Parallelle werelden

parallelle-werelden

16-11-21 12: 00: 00,

Het is dinsdagavond. Ik zit achter mijn computer en probeer mijn huidige verbijstering uit te drukken. Ik heb een koptelefoon op. “Maxcence Cyrin – Waar is mijn geest” is aan het spelen. Het zijn zeer ontroerende geluiden die me aan het denken zetten.

Ik heb net een digitaal gesprek meegemaakt met iemand die ooit veel voor me betekende. Niet dat het het eerste gesprek is dat ik heb met iemand waarmee ik close was, maar ik voel het vat letterlijk overlopen op dit moment. Die ene druppel die te veel was om aan de aanvaarding over te laten. Tien minuten later, voel ik nog steeds de pijn in mijn borst die me niet wil laten rusten.

Ik realiseer me op dit moment dat er geen zinnige manier meer lijkt te zijn om de andersdenkende te bereiken. Het eindigt gewoon hier. De kloof is te diep. Zelfs mensen die je ooit echt dichtbij je liet komen, zijn zulke vreemden geworden dat er gevoelens opkomen die je vroeger nooit voor mogelijk had gehouden. Ik zit stomverbaasd voor mijn scherm en weet van binnen noch buiten. Ik zet het volume harder. Hoe kom ik uit deze vicieuze cirkel van donkere gedachten?

%d bloggers liken dit: