Geen lessen uit de Afghaanse catastrofe, door Manlio Dinucci

geen-lessen-uit-de-afghaanse-catastrofe,-door-manlio-dinucci

,

Niet wij, maar de president van de Verenigde Staten, Joe Biden zegt het: Washington heeft nooit het doel gehad de Afghanen te helpen, laat staan hun staat op te bouwen. Alles wat onze media ons twintig jaar lang hebben verteld, is propaganda geweest.

In zijn toespraak van 16 augustus in het Witte Huis deed president Biden een bondige uitspraak: “Onze missie in Afghanistan was nooit gericht op het opbouwen van een natie, het was nooit gericht op het creëren van een verenigde, gecentraliseerde democratie” [1]. Daarmee plaatste de president van de Verenigde Staten zelf een grafsteen op het officiële verhaal dat al twintig jaar de “missie in Afghanistan” vergezelde, waarin ook Italië mensenlevens en miljarden euro’s aan overheidsgeld heeft verloren. “Ons enige vitale nationale belang in Afghanistan blijft wat het altijd is geweest: het voorkomen van een terroristische aanval op het Amerikaanse thuisland,” verklaarde Biden. Maar zijn woorden worden overschaduwd door de Washington Post, die haar eigen boekenkast van de skeletten van 20 jaar nepnieuws bevrijden wil, en kopt: “Amerikaanse presidenten en militaire leiders hebben het publiek opzettelijk misleid over Amerika’s langste oorlog, die al twee decennia wordt gevoerd in Afghanistan” [2].

Het publiek is “opzettelijk misleid” sinds oktober 2001, toen de Verenigde Staten, geflankeerd door Groot-Brittannië, Afghanistan aanvielen en binnenvielen met als reden de jacht op Osama bin Laden, die werd vervolgd als het brein achter de terreuraanslag van 11 september (waarvan de officiële versie steeds meer aan geloofwaardigheid verliest [3]). Het eigenlijke doel van de oorlog was de bezetting van dit gebied van primair geostrategisch belang, dat grenst aan de drie voormalige centraal-Aziatische Sovjetrepublieken (Turkmenistan, Oezbekistan en Tadzjikistan), Iran, Pakistan en China (de autonome regio Xinjiang Uygur). Er waren toen al sterke tekenen van toenadering tussen China en Rusland: op 17 juli 2001 ondertekenden de presidenten Jang Zemin en Vladimir Poetin het “Verdrag van goed nabuurschap en vriendschappelijke samenwerking”, dat werd omschreven als een “mijlpaal” in de betrekkingen tussen de twee landen. Washington beschouwde de ontluikende alliantie tussen China en Rusland als een bedreiging voor de belangen van de VS in Azië, op een kritiek moment dat de Verenigde Staten eerder dan anderen probeerden het vacuüm op te vullen dat in Centraal-Azië was ontstaan na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie. “Er bestaat een mogelijkheid dat er een militaire rivaal met een enorme hulpbronnenbasis in Azië ontstaat”,

 » Lees verder

%d bloggers liken dit: