Elvis, ik en de Holocaust

elvis,-ik-en-de-holocaust

23-11-21 01: 00: 00,

Op 23. Maart 2020, werd de lockdown in Duitsland opgelegd. Is het een leuk cadeau, vroeg ik me af, want het was … mijn verjaardag. Of het een leuk cadeau was wist ik niet, maar interessant was het wel.

In de stad waren bijna alle winkels gesloten. De normaal levendige universiteitsstad Tübingen lag er als verlaten bij. Als in verzet scheen de zon, niet sterk, maar er schenen tenminste gouden kleurstralen door grijze tinten heen, als vlinders.

Een griezelig gevoel greep mij en liet mij niet meer los. Het was alsof een onzichtbare kracht me bij de nek had gegrepen. En kneep. Sterk. Nog sterker. Ik zag zwart. Donkere, vibrerende kleuren. Geen vorm, geen inhoud. Trillingen. Luide trillingen. Huuuuuu … Huuuuuuuuuu …

Het rook muf, bedorven? Koude smeerlap. Donkere wolken namen het sombere, gewelfde firmament over. Asgrauwe hemel. Hel?

Excuseer me? (Ik moest stoppen. Nu! (Terwijl ik naar lucht hapte, merkte ik plotseling dat ik trillende benen had. De mijne? Ik moest denken aan Elvis Presley, de King of Rock ‘n’ Roll, die ook op wankele voeten bewoog, zelfs als hij acteerde. Elvis en ik … ik en Elvis …

Alleen, Elvis was dood – ik leefde.

” Lees verder

%d bloggers liken dit: