Twee soorten buitenlands beleid, door Thierry Meyssan

twee-soorten-buitenlands-beleid,-door-thierry-meyssan

06-07-21 08:40:00,

Het buitenlands beleid is erop gericht conflicten met de buurlanden te voorkomen en vreedzame betrekkingen met hen te ontwikkelen. De westerse mogendheden hebben dit doel echter laten varen en zijn overgegaan tot het najagen van hun collectieve belangen, ten koste van andere partijen.

JPEG - 45.5 kB De filosoof Aristoteles leerde keizer Alexander de Grote de culturen en heersers van veroverde landen te respecteren. Zijn bijzondere rijk buitte zijn onderdanen nooit uit.

De internationale betrekkingen van elke eeuw worden gekenmerkt door de initiatieven van enkele buitengewone mannen. Hun benadering van de buitenlandse betrekkingen van hun land is gebaseerd op gemeenschappelijke beginselen.

Neem als recent voorbeeld India’s Jawaharlal Nehru, Egypte’s Gamal Abdel Nasser, Indonesië’s Soekarno, China’s Zhou En Lai, Frankrijk’s Charles De Gaulle, Venezuela’s Hugo Chávez, en heden ten dage Rusland’s Vladimir Poetin of Syrië’s Bashar al-Assad.

Identiteit of geopolitiek

Eerst en vooral streefden deze mannen naar de ontwikkeling van hun land. Zij hebben hun buitenlands beleid niet gebaseerd op een geopolitieke strategie, maar op de identiteit van hun land. Daarentegen beschouwt het huidige Westen de internationale betrekkingen als een schaakbord waarop men via een geopolitieke strategie een wereldorde kan opleggen.

De term “geopolitiek” werd aan het eind van de 19e eeuw gecreëerd door de Duitser Friedrich Ratzel. Hij vond ook het concept van “Lebensraum” uit, dat de nazi’s dierbaar was. Het was volgens hem legitiem om de wereld in grote rijken te verdelen, waaronder Europa en het Midden-Oosten onder Duits bestuur.

Vervolgens droomde de Amerikaan Alfred Mahan van een geopolitiek die gebaseerd was op de beheersing van de zeeën. Hij beïnvloedde President Theodore Roosevelt, die de Verenigde Staten een beleid opdrong van verovering van de zeestraten en de transoceanische kanalen.

De Brit Halford John Mackinder zag de aarde als bestaande uit één hoofdcontinent (Afrika, Europa en Azië) en twee grote eilanden (Amerika en Australië). Hij beweerde dat controle over het grote continent alleen mogelijk is door de grote vlakten van Centraal-Europa en West-Siberië te veroveren.

Ten slotte zal een vierde auteur, de Amerikaan Nicolas J. Spykman, een poging doen om de vorige twee samen te vatten. Hij zal invloed hebben op Franklin Roosevelt en het beleid van beheersing van de Sovjet-Unie, d.w.z. de Koude Oorlog. Het werd overgenomen door Zbigniew Brzezinski.

Geopolitiek in de strikte betekenis van het woord is dus geen wetenschap maar een strategie van overheersing.

 » Lees verder

%d bloggers liken dit: