Het liefdevolle Haags-Hilversumse mediacomplex | Wynia’s Week

het-liefdevolle-haags-hilversumse-mediacomplex-|-wynia’s-week

24-10-20 09:36:00,

 ‘Pers en politiek vormen in Nederland een closed club, een gesloten bestel dat eenzelfde taal spreekt, de taal van de macht. Wie het bestel bedreigt, wordt hard aangepakt.’ Dit is geen citaat uit het online journaal van het Forum voor Democratie, maar een passage uit een artikel van Aart Brouwer in De Groene Amsterdammer van 20 maart 2009.

In het Corona-jaar 2020 is de verwevenheid van politiek en media wederom een issue. Voormalig PvdA minister van Onderwijs (en Media) Ronald Plasterk stelde dat de ‘top van de Nederlandse journalistiek tijdens de Corona crisis fungeerde als een tweede Rijksvoorlichtingsdienst’. Zijn de Nederlandse media inderdaad gezagsgetrouw en éénvormig?

Goed nieuws?

Laten we beginnen met vaststellen dat er in Nederland heel veel media zijn die ook nog eens onderling verschillen qua kleuring, toon en smaak. De Telegraaf is de Volkskrant niet en de NRC is Elsevier Weekblad niet. En er is succesvolle onderzoeksjournalistiek. Trouw en Nieuwsuur hadden in 2018 een scoop over geldstromen naar jihadistische groeperingen in Syrië onder initiatief van PvdA-minister Bert Koenders.

Online journalistiek platform Follow the Money volgt geldstromen in politiek en bedrijfsleven en berichtte over de zelfverrijkingspraktijken van de voorzitter van de integriteitscommissie van de VVD, Henry Keizer. Bas Haan van Nieuwsuur had een langlopend verhaal over het ‘Bonnetje van Teeven’ waarover ministers struikelden. Zembla en Argos maken onderzoeksjournalistiek op televisie.

Tegelijk is de ruimte voor onderzoeksjournalistiek bij zowel televisie als dagbladen flink teruggeschroefd. En bij praatprogramma’s als Buitenhof en WNL op Zondag mag de Nederlandse politieke en bestuurlijke bovenlaag regelmatig vrij onweersproken de eigen boodschap uitzenden. Emeritus-hoogleraar Internationale Communicatie Cees Hamelink stelt in zijn boek ‘Regeert de Leugen?’ uit 2006: ‘Meestal berichten de media braaf over het reilen en zeilen van het systeem en laten na fundamentele vragen te stellen over het systeem zelf’.

Politieke verslaggeving leunt dicht tegen de macht aan

Redactionele statuten als die van de publieke omroepen NPO hebben onafhankelijkheid en integriteit hoog in het vaandel staan. Redactiestatuten van kranten bevatten vergelijkbare woorden. Toch, wie dicht bij de Haagse centrum van de macht zit warmt zich er vaak behaaglijk aan. Menig (politiek) journalist is begonnen als voorlichter of stapt later over naar dit vak. Logisch gevolg daarvan is dat journalisten de ideologie van de gevestigde partijen kunnen gaan internaliseren.

 » Lees verder

%d bloggers liken dit: