De rechtelijke vonnissen in de zaken Urgenda en Shell zijn gebaseerd op drijfzand – Climategate Klimaat

de-rechtelijke-vonnissen-in-de-zaken-urgenda-en-shell-zijn-gebaseerd-op-drijfzand-–-climategate-klimaat

11-06-21 08:25:00,

Foto: Shutterstock.

Een gastbijdrage van Rob Walter.

Op 26 mei deed de rechter een onthutsende uitspraak in de z.g. Shell-zaak.

De rechter veroordeelde Shell tot reduceren van de CO2-uitstoot met 45% (t.o.v. 2019) in de komende 9 jaren om “gevaarlijke klimaatverandering” te voorkomen. Maar het staat helemaal niet vast dat de mens klimaatverandering kan voorkomen door beperking van CO2 en het staat nog minder vast dat klimaatverandering door hogere temperatuur op aarde “gevaarlijk” is voor mens en natuur.

Met de “URGENDA-zaak” is dit de tweede maal dat een Nederlandse rechter een grote milieu-uitspraak doet zonder zich iets aan te trekken van de juistheid van de technische gronden waar de uitspraak op rust. Los van nog andere aspecten, zoals puur juridische aspecten, rusten beide vonnissen helemaal op de veronderstelling dat het juist is wat IPCC en de huidige meerderheid beweren over CO2 en klimaat. Die beweringen zouden een vaststaande grond moeten vormen onder beide vonnissen. Maar die grond is niet vast en staat ter discussie. Beide vonnissen rusten dus op wankele ondergronden, op drijfzand! Wankele gronden, die voortvloeien uit een “hype” van het moment, een geloof, een verdienmodel. Die gronden vormen nota bene een doorslaggevend onderdeel van het oordeel!

Uitspraak 1 in de Urgenda-zaak

De eerste spraakmakende veroordeling op wankele gronden was de uitspraak in het Urgenda-proces in 2019. De Nederlandse Staat werd toen door rechters veroordeeld tot het plegen van nog meer bedrog van het Nederlandse volk, dan op dat moment al plaats vond (heel de uitvoering van de energietransitie is gebaseerd op onjuiste veronderstellingen, onjuiste getallen, onjuiste metingen en te mooi voorgestelde resultaten. De politiek bedriegt daarmee het volk).

Een bijzonderheid bij de procesgang, was dat de verdediging namens de Nederlandse Staat niet vrij kon spreken (wat wij allemaal wel wisten, maar de rechters blijkbaar niet), omdat die verdediging beperkt werd door politieke belangen. De Nederlandse politiek wist toen al dat de eis van Urgenda niet uitvoerbaar was, op geen stukken na zelfs. De Nederlandse politiek wist toen ook al dat zelfs de eigen doelstellingen met zekerheid niet haalbaar waren, maar wilde het op dat moment nog niet toegeven. De Nederlandse politiek wist toen al dat heel het transitie traject is gebaseerd op onjuiste cijfers, gedekt door Europese aanbevelingen (met rekenmethodes die niet deugen).

 » Lees verder

%d bloggers liken dit: