hoe-morgellons-ons-bestaan-binnendringen-de-stille-invasie-deel-1

hoe-morgellons-ons-bestaan-binnendringen-de-stille-invasie-deel-1

29-12-19 04:03:00,

Sinds het einde van de vorige eeuw bevat de lucht die wij inademen superkleine synthetisch-biologische deeltjes, die via chemtrails worden verspreid. In ons lichaam zoeken deze deeltjes elkaar op en assembleren zichzelf daar tot nanobots, die we Morgellons noemen. Dit is geen science fiction, maar een nieuwe realiteit waar we iets op moeten verzinnen, want ons afweersysteem weet niet goed raad met deze creepy stuff.

Morgellons uit huid

In de zomer van 2001 ontdekt de Amerikaanse Mary Leitao iets angstaanjagends bij haar bijna driejarige zoontje Drew. Hij heeft last van een hardnekkig jeukplek op zijn kin, waarvan – na raadpleging van verschillende kinderartsen en dermatologen – aangenomen wordt dat he een vorm van eczeem is.

Drew zelf stelt een afwijkende diagnose. Als hij duidelijk probeert te maken wat hij voelt, wijst hij op de plek en zegt hij: “Beestjes.” (‘bugs‘)

Welk geneesmiddel Mary ook probeert, de plek gaat niet weg. Op een dag, als ze er voorzichtig wat zalf op wrijft, trekt ze er een flinterdunne draad uit mee. Mary, van beroep bioloog, legt het materiaal op een glaasje en bekijkt het onder haar microscoop. Wat ze daar ziet verbijstert haar.

Ze begrijpt nu wat Drew met zijn ‘beestjes’ bedoelt, maar kan zich met geen mogelijkheid voorstellen dat dit bizarre materiaal uit zijn lichaam komt. Het moet ergens uit de omgeving komen, denkt ze, maar wat kan het zijn? Zo begint haar zoektocht.

Tussen de oren

Mary ontdekt op een forum dat er ook anderen zijn met dezelfde symptomen en dat ook deze mensen zich geen raad weten, omdat ze bij de medische wereld geen gehoor krijgen. Patiënten die ter verduidelijking wat draden meenemen naar hun dokter, krijgen te horen dat hun probleem niet in het potje zit, maar tussen hun oren.

Zo heel gek is dat niet, want artsen leren tijdens hun opleiding dat er een psychiatrisch ziektebeeld bestaat, waarbij de patiënt zich inbeeldt dat er insecten, zoals spinnen, onder zijn huid bewegen. Dit is een vorm van psychose die parasietenwaan (delusional parasitosis) wordt genoemd.

Wel gek is dat geen van de medici de moeite neemt om, net als Mary Leitao, de microscoop te pakken om de substantie te bestuderen. Als ze dat wel zouden doen zouden ook zij zich een hoedje schrikken van de draderige substantie die zo zichtbaar wordt.

 » Lees verder

%d bloggers liken dit: