Hallo Catalonië!

Hallo Catalonië!

02-04-18 06:40:00,

Als je op de vrijdagmiddagborrel of een verjaardag het gesprek brengt op de kwestie Catalonië is sprake van meewarige vermoeidheid. ‘Wat moeten ze toch met onafhankelijkheid. In Spanje zijn ze de rijksten. Wat willen ze nog meer’. ‘Laten ze een voorbeeld nemen aan de Friezen die hun nederlaag tegen ons waardig dragen’. ‘Ze vechten tegen windmolens want alles wordt  tegenwoordig toch geregeld vanuit Brussel, dus wat zeuren ze over Madrid. Daarbij is Spanje een democratie net als wij, met zo’n leuk koningspaar’. ‘Het zijn de verlangens van een kleine minderheid. De meerderheid wil gewoon bij Spanje blijven’. Dat is wat je hoort en, niet verwonderlijk, wat je leest.

(Door WK, oorpsronkelijk verschenen op konfrontatie.nl)

Niemand reageert verontwaardigd wanneer Madrid met geweld, arrestaties en gevangenisstraffen antwoordt op een vreedzaam streven. Terwijl het recht op afscheiding wel degelijk tot het volkenrecht behoort. Nee, wordt met het vingertje gewezen, Catalonië zal zich moeten houden aan de regels van de Spaanse staat, die inhouden dat een meerderheid van de Spaanse bevolking moet instemmen met afscheiding.

Ik moet zeggen dat, toen ik veertig jaar geleden in een klein dorp in de Franse Pyrenees Orientales kwam te wonen, best opkeek toen de oude mensen in de dorpswinkel onder elkaar een andere taal dan Frans bleken te spreken. Dat de Franse plaatsnaamborden met hun Catalaanse equivalent werden overgeschilderd en met jachtgeweren bestookt. Tijdens het werk op het land leerde ik vloeken in het Catalaans en de eenvoudige keuken van ‘Catalunya del Nord’. Ik las ‘Le Travailleur Catalan’, het weekblad van de PCF waar altijd een collumn in het Catalaans in stond. Ik stond op de top van de Canigo, de ‘heilige berg’ van de Catalanen die op Frans grondgebied ligt, vanwaar je bij helder weer Marseille en Barcelona kunt zien.

In het dorp raakten we bevriend met een barkeeper, een gezochte anarchist die na de overwinning van Franco aanslagen had gepleegd aan de andere kant. Bij Mottet zagen we hoe illegaal de grens werd gepasseerd. In Prades, het ballingsoord van cellist Pablo Casals, werd het jaarlijkse muziekfestival te zijner ere gehouden. Bij het kasteel van Salses liep ooit de grens,  tot 1658. Een standpunt innemen over Catalaanse onafhankelijkheid leek niet aan de orde. Franco was nog maar net dood.

We namen het boemeltreintje naar de grens en stapten over (andere spoorbreedte) op het volgende boemeltje naar Barcelona.

 » Lees verder

%d bloggers liken dit: