Red de politieke journalistiek van de dood

15-09-18 07:40:00,

Gastauteur Jan Kuitenbrouwer onderwerpt de politieke journalistiek aan een uitgebreide analyse. Wat is factchecken eigenlijk nog waard in een wereld waarin kijkcijfers allesbepalend zijn, waarin politici zelf rechtstreeks met de burgers en hun kiezers kunnen communiceren, en waarin politieke debatten tot een castingshow zijn verworden?

De laatste tijd wordt veel geschreven en gepraat over de journalistiek, en vrijwel altijd is de toon zorgelijk. De journalistiek is in crisis, en het zal erger worden voor het ooit weer beter wordt. Het verdienmodel staat onder druk, internet holt de kwaliteitsjournalistiek uit en het ontzag voor de vrije pers is tanende. ‘Winter is coming,’ schreef Jay Rosen, mediacriticus en hoogleraar journalistiek aan de New York University.

Elk lichtpuntje, elk succesje, wordt gekoesterd. Begin 2017 was er zo’n moment waaruit journalisten over de hele wereld moed putten, al was het maar voor even. Het was op 16 februari. Donald Trump, een maand eerder beëdigd als president van de Verenigde Staten, hield een persconferentie. Hij zou de benoeming van een minister van Arbeid bekendmaken. NBC en ABC en CBS en CNN en FoxNews en MSNBC en CSpan en Al Jazeera en BBC World, ruimden er live zendtijd voor in. Trump besteedde een minuut of drie aan de ministeriële benoeming, waarna hij naadloos overschakelde op een van zijn inmiddels vertrouwde, meanderende monologen over hoe fantastisch hij is en hoe schandalig oneerlijk de media, de fake media, daar (geen) verslag van deden. Van het feit, bijvoorbeeld, dat hij de verkiezingen gewonnen heeft met de ‘grootste marge in het electorale college sinds Ronald Reagan’.

Peter Alexander, correspondent van NBC News, stak zijn hand op. Dat klopt niet, stelde hij. De grootste marge in het electorale college sinds Reagan was de overwinning van George Bush senior, met 426 kiesmannen, Trump had er 304. Ook Clinton en Obama wonnen met een grotere marge, beide keren. Trump werd er niet warm of koud van. Als hij aan zijn leven als projectontwikkelaar in New York iets heeft overgehouden, dan is het een dikke huid en een ijzeren repertoire van dooddoeners. ‘Well, maybe,’ zei hij schouderophalend. ‘I was given that information. Waar was ik? O ja, de fake media…’

Staatstelevisie in privéhanden

Terwijl Trump alweer doordenderde, als een klapwiekende combine harvester die nog een hectare te gaan heeft,

 » Lees verder