Het einde van de euro begint in Rome

Het einde van de euro begint in Rome

24-05-18 09:11:00,

In Italië is de nieuwe regering bijna rond. En dat is slecht nieuws voor eurofielen en middenpartijen, want het lijkt erop dat regeringspartij M5S van de muntunie af wil. Ewald Engelen beziet het minder pessimistisch.

Terwijl hier te lande alle ogen zijn gericht op die obligate Verantwoordingsdag (‘ze dronken een glas, deden een plas en alles bleef zoals het was’), is er in Rome iets fascinerends gaande. Voor het eerst sinds de introductie van de euro staat een van de oprichters van de Europese Unie op het punt een regering te krijgen die uittreden uit de Europese Monetaire Unie overweegt. Het zou weleens het einde van dat monetaire experiment kunnen betekenen dat zo nadrukkelijk heeft gefaald in het brengen van voorspoed, stabiliteit en convergentie (eurospeak voor neoliberale vermarkting).

Twee weken geleden wist de Italiaanse tak van de Huffington Post de hand te leggen op een onderhandelingsmemo van de Vijfsterrenbeweging (M5S). Daarin werd geopperd om terug te keren naar de situatie van voor 1992 — en dan weet iedere EU-nerd waar het om gaat: het Verdrag van Maastricht, die historische vergissing die de aftrap van de euro vormde. 

Inmiddels lijkt het politieke programma van de coalitie rond en heeft men het over de poppetjes. Begin deze week werd bekend dat een politieke nieuweling premier zou worden; meteen schoot de Italiaanse rente op overheidsobligaties omhoog. Het is het geliefkoosde wapen van die samenzwering van beleggers en middenpartijen die tijdens de lange eurocrisis wel meer lidstaten fataal is geworden. Als u zich niet houdt aan onze grootkapitalistische wensen, ontzeggen wij u de toegang tot krediet. 

In de Nederlandse media is het frame exact hetzelfde als toen Syriza op een grexit leek af te sturen: stupide, onverantwoord, kan niet, snijden zichzelf in de vingers, moeten eerst zelf maar eens orde op zaken stellen, en vooral: good riddance — anders moeten wij voor hun rotte banken opdraaien.

Het is een uiterst beperkte visie op het Italiaanse probleem. En één die munt en markt boven burgers en democratie stelt. De deelname aan de Europese Monetaire Unie is namelijk voor Italiaanse burgers een regelrechte ramp geweest. Zes jaar na het begin van de eurocrisis is het reëel besteedbaar inkomen van Italiaanse huishoudens nog altijd lager dan voor de introductie van de eenheidsmunt.

 » Lees verder

%d bloggers liken dit: