europese-coup

15-01-19 08:45:00,

De Europese Commissie lijkt een snood plan te hebben en meer macht naar zich toe te willen trekken. Ewald Engelen fileert het voorstel voor u.

Afgelopen maandag maakte de doorgaans goed ingevoerde Financial Times bekend dat er in Brussel een voorstel circuleert dat, mits uitgevoerd, neerkomt op niets meer of minder dan een coup. Volgens de Britse zakenkrant is de Europese Commissie onder leiding van Juncker van plan om via een juridisch geitenpaadje de vetorechten die lidstaten onder de bestaande verdragen over belastingaangelegenheden hebben, vijf maanden voor de Europese parlementsverkiezingen nog snel even aan de kant te schuiven.

De soevereine staat kenmerkt zich door drie monopolies: op geweldsuitoefening,  gelduitgifte en belastingheffing

Het zou betekenen dat belastingzaken niet langer onder de unanimiteitsregel vallen die voor alle competenties geldt die tot de kern van nationale soevereiniteit worden gerekend. Lidstaten kunnen dan niet langer pogingen van de Commissie blokkeren om meer greep te krijgen op hun nationale belastingheffing. Simpele meerderheden zouden dan volstaan, en dwarsliggers kunnen zo door Brussel worden gedwongen zich te conformeren aan de wensen en eisen van de Europese Commissie.

Dat druist om meerdere redenen in tegen wat wij gewoonlijk onder democratische soevereiniteit verstaan – en dan druk ik me mild uit. In de klassieke definitie van de Duitse socioloog Max Weber wordt een soevereine staat gekenmerkt door drie monopolies: dat op geweldsuitoefening, op gelduitgifte en op belastingheffing. Het betekent concreet dat staten alleen autonoom zijn wanneer het hoogste besluitvormingsorgaan van die staat – en in parlementaire democratieën is dat het parlement – de uiteindelijke zeggenschap heeft over oorlog, vrede en vrijheidsberoving; over gelduitgifte, monetaire politiek, financieel toezicht en begrotingsbeleid; en over hoogte, vorm en grondslag van belastingheffing.

Het monopolie op geweldsuitoefening staat – ondanks het NATO-lidmaatschap, ondanks multilaterale niet-aanvalsverdragen en hoewel kiezers en Kamerleden soms het gevoel hebben oorlogen te worden ingerommeld – nog fier overeind. Het parlement heeft het laatste woord in zaken van oorlog en vrede, en het parlement legt in laatste instantie de wetten vast op overtreding waarvan strafrechtelijke vrijheidsberoving kan volgen. Pas bij de vorming van een eigen Europese defensiemacht, zoals Macron en Merkel afgelopen november hebben voorgesteld, wordt daar serieus aan getornd.

Het monopolie op gelduitgifte is in 1992,

 » Lees verder