Waarom houdt de geneeskunde vast aan het paradigma van “externe ziekteverwekkers”? | Door Dr. Jens Fleischhut… | KenFM.de

waarom-houdt-de-geneeskunde-vast-aan-het-paradigma-van-“externe-ziekteverwekkers”?-|-door-dr-jens-fleischhut…-|-kenfm.de

04-08-20 06:09:00,

Een standpunt van Dr. Jens Fleischhut.

De theorie van infectie met virussen als externe ziekteverwekkers is nooit bewezen. Ook de detectie van virussen met behulp van Kochs postulaten is nooit succesvol geweest. Integendeel, hersenbeeldvormingstechnieken (fMRI) hebben nu op indrukwekkende wijze aangetoond dat de chronische activering van onopgeloste emotionele conflicten onder de bewustzijnsdrempel leidt tot progressieve schade aan organen, botten, de functies van het skeletstelsel, de celstofwisseling en andere lichaamsfuncties. Waarom houdt de gevestigde geneeskunde dan nog steeds vast aan de theorie van de infectie door een virale infectie, die nu als achterhaald wordt beschouwd?

Ik wil deze vraag verduidelijken op drie analyseniveaus: op het oppervlakniveau (verschijningsniveau), de diepe toestand (diepe toestand) en het achtergrondniveau (spiritueel niveau). Deze aanpak is vergelijkbaar met de analyse van een theaterstuk. Op het podium acteren de performers met acties en woorden (oppervlakte niveau). De performers handelen volgens de instructies van de regisseur (deep state). De regisseur oriënteert zich op het script dat door de auteur of een team van auteurs is geschreven (achtergrondniveau). We beleven momenteel het toneelstuk „Game of Life“, waarin na de eerste drie acts Lemuria, Atlantis, Satya Yuga (Matriarchy), nu de vierde acte „Kali Yuga“ (Age of Division) op het punt staat te eindigen. De Kali Yuga wordt gekenmerkt door leugens en bedrog. De sleutel voor een overgang naar de volgende leeftijd is de waarheid. De overgang naar de vijfde akte „Age of Aquarius“ (Age of Freedom) is al duidelijk.

1e bovenste niveau: Niveau van verschijnselen/verschijningen

Het creëren van kennis (wetenschap) is een proces van cognitie. Het is gebaseerd op een uitgangspunt, het heersende wereldbeeld.

Wetenschappers groeien op in een bepaald wereldbeeld, het respectievelijk geldende paradigma. Hun opleiding volgens dit wereldbeeld geeft vorm aan hun handelen (onderzoek), denken en voelen. Dit vormt hun persoonlijkheidsstructuur, die hen hun identiteit geeft. Als ze succesvol zijn als wetenschappers, versterkt dit hun identificatie met hun persoonlijkheidsstructuur. Nieuwe bevindingen van (in eerste instantie) buitenstaanders worden daarom gezien als een bedreiging voor hun identiteit, die zou kunnen leiden tot de devaluatie van hun persoonlijkheid. De identificatie van mensen met een vals zelfbeeld, het ego, leidt tot een vals wereldbeeld.

 » Lees verder

%d bloggers liken dit: