullen dienen. Ze vallen iedereen aan die tegen hen is als anti-Amerikanen, verraders of agenten van een buitenlandse macht. Ze gebruiken de taal van het patriottisme om haat tegen hun critici op te wekken en hun misdaden te rechtvaardigen. Oligarchen verdelen de wereld in zwart en wit: in degenen die loyaal zijn aan hen en degenen die hun vijanden zijn.

Ze breiden dit gedegenereerde waarden systeem uit naar het buitenlands beleid. Ze gooien diplomatie overboord voor onhandige dreigementen en het meedogenloze gebruik van geweld, de voorkeursvormen van communicatie van alle despoten.

Er bestaat algemene consensus dat we in een oligarchie leven. De rijkste 1 procent van de Amerikaanse gezinnen controleert 40 procent van de nationale rijkdom, een statistiek vergelijkbaar met wat we wereldwijd zien:

De rijkste 1 procent van de wereldbevolking bezit meer dan de helft van de rijkdom van de wereld.

Deze rijkdom representeert de politieke macht. Politicologen Martin Gilens van Princeton University en Benjamin Page van Northwestern University concludeerden na onderzoek van de verschillen in publieke opinie over alle inkomensgroepen over een breed scala van onderwerpen:

“Ons onderzoek suggereert dat er geen meerderheid regeert in de Verenigde Staten – althans niet in de zin van het bepalen van beleidsresultaten. Als een meerderheid van de burgers het niet eens is met economische elites en / of georganiseerde belangen, verliezen ze meestal. Sterker nog, zelfs als een vrij grote meerderheid van de Amerikanen de voorkeur geeft aan een verandering van beleid, bereiken ze meestal niets.”

De oligarchen versnellen de sociale, politieke, culturele en economische ineenstorting. Het ongecontroleerde plunderen leidt tot het instorten van de systemen. De weigering om natuurlijke hulpbronnen te beschermen of de economische drijfveren die de staat ondersteunen, betekent dat armoede normaal wordt en de wereld een giftige woestenij.

Basisinstellingen of -instituten voldoen niet langer. De infrastructuur is niet langer betrouwbaar. Water, lucht en bodem zijn vergiftigd. De bevolking blijft ongeschoold en ongetraind en verarmd, onderdrukt door organen van interne veiligheid en geteisterd door wanhoop. Uiteindelijk gaat de staat failliet.

De oligarchen reageren op deze groeiende achteruitgang door werknemers te dwingen om meer werk te doen voor minder beloning en beginnen zelfvernietigende oorlogen in een vergeefse poging om een gouden eeuw te doen herleven. Hoeveel de situatie ook is verergerd, ze staan erop hun weelderige en hedonistische manier van leven voort te zetten. Ze blijven de middelen van de staat, het ecosysteem en de bevolking belasten met bijna suïcidale eisen.

Ze vluchten voor dreigende chaos in afgesloten ruimtes, moderne versies van Versailles of de Verboden Stad. Ze verliezen alle realiteit. Uiteindelijk worden ze ofwel omver geworpen ofwel vernietigen ze de staat. Er is nog geen instelling in de VS die nog steeds democratisch kan worden genoemd, en dus geen intern mechanisme dat de ondergang in barbarij kan voorkomen.

“De politieke rol van de macht van bedrijven, de corruptie van politieke en representatieve processen door lobbying voor de industrie, de uitbreiding van de uitvoerende macht op kosten van grondwettelijke beperkingen, en de achteruitgang van de politieke dialoog, gepromoot door de media, zijn de grondslag voor het systeem en niet de excessen daarvan”, schreef de politieke filosoof Sheldon Wolin in” Democracy Incorporated: Managed Democracy and the Spectre of Inverted Totalitarianism.”

En verder: “Dit systeem zal worden gehandhaafd, zelfs als een Democratische Partij de meerderheid zou verwerven; en als dat gebeurt, zal het systeem nauwe grenzen stellen aan alle onwelkome veranderingen, zoals gesuggereerd door de beschroomdheid van de huidige hervormingsvoorstellen van de Democraten. Uiteindelijk blijkt dat de veelgeroemde stabiliteit en het conservatisme van het Amerikaanse systeem niet gebaseerd is op verheven idealen, maar uitsluitend op het door corruptie besmette en door financiële bijdragen van in de eerste plaats rijke donoren en vrijgevige industrieën  Als kandidaten voor het Huis van Afgevaardigden en gekozen rechters een minimum van een miljoen dollar nodig hebben en patriottisme alleen bestaat voor degenen die zijn vrijgesteld van iedere wederdienst om dit te vieren en de gewone burgers te dienen. Op zulke momenten is het een teken van kwaadaardigheid om te beweren dat de politiek zoals we die kennen op wonderbaarlijke wijze alle kwalen kan genezen die in feite fundamenteel zijn voor haar bestaan.’

Hoe langer we worden gedomineerd door oligarchen, hoe dodelijker onze hachelijke situatie wordt, vooral omdat de oligarchen weigeren iets te doen aan klimaatverandering, de grootste existentiële crisis van de mensheid.

De oligarchen hebben veel mechanismen, inclusief uitgebreide bewaking, om ons op afstand te houden. Ze zullen nergens stoppen om de “drogredenen” van hun heerschappij te behouden.

De geschiedenis mag niet worden herhaald, maar hij resoneert. En als we deze herhaling van de geschiedenis niet erkennen en daar tegen rebelleren, zullen we naar de slachthuizen worden gedreven die de tirannie opbouwt als het met hen tot een einde komt.

Noot redactie: deze tekst verscheen voor het eerst onder de titel “ De dodelijke regel van de Oligarchen “. Het werd vertaald door het vrijwillige Rubikon Translation Team en werd uitgegeven door het honorary Rubikon Correctorate Team.

Dit werk is in licentie gegeven volgens de Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel-Geen Afgeleide 4.0 Internationale licentie. In overeenstemming met de licentievoorwaarden mag u deze verspreiden en reproduceren.