geen-witte-rook-maar-een-witte-vlag-uit-rome

07-12-18 08:49:00,

In de ruzie tussen Rome en Brussel over de Italiaanse begroting voor 2019 lijkt Rome door de knieën te gaan. Hoewel het er op eerste gezicht uitziet alsof dat komt door de harde opstelling van Brussel, is er een andere kracht die voor de Italiaanse knieval gezorgd heeft. Edin Mujagic analyseert de situatie.

Niet dat de spanningen tussen Rome en Brussel snel voorbij zullen zijn, maar de laatste tijd zijn er ontwikkelingen te spotten die een escalatie onwaarschijnlijk maken. Dat is goed nieuws voor de eurozone, en voor de munt zelf. Het laatste wat de muntunie nodig heeft is een crisis zoals die van een paar jaar geleden.

Even snel de achtergrond van de spanningen. In het voorjaar kozen de Italianen een nieuw parlement. Twee anti-EU en anti-euro partijen — Lega Nord en de Vijfsterrenbeweging — scoorden goed bij de stembusgang. Zó goed zelfs, dat de twee partijen samen een meerderheid in het parlement hadden. 

Samen een regering vormen was echter makkelijker gezegd dan gedaan. De verschillen tussen twee partijen waren, op anti-EU en anti-euro standpunten na, zeer groot. Toch lukte het de leiders van de twee partijen uiteindelijk een ministersploeg te smeden die de Italiaanse president goedkeurde en door het parlement kon. 

Maar daarna was het snel gedaan met de honeymoon. De twee partijen moesten aan de slag, en onder de regeringstaken valt ook het opstellen van een begroting voor 2019. Het probleem daarbij was dat de financiële ruimte voor Italië klein was: het land dat heeft na Griekenland de hoogste staatsschuld in de eurozone én bezit een economie die zelfs in de economische voorspoed van de afgelopen jaren nauwelijks groeide.

En dat terwijl het wensenlijstje omvangrijk was: van belastingverlagingen en het ongedaan maken van pensioenhervormingen (lees: de pensioenleeftijd omlaag) tot een basisinkomen, alles stond erop. Allemaal zaken die de twee partijen hun kiezers tijdens de campagne in het vooruitzicht hadden gesteld. Nu niet leveren, zou die partijen gelijk stellen aan de gevestigde orde: hét verwijt aan die laatste was immers dat ze te weinig doet voor de burger en zich niet houdt aan eigen beloftes. 

Na het geschreeuw volgde schieten met scherp

Maar ja, die financiële ruimte, die was er niet. En dat dreigde roet in het eten van de nieuwe regering te gooien.

 » Lees verder