Orgaandonatie: Kijk uit, moord! – Frontnieuws

orgaandonatie:-kijk-uit,-moord!-–-frontnieuws

08-05-21 07:16:00, Operatiekamer of slachthuis? Allereerst: de doden kunnen geen organen doneren! Organen kunnen alleen worden verwijderd van levende mensen! Dit simpele feit is misschien voor velen onbekend, vooral omdat in alle oproepen tot orgaandonatie en zelfs op donatiekaarten spreken van orgaanverwijdering na overlijden. De ‘dood’ die hier wordt bedoeld, is de speciaal geïntroduceerde ‘hersendood’ als een toelaatbaar tijdstip voor orgaanverwijdering, en heeft weinig te maken met het populaire idee van de dood – rigor mortis, ontbinding enz. De testen die gebruikt worden om “hersendood” vast te stellen kunnen het zelf veroorzaken. Hebben we het hier over moord?

Renate Greinert zal deze dag waarschijnlijk nooit vergeten: na een ernstig verkeersongeval wordt haar zoon Christian naar een ziekenhuis gevlogen. Hoewel zij gelooft dat haar zoon wordt geholpen, zijn de medische inspanningen reeds op anderen gericht: “Zij hebben geprobeerd zijn leven te behouden om met zijn levende organen het leven van andere mensen te redden. De onderzoeken en medicijnen waren niet voor hem, maar voor anderen”. Men verhinderde dat haar zoon zou sterven, “omdat alleen de overdracht van levende organen het verhoopte succes voor anderen brengt”.

De geconstrueerde “hersendood”

Een voorwaarde voor orgaanverwijdering is de juridische constructie van “hersendood”. Deze constructie moet een oplossing bieden voor de paradox dat enerzijds organen van een levende natuurlijk niet mogen worden verwijderd, maar dat anderzijds de organen van een dode in de regel waardeloos zijn. Dus werd de hersendood uitgevonden, waarbij de persoon verondersteld wordt onomkeerbaar beschadigd te zijn, maar nog leeft. Volgens het motto: “Zo dood als nodig, zo levend als mogelijk” (Professor Franco Rest). De sleutel tot het vaststellen van hersendood is hersendood diagnose. De belangrijkste voorwaarden zijn twee klinische onderzoeken, waartussen ten minste twaalf uur moet zitten. Ongelooflijk, maar waar, deze omvatten testen die de patiënt kunnen doden. “Bij mijn zoon is driemaal een klinische hersendooddiagnose uitgevoerd”, meldt Renate Focke, wier zoon in 1997 bij een ernstig verkeersongeval betrokken was. “Een klinisch onderzoek omvat stimuli met instrumenten, de toepassing van pijnprikkels door de onderzoeker die met een naald in het neustussenschot prikt, en door vier graden koud water in de oren te spoelen”. Het spreekt vanzelf dat dergelijke “prikkels” nauwelijks goed zijn voor een IC-patiënt en hem verder kunnen destabiliseren,

 » Lees verder

%d bloggers liken dit: