Europese ‘Green Deal’: een doodlopende weg

europese-‘green-deal’:-een-doodlopende-weg

05-09-21 06:00:00,

De Europese Green Deal zal een reeks zeer ongunstige economische en ecologische gevolgen met zich meebrengen – een doodlopende weg.

Auteurs: Samuel Furfari en Ernest Mund (België).

In een column van La Libre Belgique, dd. 2 augustus en getiteld ‘De lange groene mars van Europa naar eenheid’, looft een voormalige hoge ambtenaar van de Europese Commissie de Europese Green Deal en zegt in het bijzonder:

De breedte en diepte van de Green Deal zijn nu in hun volle omvang zichtbaar: het koolstofvrij maken van industrie, mobiliteit en huisvesting, koolstofopname en -vastlegging, het herstel en revitalisering van landbouwgrond, bossen en oceanen, de bescherming van bedreigde planten- en diersoorten komt niet alleen neer op een nieuw sociaal contract tussen natuur en mens. Ze schetsen een nieuwe wereldorde en een transformatie van ons economisch en sociaal systeem. Een project van deze omvang moet inderdaad gebaseerd zijn op democratische idealen, sociale rechtvaardigheid en culturele vooruitgang.

Spreken van ‘lange groene mars’ is een ongelukkige vergelijking voor zover deze verwijst naar het epos van Mao Zedong (1934), het startpunt van een regime dat geleidelijk veranderde van een zelfvoorzienende economie, gekenmerkt door de hongersnoden van de Grote Sprong Voorwaarts (1961) en tijdens de Culturele Revolutie (1966), naar een wonderbaarlijke opleving op verschillende vlakken. Dit is zeker niet het lot dat de architecten van de Europese Green Deal verwachten.

Maar in het licht van wat er wordt voorspeld in termen van energieproductie rond 2050, mogen we verwachten dat dit plan een aantal zeer ongunstige economische en ecologische gevolgen zal hebben die de toekomst van de EU op middellange termijn in een verkeerde richting kunnen sturen. Laten we om te beginnen zeggen dat deze moeilijkheden kunnen worden vermeden, op voorwaarde dat de ideologie niet in de weg staat.

Zonder overvloedige en goedkope energie is er geen vooruitgang of welvaart. Dit werd begrepen door de oprichters van de Europese Gemeenschap toen zij in 1957 het Euratom-Verdrag sloten voor de harmonieuze ontwikkeling van een nieuwe energie, veelbelovend en perfect beheerst in de EU van vandaag. Sindsdien is gestaag afgeweken van deze doelstelling en de aarzeling over de opname van nucleair in de groene taxonomie suggereert dat deze afstand op korte termijn niet aan de orde is.

 » Lees verder

%d bloggers liken dit: