Brief van een scholiere, 16 jaar, 5e klas VWO, – OSG Sevenwolden Fedde Schurer te Heerenveen

Brief van een scholiere, 16 jaar, 5e klas VWO,
OSG Sevenwolden Fedde Schurer Heerenveen

Voordat ik begin wil ik zeggen dat ik weet dat school niet verantwoordelijk is voor hoe het met ons gaat, ik weet dat mijn bericht misschien niks verandert aan jullie aanpak, maar ik kan niks anders doen dan een poging, een poging om jullie misschien een inzicht in de gedachtes van ons jongeren te geven. 
Verder wil ik zeggen dat dit document gedeeld mag worden met iedereen; ouders, docenten, media, andere scholen, de overheid, iedereen die hier met naam en/of persoonlijke informatie in voorkomt heeft toestemming gegeven dat dit document gedeeld wordt. 

We hebben allemaal het nieuws van de NOS gezien, en velen zullen ervan zijn geschrokken. Het eerste wat ik voelde toen ik dit las was opluchting, ik ben niet de enige. Ik ben niet de enige met wie het niet goed gaat, ik ben niet de enige die het lastig vindt uit bed te komen ’s ochtends. Maar meteen waren velen het niet eens met het onderzoek: ‘De jongeren van tegenwoordig zijn lui’, ‘Iedereen is wel eens moe, dat betekent niet dat je een burn-out hebt’, en het gaat zo maar door.  

‘Vroeger was alles beter’ wordt ons verteld, maar zodra wij iets zeggen over onze situatie wordt het gelijk: ‘Wij hadden het vroeger veel zwaarder, jullie hebben nog niks meegemaakt, jullie weten niet wat een zwaar leven is’. De tijd waarin wij nu opgroeien is inderdaad anders dan die waarin u vroeger opgroeide, maar je kunt iemands jeugd niet naast die van een ander leggen en ze vergelijken op hoe zwaar en heftig ze waren. Wat hiermee gezegd wordt, is dat wij ons niet slecht mogen voelen omdat het ooit ergens zwaarder of slechter is geweest. Dat slaat nergens op, dat is hetzelfde als zeggen dat ik niet blij of tevreden mag zijn omdat iemand het ergens anders beter heeft. Levens zijn niet te vergelijken.  

Onze scholen vertellen ons dat we hard aan de bak moeten, zodat we geen achterstand oplopen ten opzichte van de andere jaren, zodat we volgend schooljaar gewoon verder kunnen met de stof van dat jaar. Wat extra opdrachten hier, wat deadlines daar, volgende week nog even twee schoolexamens, want die zijn pas echt belangrijk. Maar geen achterstand oplopen kan niet, er zijn geen scenario’s waarin we het onderwijs op afstand net zo goed kunnen doen als onderwijs op school. En dat geldt niet alleen voor degenen die geen veilige thuissituatie hebben, ook voor alle anderen is thuisonderwijs niet zo optimaal als op school zijn. Iemand wordt nu gecyberpest en zijn/haar vrienden kunnen hem/haar nu niet helpen. Iemand anders vecht tegen depressie en gebruikt al zijn/haar energie om uit bed te komen en eens in de week te douchen en zijn/haar tanden te poetsen, maar meer dan dat wil niet. Weer een ander is suïcidaal, die gebruikt al diens energie om te blijven leven. Nog iemand anders gebruikt al diens energie om voor diens familie te zorgen, iemand anders gebruikt al diens energie om te zorgen dat het goed gaat met al diens vrienden. Weer een ander blijft elke nacht wakker tot 5 uur om een vriend in leven te houden. Ik kan u vertellen dat niemand niks geeft om school, iedereen wil een goeie toekomst en niemand zit te wachten op een achterstand. Maar de prioriteit ligt niet bij het schoolwerk. Wij geven heel veel om onze toekomst en die van alle anderen, maar we zijn gefocust op overleven. 
We kunnen niet gewoon doorwerken, want als ons energie gaat naar iets anders, iets waar wij meer om geven dan school. Het heeft geen zin om naar volgend jaar te kijken, als we niet zeker weten dat we volgende week halen. Ik begrijp dat mijn studiekeuze belangrijk is, dat ik me nu al zou moeten voorbereiden op mijn examens volgend jaar, maar mijn focus ligt op volgende week halen, en daarna volgende maand. 

En ik heb geen oplossing, ik weet niet wat school of de overheid hieraan moet doen, maar als ik eerlijk ben hoef ik ook geen oplossing te verzinnen, en dit document bevat ook geen oplossing. Het is onze verantwoordelijkheid niet, we zijn kinderen, we moeten plezier hebben in het leven, we moeten leren te leven en leren te leren. 
Maar ik verwacht niet dat er nu een oplossing komt, daar is dit document ook niet voor bedoeld. Deze brief is ervoor om iedereen te laten weten hoe het nu eigenlijk met ons gaat, want de NOS kan wel tegen jullie zeggen dat we een burn-out hebben, maar niet iedereen gelooft dat en ik vind het belangrijk dat degenen die iets te zeggen hebben over mijn leven weten wat ik van de situatie vind. 

Na het bericht van de NOS stonden alle mails en berichten van docenten vol met bezorgde berichten: ‘Zijn jullie al buiten geweest?’, ‘Gaan jullie ook even van dat scherm weg?’, ‘Ook even in de sneeuw spelen hè!’. Het spijt me, maar wanneer? Ik moet nog twee opdrachten inleveren van vorige week, ik heb nog huiswerk voor zeven vakken morgen, ik heb vrijdag een deadline, zaterdag nog één, en volgende week moet ik twee schoolexamens en drie andere toetsen maken. Ik heb geen tijd om naar buiten te gaan, ik ben al helemaal op van die zes uren les.  

Ik heb hier een paar foto’s van instagram stories van een vriend van mij uit een ander deel van het land, ik zou het fijn vinden als er geen contact met hen op wordt genomen, als u vragen hebt, gelieve contact me mij opzoeken. Ik zou het fijn vinden dat jullie niks anders met deze informatie doen dan lezen, of delen met de rest van dit document erbij. De foto’s hebben als enige doel meer informatie geven, u meer kijk geven in onze gedachtes, en ze zijn er om te bewijzen dat ik niet alleen in deze gevoelens ben. 

Bedankt dat u dit heeft gelezen, ik hoop dat dit u inzicht in de gedachten en gevoelens van ‘ons jongeren’ heeft gegeven. Ik wil nog even zeggen dat ik niet voor iedereen spreek, maar weet dat ik lang niet de enige ben die zich zo voelt. Het spijt me als er foute dingen in dit document staan, ik weet niet alles, ik doe alleen mijn best inzicht te geven.

%d bloggers liken dit: