De emissiedoelstellingen van het Akkoord van Parijs worden beschouwd als de heilige graal van het klimaatbeleid

de-emissiedoelstellingen-van-het-akkoord-van-parijs-worden-beschouwd-als-de-heilige-graal-van-het-klimaatbeleid

07-07-21 09:46:00,

Waarom eigenlijk?

Auteur: Beat Gygi (Weltwoche, Zürich, Zwitserland)*

De klimaatdoelen zijn heilig, onschendbaar, geen issue. Een ‘nee’ tegen de CO2-wet brengt hen niet van hun stuk. Klimaatpolitici, activisten en klimaatprofessor Reto Knutti zeggen het met volle overtuiging: afgelopen zondag heeft Zwitserland niet gestemd over of er wel of geen klimaatverandering zou komen, of dat we al dan niet aan de netto nul-emissies doelstelling zouden willen voldoen. Beide zijn als het ware in steen gebeiteld: er is klimaatverandering en er is ook de netto nul-doelstelling, zoals die is vastgelegd in de VN-klimaatdoelstellingen. Milieupolitici, belangenorganisaties en organisaties roepen de politiek nu in rap tempo op om andere manieren te vinden om de klimaatdoelstellingen alsnog te halen. Zelfs de economische koepelorganisatie Economiesuisse heeft een ‘duidelijk commitment’ aan het klimaatbeleid geformuleerd: de economie zal haar CO2-uitstoot in 2050 tot nul terugbrengen. Bedrijven zoals Roche en Swiss Re beloven ook vanuit het oogpunt van het bedrijf netto nul tegen 2050. Er wordt een ‘race naar nul’ opgevoerd in de politiek en het bedrijfsleven, waarin imagoconsulenten veel verdienen. In 2019 besloot de Federale Raad op eigen gezag om tegen 2050 ook netto-nul voor Zwitserland te beloven in het kader van het klimaatakkoord van Parijs.

Honderd miljard dollar

Wat houdt deze fameuze Overeenkomst van Parijs in? Voor milieubewegingen en klimaatjongeren is het een wild card, een troef die uitgespeeld kan worden zonder na te hoeven denken – ‘Parijs’ dekt alles. Het eerste doel van het akkoord van 2015 is om de opwarming van de aarde op lange termijn onder de twee graden te houden. Ten tweede verplicht het de lidstaten om elke vijf jaar hun eigen doelstellingen voor het verminderen van de uitstoot van broeikasgassen vast te stellen en toe te lichten. Het behalen van doelen zelf is echter niet bindend en kan niet worden afgedwongen. In deze context beloofde Zwitserland de uitstoot tegen 2030 met ten minste 50 procent te verminderen in vergelijking met het niveau van 1990 en, zoals ik al opmerkte, in 2019 is de belofte toegevoegd om de uitstoot tegen 2050 tot nul terug te brengen.

Ten derde zouden de armere landen steun moeten krijgen via herverdeling van de geïndustrialiseerde landen bij het omgaan met klimaatverandering. Vanaf 2020 zal er jaarlijks zo’n honderd miljard dollar in deze noord-zuiddeal vloeien.

 » Lees verder

%d bloggers liken dit: