Ian Buruma’s ‘Signalen’ 5

06-09-18 08:05:00,

05-09-18 09:00:00,

Ian Buruma in de tweede helft van de jaren zeventig toen hij nog zijn identiteit in de Japanse cultuur zocht. 

Ian Buruma, die als mainstream-opiniemaker ervoor pleitte dat ‘we must share America’s dirty work’ en ‘take the risk of being held accountable’ voor deze oorlogsmisdaden, blijft zelfs als auteur over zijn jarenlange verblijf in Japan, een gesloten man. Tegenover een journaliste van The Observer verklaarde hij: 

‘I feel that most memories are embarrassing: you remember things that still make you wince, and you’re sort of glad some people are dead because at least they don’t remember. But there’s another side to this, which is that the only way to write this kind of book — it’s a bit like fiction — is to turn yourself into a character. That gives you a certain distance.’ Necessity was perhaps the mother of this invention, for he kept no diary in the period covered by the book. ‘It all had to come out of my head. You have all these snippets and impressions, and you have to make them into a coherent story. It is partly out of your imagination. Of course, memory works that way anyway. You’re always re-editing it subconsciously.’


En zo is zijn memoir A Tokyo Romance (2018) — de stad waar hij vanaf 1975 tot 1981 leefde — geen weergave van de werkelijkheid, maar een serie ‘flarden’ van telkens opnieuw ‘onbewust geredigeerde’ herinneringen, zoals hijzelf verklaart. Omdat hij geen ‘dagboek’ had bijgehouden, was hij noodzakelijkerwijs aangewezen op vage herinneringen en dus op zijn geheugen, waarover Buruma zelf stelt dat het geheugen volstrekt onbetrouwbaar is, je stelt het de hele tijd bij.’ Om dit nog eens te benadrukken voegde hij eraan toe dat hij zich hiervan ‘heel goed bewust’ is. Aangezien hij ‘de meeste’ van zijn ‘herinneringen’ als ‘beschamend’ ervaart en hij als het ware ‘blij’ is dat ‘sommige mensen dood zijn’ omdat ‘tenminste zij zich dit niet meer kunnen herinneren,’ laat staan anderen erover kunnen vertellen,

 » Lees verder