het-koerdisch-utopia-utopie-of-gewoon-mogelijk-uitpers

31-12-18 01:55:00,

Met Het Koerdisch Utopia schreef Ludo De Brabander meer dan een analyse van het politieke experiment van Rojava in Syrisch Koerdistan. Zijn boek biedt inzicht in het kluwen van de Koerdische strijd in Turkije, Syrië en Irak. Een gezonde dosis achtergrondinformatie die ontbreekt in de traditionele berichtgeving én voer voor debat onder utopisten en realisten.

De titel van zijn boek Het Koerdisch Utopia moet je volgens De Brabander dubbel lezen. Net als het Utopia van Thomas More is het ideaal dat de Koerden in de Noord-Syrische Rojava proberen op te bouwen waarschijnlijk nooit helemaal haalbaar. Tegelijk is het een ideaal dat het nastreven meer dan waard is en dat onze aandacht en steun verdient.

De interesse van de auteur dateert van lang voor hij in de zomer van 2017 naar de regio trok. Hij is voor en tijdens de oorlog meermaals in Syrië geweest. Ook de Koerdische regio’s in Turkije en Irak kent hij reeds lang. Hij volgt de Koerdische kwestie al van begin jaren 1990. Zo heeft hij zijn geloofwaardigheid opgebouwd die het hem mogelijk maakte via zijn contacten meerdere getuigen te spreken.

De Brabander is geen neutraal waarnemer, hij pretendeert geen valse ‘onthechte’ objectiviteit en is daar voor de lezer ook duidelijk over. De zogenaamd neutrale berichtgeving in de mainstream media verwerpt hij, omdat ze helemaal niet neutraal is, maar vooral omdat ze een kant kiest zonder daar voor uit te komen. Deze man staat lijnrecht achter het internationaal erkende recht op zelfbeschikking en het recht op verzet van een bevolking tegen gewelddadige onderdrukking.

Dat betekent niet dat hij zomaar elke actie van het Koerdisch verzet goedkeurt, integendeel. Hij plaatst de verantwoordelijkheid voor het bestaan van gewapend verzet echter niet bij dat volk maar bij zijn onderdrukkers.

Historisch overzicht

In een eerste hoofdstuk geeft De Brabander een historisch overzicht van de Koerdische kwestie in Turkije, waar het grootste deel van de Koerden woont. Op een bepaald ogenblik beslist een aantal linkse intellectuelen waaronder Abdullah Öcalan dat vreedzaam verzet in een democratische context in Turkije niet mogelijk is en geen enkel perspectief biedt en richten zij de PKK op, de Koerdische Arbeiderspartij.

Periodes van dooi, zelfs van onderhandelingen lopen telkens weer vast op de onverzettelijkheid van het Turkse nationalisme en de instabiliteit van het Turkse politieke bestel.

 » Lees verder