Sociaal beleid in handen van de markt | Uitpers

Sociaal beleid in handen van de markt | Uitpers

21-05-18 09:23:00,

Eind april publiceerde The Economist, niet bepaald een linkie-winkie blad, een dossier over universele gezondheidszorg.

José Antonio Ocampo, ex-VN-ambtenaar en Joseph Stiglitz, laureaat van de Zweedse Rijksbank (de ‘Nobelprijs’ economie) publiceerden zopas een boek over hoe de verzorgingsstaat van de 21ste eeuw er kan uitzien.[1]

Op facebook lees ik een boodschap van iemand die zich afvraagt waarom VOKA zich moeit met zaken waar het niets van kent, zoals gezondheid, pensioenen en onderwijs.

Wel, voor wie het nog niet heeft gemerkt: het denken over sociaal beleid is vandaag volledig in handen van de economie, om niet te zeggen van neoliberalen en van conservatief rechts.

Maar wellicht zullen er ook nu mensen zijn die, net zoals bijna dertig jaar terug, toen de Wereldbank uitpakte met het armoedethema, denken dat er een bocht naar meer en beter sociaal beleid wordt gemaakt. Niets is minder waar.

Economisch denken

Het hoofdstuk dat Stiglitz schreef en het dossier van The Economist leggen het haarfijn uit: het oude model van verzorgingsstaat kan niet langer als voorbeeld dienen, sociale bescherming is erg goed voor de productiviteit en voor de economische groei. En het doel is, volgens hen, een herverdeling van de inkomsten.

Het moet duidelijk zijn dat niemand bezwaar ken hebben tegen deze nieuwe prioriteit van zij die het dominante discours bepalen. Net zoals met de nieuwe initiatieven van de internationale instellingen (de ‘sokkels’ van sociale bescherming van de ILO (de Internationale Arbeidsorganisatie), de Doelstellingen voor duurzame ontwikkeling van de V.N. en de ‘Europese pijler van sociale rechten’ van de Europese Unie) kunnen we enkel blij zijn met zoveel aandacht voor wat vroeger typisch progressieve thema’s waren. Mochten al deze doelstellingen echt gerealiseerd worden, de mensheid zou een enorme stap vooruit zetten. Gedaan met ebola-epidemieën in Afrika!

Maar toch. Er valt heel wat aan te merken op wat er gaande is.

Neem in eerste instantie het zogenaamde doel van sociale bescherming: herverdeling. Dat was in het verleden geen doel, al kan een verzorgingsstaat wel bijdragen tot een rechtvaardiger verdeling van de inkomens. Het doel was altijd een verzekering: werknemers en werkgevers (en de overheid) dragen bij tot centrale kassen waaruit kan betaald worden als iemand problemen heeft: een periode van werkloosheid,

 » Lees verder

%d bloggers liken dit: