Een waardig bestaan, van Santiago tot Beiroet | Uitpers

een-waardig-bestaan,-van-santiago-tot-beiroet-|-uitpers

23-10-19 09:03:00,

Iraaks protest (opendemocracy.net/xinhua)

Een duurder metroticket. WhatsApp dat betaald moest worden. Brandstof die duurder wordt. Gebrek aan basisdiensten en toenemende corruptie. Santiago, Quito, Beiroet, Bagdad, Haïti, ook Hongkong, Algiers, recent Soedan, Zimbabwe, Iran, Belgrado, Praag…het zijn explosies van woede over alsmaar groeiende ongelijkheden en vaak ook over het miskennen van democratische grondrechten. Een jaar nadat de gilets jaunes in Frankrijk rotondes gingen bezetten tegen hogere taks op brandstof en tegen de teloorgang van de openbare diensten.

Spontaan?

Er is geen wereldrevolte bezig, wel gelijklopende protesten in diverse continenten van burgers die vinden dat ze geen menswaardig bestaan hebben en ook vinden dat hun regeerders daar onverschillig voor zijn. Burgers die geen vrede meer nemen met de groeiende ongelijkheid en kwaad zijn over corruptie. Die boosheid over onrecht lag aan de basis van de “Arabische lente” van 2011 die in zo veel landen geaborteerd werd

Het is opvallend hoe weinig georganiseerd deze revoltes zijn, in de zin dat er weinig of geen georganiseerde bewegingen aan te pas komen. Of dat die slechts op een al rollende wagen springen, zonder zelf aan de basis te liggen. Er dagen nieuwe vormen van zelforganisatie op, zoals met de gilets jaunes en de Hongkongse actievoerders. Maar precies dat Franse voorbeeld toont ook de beperkingen ervan: een ongeorganiseerde revolte dooft uit. Ze laat wel lang sporen na.

Sociale crisis

Het neoliberalisme heeft zijn crisis van 2008 weten af te wentelen op het gros van de bevolking, terwijl de grootste bevoorrechten nog meer voorrechten kregen – nog lagere belastingen, nog meer subsidies. Met als drogargument dat de grotere rijkdom van de rijken zou neerdwarrelen op de ganse samenleving. De verkoop van luxejachten schoot naar omhoog. Parijs wou de gilets jaunes onder meer paaien met een taks op die luxejachten, maar nu blijkt dat die taks zogenaamd niet inbaar is… Alweer een deuk in de geloofwaardigheid van dat beleild.

Het verarmingsbeleid werd ingekleed als ‘budgettaire “soberheid’. Het maakte een groot deel van de middengroepen armer en leidde tegelijk tot minder investeringen in collectieve voorzieningen. In Chili bijv. gaan de klachten ook over slechtere gezondheidszorg en onderwijs. In de VS, Duitsland, Frankrijk, België… dringt het nu door dat er jarenlang veel te weinig is uitgegeven aan infrastructuur. Een van de klachten van de gilets jaunes gaat over de besparingen in gezondheidszorg,

 » Lees verder

%d bloggers liken dit: