Nederlands gedoogbeleid? Het Israëlisch-Palestijns conflict – The Rights Forum

10-09-18 10:21:00,

Opinie

Oslo-akkoorden tweestatenoplossing Kolonisering

Jan Tervoort / Nederlands gedoogbeleid? Het Israëlisch-Palestijns conflict

Historicus Jan Tervoort onderzoekt of het Nederlandse Israël/Palestina-beleid past in de fameuze Nederlandse gedoogcultuur. Nee, is zijn conclusie, Nederland kijkt welbewust weg.

Sinds het sluiten van de Oslo-akkoorden in 1993 heeft Israël de bouw van illegale kolonies in bezet Palestijnse gebied in een stroomversnelling gebracht, met als doel een levensvatbare Palestijnse staat onmogelijk te maken. De Nederlandse regering keek de andere kant op.Wisam Hashlamoun / Apaimages] 

Heeft de lethargische houding van de Nederlandse regering ten opzichte van het Israëlisch-Palestijns conflict iets te maken met onze beroemde gedoogcultuur? Sinds deze vraag vorige week in een gesprek gesteld werd, houdt zij mij bezig. Als Amsterdams stadshistoricus meen ik namelijk iets te weten van zoiets ingewikkelds als een historisch ontwikkelde gedoogcultuur. Aan buitenlandse toeristen leg ik het altijd in één zin uit wanneer ik de Amsterdamse religieuze ‘tolerantie’ uit de Gouden Eeuw op één lijn stel met het sinds 1973 ontstane gedoogbeleid ten opzichte van softdrugs:

‘For pragmatic reasons we choose not to enforce the law and all stakeholders play along with the static illegal situation because they all benefit.’

Koopman en dominee

Nu is nationaal strafrecht in theorie en in de praktijk natuurlijk iets anders dan internationaal recht, zeker waar het machtsmiddelen betreft. Maar als gedachte-experiment zouden we kunnen stellen dat de Oslo-akkoorden uit 1993, en de daarin geformuleerde wenselijkheid van een tweestatenoplossing, voor de Nederlandse regering een soort gedoogconstructie is geweest. Onder verwijzing naar de in theorie statische tweestatenoplossing, nu verder weg dan ooit, gebruikte de Nederlandse regering de afgelopen 25 jaar vrijwel nooit machtsmiddelen, zij het in woord of in daad, om die gewenste tweestatenoplossing te realiseren. Terugkijkend kunnen we stellen dat dit wensdenken een soort stoplap is geweest, waarmee opeenvolgende Nederlandse regeringen een duidelijk standpunt ten opzichte van het Israëlisch-Palestijns conflict, gebaseerd op internationaal recht, voor zich uit hebben kunnen schuiven. Tot zover de dominee als een van de twee vaste personificaties van het Nederlandse buitenlandbeleid.

En de koopman?

 » Lees verder