“Gij zult niet oordelen” Een column van Carla.

“gij-zult-niet-oordelen”-een-column-van-carla.

25-09-21 12:21:00, In een zwak moment waarop Danny mij vroeg of ik af en toe een column wilde schrijven voor Commonsensetv heb ik ja gezegd. Ooit van school afgetrapt met een nul voor Nederlands, welke op mijn rapport verbeterd was in een één omdat een rapport, een cijferlijst is , en een nul geen cijfer is. Zo stond het erbij geschreven.

Het is onnodig om hier te schrijven dat de verhouding tussen mijn lerares Nederlands en mijzelf niet echt kwalitatief hoogstaand was. Dat ik in mijn puberale eigenwijsheid haar verbeterde toen zij een definitie van een woord voor de klas gaf, welke ik tegensprak en verbeterde en de gehele klas hun Kramers woordenboek opensloeg en begon te gillen van het lachen omdat ik haar verbeterd had, met de juiste definitie van het woord, zal ongetwijfeld haar perspectief op mij beïnvloed hebben en daardoor ook haar vertroebelde pedagogische kwaliteiten helderder zichtbaar hebben gemaakt. Sindsdien stond ik op de gang als er Nederlandse les gegeven werd. Hopelijk valt mijn genoten Nederlands onderwijs verleden, of het gebrek eraan, niet al teveel op in mijn kleine bijdrages hier op deze website.

Maar dan gaat er nog een heel ander probleem spelen als je, zoals ik, instemmend op Danny’s vraag geantwoord hebt. Nu zittend voor een leeg computerscherm doemt de vraag op, waar moet ik het in hemelsnaam over hebben? Mijn writers block is al begonnen voor ik goed en wel begonnen ben. Een nog diepere kloof in mijn gevoel ontstaat als ik mij bedenk dat mijn stukjes ineens tussen grootheden als S. de Roon, Chris Collard, Marcel van Tol, Vrij Mens en Danny geplaatst gaan worden, om er maar een paar te noemen, en de niet genoemden daarmee zeker niet te kort wil doen.

Terwijl aan de overkant van de straat de overbuurvrouw zich omdraait om haar deur op slot te doen, ze gaat haar hondjes uitlaten. Staar ik met mijn net ontdekte lege writers block blik uit het raam naar haar. Mijn gedachten zitten ineens bij haar voetbeentjes, ja ik kan er niks aan doen, maar zo denk ik nou eenmaal, dan zie ik haar enkelgewrichten voor me, haar kniegewrichten en tenslotte blijft mijn, nog steeds lege blik, hangen bij haar heupgewrichten. Hoe is het mogelijk dat die voetbeentjes en gewrichten de, naar mijn conservatieve inschatting, minimaal honderd vijftig kilo kunnen dragen,

 » Lees verder

%d bloggers liken dit: