Waarom flexibele jobs sociale organisaties en vakbonden verzwakken, en wat we daartegen kunnen doen

27-08-18 04:06:00,

Het aantal leden en militanten die zich samen in solidariteit organiseren, maken sociale organisaties en vakbonden sterk. Om hun macht en rijkdom te behouden, zullen de werkgeversorganisaties er alles aan doen om die solidariteit te breken. Denken we maar aan de uitspraken van de topman van de vliegtuigmaatschappij Ryanair, Michael O’Leary: “Als we mensen hebben die enkel willen staken om te staken, dan mogen ze hun stakingen hebben, en dan zullen ze ondervinden dat er jobs en toestellen verhuisd worden”.

Zeggen dat de werkgevers bewust mechanismen ontwikkelen die de solidariteit onder de werknemers breken, is geen oubollige praat. Dit is een realiteit tussen twee klassen met tegengestelde belangen. Aan de ene kant heb je de werkgevers die zoveel mogelijk hun winsten willen maximaliseren door onder andere de loonkosten naar omlaag te drukken. Aan de andere kant willen de werknemers hun deel in de rijkdom die ze zelf hebben geproduceerd. Om zich te wapenen tegen de onrechtvaardigheid waarin een kleine minderheid profiteert van een grote meerderheid, zijn sterke organisaties onmisbaar. Maar een sterke organisatie is niet immuun tegen de sterkste praktijk die hun tegenstanders gebruiken: verdeel en heers!

Sinds in de jaren 80’ van de twintigste eeuw de sociale afbraak door het neoliberalisme opnieuw werd ingezet, zijn we door de regering-Michel, samengesteld uit de partijen MR,   N-VA, CD&V en Open VLD, zo stilaan op een kantelmoment gekomen waarbij de macht van de solidariteit vervangen wordt door een geïndividualiseerde mens die het moeilijk wordt gemaakt om zich nog collectief te organiseren voor betere arbeids- en loonvoorwaarden. Bewustmaking en debat hierover is vandaag niet alleen nodig, het is dringend.

Verdelen en individualiseren om te heersen is al eeuwen oud, maar de methoden verschillen naargelang de situatie of het te bereiken doel. Zo werd en wordt nog steeds het racisme gebruikt om de uitbuiting van de derde wereld te verantwoorden. Maar om niet uit te weiden, beperk ik mij tot enkele voorbeelden op het terrein van de arbeid. Ze zullen je voldoende duidelijk maken, hoe net als in de 19e eeuw, bepaalde groepen werknemers opnieuw op zichzelf komen te staan tegen machtige werkgeversorganisaties.

Poly en flexi

In het akkoord dat de regering-Michel deze zomer sloot, werd voorgesteld om de lonen niet langer aan leeftijd, maar aan competentie en productiviteit te koppelen. Anciënniteit zal in de toekomst dus niet meer meetellen,

 » Lees verder