Interessant artikel en 100% vertaald uit het Engels: – Een gepensioneerde Zwitserse militaire inlichtingenofficier over Oekraïne – Seemorerocks

een-gepensioneerde-zwitserse-militaire-inlichtingenofficier-over-oekraine-–-seemorerocks

22-04-22 04: Het belang ervan is te danken aan het feit dat de auteur ervan, Jacques Baud, een gepensioneerd kolonel van de Zwitserse inlichtingendienst, een hooggeplaatste, belangrijke deelnemer was aan de opleidingsoperaties van de NAVO in Oekraïne. In de loop der jaren had hij ook uitgebreide contacten met zijn Russische tegenhangers. Zijn lange essay verscheen voor het eerst (in het Frans) bij het gerespecteerde Centre Français de Recherche sur le Renseignement. A literal translation appeared at The Postil (April 1, 2022). Ik ben teruggegaan naar het oorspronkelijke Frans en heb het artikel wat ingekort en, naar ik hoop, in meer idiomatisch Engels weergegeven. Ik denk niet dat ik door het te bewerken het fascinerende verhaal van Baud heb beschadigd. Want wat hij in werkelijkheid heeft gedaan is “de kat uit de zak laten komen.” – Boyd D. Cathay


The Military Situation In The Ukraine

by Jacques Baud

Part One: The Road To War

Jarenlang heb ik, van Mali tot Afghanistan, voor de vrede gewerkt en mijn leven ervoor gewaagd. Het gaat er dus niet om de oorlog te rechtvaardigen, maar om te begrijpen wat ons ertoe gebracht heeft.

Laten we proberen de wortels van het Oekraïnse conflict te onderzoeken. Het begint met degenen die het de afgelopen acht jaar hebben gehad over “separatisten” of “onafhankelijken” van Donbass. Dit is een verkeerde benaming. De referenda die de twee zelfbenoemde republieken Donetsk en Lugansk in mei hebben gehouden 2014, waren geen referenda over “onafhankelijkheid” (независимость), zoals sommige gewetenloze journalisten hebben beweerd, maar referenda over “zelfbeschikking” of “autonomie” (самостоятельность). De kwalificatie “pro-Russisch” suggereert dat Rusland partij was in het conflict, wat niet het geval was, en de term “Russischtaligen” zou eerlijker zijn geweest. Bovendien werden deze referenda gehouden tegen het advies van Vladimir Poetin.

In feite streefden deze republieken niet naar afscheiding van Oekraïne, maar naar een status van autonomie, waarbij hun het gebruik van de Russische taal als officiële taal werd gegarandeerd – want de eerste wetgevende handeling van de nieuwe regering die het resultaat was van de door Amerika gesponsorde omverwerping van [the democratically-elected] president Janoekovitsj, was de afschaffing, op februari 23, 2014, van het Kivalov-Kol Een beetje zoals wanneer Duitse putschisten zouden beslissen dat Frans en Italiaans niet langer officiële talen zouden zijn in Zwitserland.

Dit besluit veroorzaakte een storm onder de Russischtalige bevolking. Het resultaat was een felle repressie tegen de Russischtalige regio’s (Odessa, Dnepropetrovsk, Charkov, Lugansk en Donetsk), die begon in februari 2014 en leidde tot een militarisering van de situatie en enkele gruwelijke moordpartijen op de Russische bevolking (in Odessa en Mariupol, de meest opmerkelijke).

In dit stadium, te star en verwikkeld in een doctrinaire benadering van operaties, onderwierp de Oekraïense generale staf de vijand, zonder er echter in te slagen daadwerkelijk de overhand te krijgen. De door de autonomisten gevoerde oorlog bestond uit zeer mobiele operaties die met lichte middelen werden uitgevoerd. Met een flexibelere en minder doctrinaire aanpak konden de rebellen de inertie van de Oekraïense strijdkrachten uitbuiten om hen herhaaldelijk in de val te lokken.

In 2014, toen ik bij de NAVO werkte, was ik verantwoordelijk voor de strijd tegen de proliferatie van handvuurwapens, en wij probeerden Russische wapenleveranties aan de rebellen op te sporen, om te zien of Moskou hierbij betrokken was. De informatie die wij toen ontvingen was bijna volledig afkomstig van Poolse inlichtingendiensten en “klopte” niet met de informatie van de OVSE [Organization for Security and Co-operation in Europe] – en ondanks nogal grove beweringen waren er geen leveringen van wapens en militaire uitrusting uit Rusland.

De rebellen waren bewapend dankzij de overlopers van Russischtalige Oekraïense eenheden die overliepen naar de kant van de rebellen. Naarmate het falen van de Oekraïeners voortduurde, zwollen de gelederen van de autonomen aan met tank-, artillerie- en luchtafweerbataljons. Dit heeft de Oekraïners ertoe aangezet zich te committeren aan de akkoorden van Minsk.

Commentaar: Dat is verbazingwekkend. Zelfs wij namen aan dat ze op z’n minst wat Russische wapens kregen. De westerse media hebben immers vanaf de eerste dag van Kievs “antiterreuroperatie” in de Donbass gehamerd op “de Russische invasie van Oekraïne”. Zo zie je maar dat als je echt vrijheid wilt, je er echt voor moet vechten, en grotendeels op eigen houtje…

Maar net na de ondertekening van de Minsk 1-akkoorden lanceerde de Oekraïense president Petro Porosjenko een grootschalige “antiterroristische operatie” (ATO/Антитерористична операція) tegen de Donbass. Slecht geadviseerd door NAVO-officieren leden de Oekraïners een verpletterende nederlaag in Debaltsevo, die hen dwong de Minsk 2 akkoorden te sluiten.

Het is van essentieel belang hier in herinnering te brengen dat Minsk 1 (september 2014) en Minsk 2 (februari 2015) De overeenkomsten voorzagen niet in de afscheiding of onafhankelijkheid van de republieken, maar in hun autonomie binnen het kader van Oekraïne. Wie de overeenkomsten heeft gelezen (er zijn er maar weinig die dat daadwerkelijk hebben gedaan) zal opmerken dat er staat dat over de status van de republieken moest worden onderhandeld tussen Kiev en de vertegenwoordigers van de republieken, met het oog op een interne oplossing binnen Oekraïne.

Daarom heeft Rusland sinds 2014 systematisch de uitvoering van de akkoorden van Minsk geëist, terwijl het weigerde partij bij de onderhandelingen te zijn, omdat het een interne aangelegenheid van Oekraïne was. Aan de andere kant heeft het Westen – onder leiding van Frankrijk – systematisch geprobeerd de akkoorden van Minsk te vervangen door het “Normandië-formaat”, dat de Russen en de Oekraïners tegenover elkaar plaatste. However, let us remember that there were never any Russian troops in the Donbass before 23-24 February 2022. Moreover, OSCE observers have never observed the slightest trace of Russian units operating in the D Op de kaart van de Amerikaanse inlichtingendienst die op 3 december door de Washington Post werd gepubliceerd, 2021 zijn bijvoorbeeld geen Russische troepen in de Donbass te zien.

In oktober 2015 bekende Vasyl Hrytsak, directeur van de Oekraïense veiligheidsdienst (SBU), dat alleen Dit was precies vergelijkbaar met de Zwitsers die in de weekends in Bosnië gingen vechten, in de 1990s, of de Fransen die vandaag in Oekraïne gaan vechten.

Het Oekraïense leger was toen in een deplorabele staat. In October 2018, after four years of war, the chief Ukrainian military prosecutor, Anatoly Matios, stated that Ukraine had lost 2,700 men in the Donbass: 891 from illnesses, 318 In October/November 2017, 70% of conscripts did not show up for the “Fall 2017” recall campaign. Dit is exclusief zelfmoorden en deserties (vaak overgelopen naar de autonomen), die opliepen tot 30 procent van de beroepsbevolking in het ATO-gebied. Jonge Oekraïners weigerden in de Donbass te gaan vechten en gaven de voorkeur aan emigratie, wat ook, althans gedeeltelijk, het demografische tekort van het land verklaart.

Het Oekraïense ministerie van Defensie wendde zich vervolgens tot de NAVO om te helpen zijn strijdkrachten “aantrekkelijker” te maken Nadat ik reeds aan soortgelijke projecten in het kader van de Verenigde Naties had meegewerkt, werd ik door de NAVO gevraagd deel te nemen aan een programma om het imago van de Oekraïense strijdkrachten te herstellen. Maar dit is een langdurig proces en de Oekraïners wilden snel handelen.

Dus, om het gebrek aan soldaten te compenseren, nam de Oekraïense regering haar toevlucht tot paramilitaire milities. In 2020, they constituted about 40 percent of the Ukrainian forces and numbered about 102,000 men, Zij werden bewapend, gefinancierd en getraind door de Verenigde Staten, Groot-Brittannië, Canada en Frankrijk. Er waren meer dan 19 nationaliteiten.

Deze milities waren sinds 2014 in de Donbass actief, met westerse steun. Ook al kan men twisten over de term “nazi”, het feit blijft dat deze milities gewelddadig zijn, een misselijkmakende ideologie uitdragen en virulent antisemitisch zijn…[and] bestaan uit fanatieke en wrede individuen. Het bekendste regiment is het Azov-regiment, waarvan het embleem doet denken aan de 2e SS Das Reich Panzer Division, die in Oekraïne wordt vereerd voor de bevrijding van Charkov van de Sovjets in 1943, alvorens het 1944 bloedbad van Oradour-sur-Glane in Frankrijk aan te richten.

Het bestempelen van de Oekraïense paramilitairen als “nazi’s” of “neonazi’s” wordt beschouwd als Russische propaganda. Maar dat is niet de mening van de Times of Israel, of het West Point Academy’s Center for Counterterrorism. In 2014, Newsweek magazine seemed to associate them more with… the Islamic State. Kies maar uit!

Dus, het Westen steunde en bleef milities bewapenen die zich sinds 2014 schuldig hebben gemaakt aan talrijke misdaden tegen de burgerbevolking: verkrachtingen, folteringen en moordpartijen…

De integratie van deze paramilitaire troepen in de Oekraïense Nationale Garde ging helemaal niet gepaard met een “denazificatie”, zoals sommigen beweren.

Onder de vele voorbeelden, die o

nazi symbols evolution ukraine

In 2022, very schematically, the Ukrainian armed forces fighting the Russian offensive were organized as:

  • Het leger, ondergeschikt aan het ministerie van Defensie. Het is georganiseerd in 3 legerkorpsen en samengesteld uit manoeuvre-formaties (tanks, zware artillerie, raketten, enz.).
  • De Nationale Garde, die afhangt van het Ministerie van Binnenlandse Zaken en georganiseerd is in 5 territoriale commando’s.

De Nationale Garde is dus een territoriale verdedigingsmacht die geen deel uitmaakt van het Oekraïense leger. Zij omvat paramilitaire milities, die “vrijwilligersbataljons” (добровольчі батальйоні) worden genoemd, ook bekend onder de veelzeggende naam “represaillebataljons”, en uit infanterie bestaat. Voornamelijk opgeleid voor stedelijke gevechten, verdedigen zij nu steden als Charkov, Mariupol, Odessa, Kiev, enz.

Deel Twee: De Oorlog

Als voormalig hoofd analyse van de strijdkrachten van het Warschaupact bij de Zwitserse strategische inlichtingendienst stel ik met droefheid – maar niet met verbazing – vast dat onze diensten niet langer in staat zijn de militaire situatie in Oekraïne te begrijpen. De zelfbenoemde “deskundigen” die op onze televisieschermen paraderen, geven onvermoeibaar dezelfde informatie door, gemoduleerd door de bewering dat Rusland – en Vladimir Poetin – irrationeel is. Let’s take a step back.

1. Het uitbreken van de oorlog

Sinds november 2021 hebben de Amerikanen voortdurend gedreigd met een Russische invasie in Oekraïne. De Oekraïners leken het daar aanvankelijk echter niet mee eens te zijn. Why not?

We have to go back to March 24, 2021. Op die dag vaardigde Volodymyr Zelensky een decreet uit voor de herovering van de Krim, en begon hij zijn troepen in te zetten in het zuiden van het land. Tegelijkertijd werden verscheidene NAVO-oefeningen gehouden tussen de Zwarte Zee en de Baltische Zee, die gepaard gingen met een aanzienlijke toename van verkenningsvluchten langs de Russische grens. Rusland heeft vervolgens verschillende oefeningen gehouden om de operationele paraatheid van zijn troepen te testen en te tonen dat het de ontwikkeling van de situatie volgde.

Tot oktober-november kwam het tot rust met het einde van de ZAPAD-oefeningen 21, waarvan de troepenbewegingen werden geïnterpreteerd als een versterking voor een offensief tegen Oekraïne. Zelfs de Oekraïense autoriteiten weerlegden echter het idee van Russische voorbereidingen voor een oorlog, en Oleksiy Reznikov, de Oekraïense minister van Defensie, verklaarde dat er sinds het voorjaar geen verandering aan zijn grens was geweest.

In strijd met de akkoorden van Minsk voerde Oekraïne in de Donbass luchtoperaties uit met drones, waaronder ten minste één aanval op een brandstofdepot in Donetsk in oktober 2021. De Amerikaanse pers merkte dit op, maar de Europeanen niet; en niemand veroordeelde deze schendingen.

In februari 2022 kwamen de gebeurtenissen tot een hoogtepunt. Op 7 februari heeft Emmanuel Macron tijdens zijn bezoek aan Moskou tegenover Vladimir Poetin zijn engagement voor de akkoorden van Minsk bevestigd , een engagement dat hij zou herhalen na zijn ontmoeting met Volodymyr Zelensky de volgende dag. Maar op februari 11 eindigde in Berlijn, na negen uur werk, de vergadering van politieke adviseurs van de leiders van het “Normandische formaat” zonder enig concreet resultaat: de Oekraïners weigerden nog steeds de akkoorden van Minsk toe te passen, blijkbaar onder druk van de Verenigde Staten. Vladimir Poetin merkte op dat Macron loze beloften had gedaan en dat het Westen niet bereid was de akkoorden te handhaven, hetzelfde verzet tegen een regeling dat het al acht jaar aan de dag legt.

De Oekraïense voorbereidingen in de contactzone gingen door. Het Russische parlement werd gealarmeerd; en op februari 15 vroeg het Vladimir Poetin om de onafhankelijkheid van de republieken te erkennen, wat hij aanvankelijk weigerde.

Op 17 februari kondigde president Joe Biden aan dat Rusland Oekraïne in de komende dagen zou aanvallen. Hoe wist hij dit? Het is een mysterie. Maar sinds de 16e zijn de artilleriebeschietingen op de bevolking van Donbass dramatisch toegenomen, zoals blijkt uit de dagelijkse verslagen van de OVSE-waarnemers. Natuurlijk hebben noch de media, noch de Europese Unie, noch de NAVO, noch enige westerse regering gereageerd of ingegrepen. Later zou worden gezegd dat dit Russische desinformatie was. In feite lijkt het erop dat de Europese Unie en sommige landen opzettelijk hebben gezwegen over de massamoord op de bevolking van de Donbass, wetende dat dit een Russische interventie zou uitlokken.

Tegelijkertijd waren er berichten over sabotage in de Donbass. Op 18 januari onderschepten Donbass-strijders saboteurs, die Pools spraken en waren uitgerust met westerse uitrusting en die chemische incidenten wilden veroorzaken in Gorlivka. Het kunnen CIA-huurlingen zijn geweest, geleid of “geadviseerd” door Amerikanen en samengesteld uit Oekraïense of Europese strijders, om sabotageacties uit te voeren in de Donbass-republieken.

In feite wist Joe Biden al in februari 16 dat de Oekraïners waren begonnen met intensieve beschietingen van de burgerbevolking van Donbass, waardoor Vladimir Poetin voor een moeilijke keuze kwam te staan: Donbass militair helpen en een internationaal probleem creëren, of toekijken hoe de Russischtalige bevolking van Donbass wordt verpletterd.

Als hij zou besluiten in te grijpen, zou Poetin zich kunnen beroepen op de internationale verplichting van “Responsibility To Protect” (R2P). Maar hij wist dat de interventie, ongeacht de aard of de omvang ervan, een storm van sancties zou ontketenen. Daarom, of de Russische interventie nu beperkt zou blijven tot de Donbass of verder zou gaan om druk uit te oefenen op het Westen over de status van Oekraïne, de te betalen prijs zou dezelfde zijn. Dit is wat hij uitlegde in zijn toespraak op februari 21. Op die dag stemde hij in met het verzoek van de Doema en erkende hij de onafhankelijkheid van de twee Donbass-republieken; tegelijkertijd ondertekende hij vriendschaps- en bijstandsverdragen met hen.

De Oekraïense artilleriebeschietingen op de bevolking van de Donbass gingen door, en op 23 februari vroegen de twee republieken om militaire bijstand van Rusland. Op 24 februari beriep Vladimir Poetin zich op artikel51 van het Handvest van de Verenigde Naties, dat voorziet in wederzijdse militaire bijstand in het kader van een defensieve alliantie.

Om de Russische interventie in de ogen van het publiek volstrekt illegaal te doen lijken, verzwegen de westerse mogendheden doelbewust dat de oorlog in feite op
februari was begonnen. Het ging er dus niet om Oekraïne over te nemen, en vermoedelijk zelfs niet om het te bezetten; en al helemaal niet om het te vernietigen.

Vanaf dat moment is onze kennis van het verloop van de operatie beperkt: de Russen hebben een uitstekende beveiliging voor hun operaties (OPSEC) en de details van hun planning zijn niet bekend. Maar vrij snel, het verloop van de operatie laat ons toe te begrijpen hoe de strategische doelstellingen op operationeel niveau werden vertaald.

Demilitarisering:

  • vernietiging op de grond van de Oekraïense luchtvaart, luchtverdedigingssystemen en verkenningsmiddelen;
  • neutralisatie van commando- en inlichtingenstructuren (C3I), alsook van de belangrijkste logistieke routes in de diepte van het grondgebied;
  • omsingeling van het grootste deel van het Oekraïense leger dat in het zuidoosten van het land is samengetrokken.
    • vernietiging of neutralisering van vrijwilligersbataljons die actief zijn in de steden Odessa, Charkov en Mariupol, alsmede in diverse faciliteiten op het grondgebied.

2. De vernietiging of neutralisering van vrijwilligersbataljons die actief zijn in de steden Odessa, Charkov en Mariupol, alsmede in diverse faciliteiten op het grondgebied. Demilitarisatie

Het Russische offensief werd op een zeer “klassieke” manier uitgevoerd. Aanvankelijk – zoals de Israëli’s hadden gedaan in 1967 – met de vernietiging op de grond van de luchtmacht in de allereerste uren. Vervolgens waren wij getuige van een gelijktijdige opmars langs verschillende assen volgens het principe van “stromend water”: oprukken overal waar de weerstand zwak was en de steden (zeer veeleisend in termen van troepen) laten voor later. In het noorden werd de kerncentrale van Tsjernobyl onmiddellijk bezet om sabotage te voorkomen. De beelden van Oekraïense en Russische soldaten die samen de fabriek bewakenworden uiteraard niet getoond.

Het idee dat Rusland de hoofdstad Kiev probeert over te nemen om Zelensky uit te schakelen, komt typisch uit het Westen. Maar Vladimir Poetin was nooit van plan om Zelensky neer te schieten of omver te werpen. In plaats daarvan probeert Rusland hem aan de macht te houden door hem te dwingen te onderhandelen, door Kiev te omsingelen. De Russen willen de neutraliteit van Oekraïne verkrijgen.

Veel westerse commentatoren waren verbaasd dat de Russen bleven streven naar een onderhandelde oplossing terwijl ze militaire operaties uitvoerden. De verklaring ligt in de Russische strategische visie sinds het Sovjettijdperk. Voor het Westen begint de oorlog wanneer de politiek eindigt. De Russische benadering is echter geïnspireerd door een Clausewitziaanse : oorlog is de continuïteit van de politiek en men kan vloeiend van de ene naar de andere gaan, zelfs tijdens de strijd. Hierdoor kan men druk op de tegenstander uitoefenen en hem tot onderhandelen dwingen.

Vanuit operationeel oogpunt was het Russische offensief een voorbeeld van voorafgaande militaire actie en planning: in zes dagen namen de Russen een gebied in dat zo groot was als het Verenigd Koninkrijk, met een opmarssnelheid die groter was dan wat de Wehrmacht in 1940 had bereikt.

Het grootste deel van het Oekraïense leger is in het zuiden van het land ingezet ter voorbereiding van een grote operatie tegen de Donbass. Daarom konden de Russische troepen het vanaf begin maart omsingelen in de “ketel” tussen Slavyansk, Kramatorsk en Severodonetsk, met een stoot vanuit het oosten via Charkov en een andere vanuit het zuiden vanuit de Krim. Troepen uit de republieken Donetsk (DPR) en Lugansk (LPR) vullen de Russische troepen aan met een opmars vanuit het oosten.

Commentaar: We boeken vooruitgang terwijl we spreken. The blue area in east Ukraine are the trapped UA forces.

ukraine

© Readovka
Military situation Ukraine, April 4, 2022

Rusland wil geen bezetting van het gehele Oekraïense grondgebied. In feite lijkt het erop dat Rusland zijn opmars probeert te beperken tot de taalgrens van het land.

Onze media spreken van willekeurige bombardementen op de burgerbevolking, met name in Charkov, en afschuwelijke beelden worden op grote schaal uitgezonden. However, Gonzalo Lira, a Latin American correspondent who lives there, presents us with a calm city on March 10 and March 11. Het is waar dat het een grote stad is en dat we niet alles zien – maar dit lijkt erop te wijzen dat we ons niet in de totale oorlog bevinden die we voortdurend op onze TV-schermen voorgeschoteld krijgen. De Donbass-republieken hebben hun eigen grondgebied “bevrijd” en vechten in de stad Mariupol.

3. Denazificatie

In steden als Charkov, Mariupol en Odessa wordt de Oekraïense verdediging verzorgd door de paramilitaire milities. Zij weten dat het doel van “denazificatie” in de eerste plaats op hen gericht is. Voor een aanvaller in een verstedelijkt gebied zijn burgers een probleem. Daarom probeert Rusland humanitaire corridors te creëren om steden van burgers te ontdoen en alleen de milities over te laten, zodat die gemakkelijker kunnen worden bestreden.

Omgekeerd proberen deze milities burgers in de steden ervan te weerhouden te evacueren om het Russische leger ervan te weerhouden daar te vechten. Daarom aarzelen zij om deze corridors te implementeren en doen zij er alles aan om ervoor te zorgen dat de Russische inspanningen geen succes hebben – zij gebruiken de burgerbevolking als “menselijke schilden” Video’s waarop te zien is hoe burgers Mariupol proberen te verlaten en in elkaar worden geslagen door strijders van het Azov-regiment, worden uiteraard zorgvuldig gecensureerd door de westerse media.

Op Facebook werd de Azov-groep in dezelfde categorie beschouwd als Islamitische Staat [ISIS] en onderworpen aan het “beleid inzake gevaarlijke individuen en organisaties” van het platform Daarom werd het verboden haar activiteiten te verheerlijken en werden “berichten” die haar gunstig gezind waren systematisch verboden. But on February 24, Facebook changed its policy and allowed posts favorable to the militia. In dezelfde geest heeft het platform in maart in de voormalige Oostbloklanden oproepen tot de moord op Russische soldaten en leiders goedgekeurd. Tot zover de waarden die onze leiders inspireren.

Onze media propageren een romantisch beeld van het volksverzet van het Oekraïense volk. Het is dit beeld dat de Europese Unie ertoe heeft gebracht de distributie van wapens onder de burgerbevolking te financieren. In mijn hoedanigheid van hoofd vredeshandhaving bij de VN, heb ik gewerkt aan de kwestie van de bescherming van burgers. Wij hebben vastgesteld dat geweld tegen burgers in zeer specifieke contexten voorkomt. Met name wanneer wapens in overvloed aanwezig zijn en er geen commandostructuren zijn.

Deze commandostructuren vormen de essentie van legers: hun functie is het gebruik van geweld naar een doel te kanaliseren. Door burgers lukraak te bewapenen, zoals thans het geval is, maakt de EU hen tot strijders, met als gevolg dat zij potentiële doelwitten worden. Bovendien leidt de verspreiding van wapens zonder bevel, zonder operationele doelstellingen, onvermijdelijk tot afrekeningen, banditisme en acties die meer dodelijk dan doeltreffend zijn. Oorlog wordt een kwestie van emoties. Kracht wordt geweld. This is what happened in Tawarga (Libya) from 11 to 13 August 2011, where 30, Het Britse Royal Institute for Strategic Studies (RUSI) ziet overigens geen toegevoegde waarde in deze wapenleveranties.

Bovendien loopt men door wapens te leveren aan een land in oorlog het risico als oorlogvoerende partij te worden beschouwd. De Russische aanvallen van maart 13, 2022, op de Mykolayev luchtmachtbasis volgen Russische waarschuwingen dat wapenzendingen zouden worden behandeld als vijandige doelen.

De EU herhaalt de rampzalige ervaring van het Derde Rijk in de laatste uren van de Slag om Berlijn.Oorlog moet worden overgelaten aan de militairen en wanneer men Maar wij doen precies het tegenovergestelde – wij pushen burgers om te gaan vechten, en tegelijkertijd staat Facebook oproepen tot moord op Russische soldaten en leiders toe. Tot zover de waarden die ons inspireren.

Sommige inlichtingendiensten zien dit onverantwoordelijke besluit als een manier om de Oekraïense bevolking als kanonnenvoer te gebruiken in de strijd tegen het Rusland van Vladimir Poetin. Het zou beter zijn geweest onderhandelingen aan te knopen en aldus garanties voor de burgerbevolking te verkrijgen dan olie op het vuur te gooien. Het is gemakkelijk om strijdlustig te zijn met het bloed van anderen.

4. De kraamkliniek van Mariupol

Het is belangrijk vooraf te begrijpen dat het niet het Oekraïense leger is dat Mariupol verdedigt, maar de Azov-militie, samengesteld uit buitenlandse huurlingen.

In haar 2022 samenvatting van de situatie van 7 maart verklaarde de Russische VN-missie in New York dat “Inwoners melden dat Oekraïense strijdkrachten het personeel uit het geboorteziekenhuis nr. 1 van de stad Mariupol hebben verwijderd en een schietpost binnen de faciliteit hebben opgezet” Op 8 maart publiceerden de onafhankelijke Russische media Lenta.ru, de getuigenis van burgers uit Mariupol die vertelden dat de kraamkliniek was overgenomen door de militie van het Azov regiment, en die de burgerbewoners verdreven door hen te bedreigen met hun wapens. Zij bevestigden de verklaringen van de Russische ambassadeur van enkele uren eerder.

Het ziekenhuis in Mariupol neemt een dominante positie in, perfect geschikt voor de installatie van anti-tank wapens en voor observatie. Op 9 maart sloegen Russische troepen het gebouw in. Volgens CNN raakten 17 mensen gewond, maar op de beelden zijn geen slachtoffers in het gebouw te zien en er is geen bewijs dat de genoemde slachtoffers verband houden met deze inslag. Er wordt gesproken over kinderen, maar in werkelijkheid is er niets. Dit weerhoudt de leiders van de EU er niet van dit als een oorlogsmisdaad te beschouwen. En dit stelt Zelensky in staat om op te roepen tot een no-fly zone boven Oekraïne.

In werkelijkheid weten we niet precies wat er gebeurd is. Maar de opeenvolging van gebeurtenissen lijkt te bevestigen dat Russische troepen een positie van het Azov regiment hebben getroffen en dat de kraamafdeling toen vrij was van burgers.

Het probleem is dat de paramilitaire milities die de steden verdedigen door de internationale gemeenschap worden aangemoedigd om de oorlogsregels niet te respecteren. Het lijkt erop dat de Oekraïners het scenario van de kraamkliniek in Koeweit City hebben nagespeeld 1990, dat volledig in scène was gezet door de firma Hill & Knowlton voor $10,7 miljoen om de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties ervan te overtuigen in Irak te interveniëren voor Operatie Desert Shield/Storm.

Westerse politici hebben burgeraanvallen aanvaard We zijn allang in een dynamiek beland waarin westerse politici ermee hebben ingestemd het internationaal recht op te offeren aan hun doel om Rusland te verzwakken.

Deel drie: Conclusies

Als ex-inlichtingendeskundige is het eerste wat me opvalt de totale afwezigheid van westerse inlichtingendiensten in het accuraat weergeven van de situatie in het afgelopen jaar. In feite lijkt het erop dat in de hele westerse wereld de inlichtingendiensten zijn overrompeld door de politici. Het probleem is dat het de politici zijn die beslissen – de beste inlichtingendienst ter wereld is nutteloos als de besluitvormer niet luistert. Dit is wat er tijdens deze crisis is gebeurd.

Dit gezegd zijnde, terwijl enkele inlichtingendiensten een zeer accuraat en rationeel beeld van de situatie hadden, hadden andere duidelijk hetzelfde beeld als dat wat door onze media werd gepropageerd. Het probleem is dat ik uit ervaring heb ondervonden dat zij uiterst slecht zijn op analytisch niveau – doctrinaire, zij missen de intellectuele en politieke onafhankelijkheid die nodig is om een situatie met militaire “kwaliteit” te beoordelen.

Ten tweede lijkt het erop dat in sommige Europese landen de politici opzettelijk ideologisch op de situatie hebben gereageerd. Daarom is deze crisis vanaf het begin irrationeel geweest. Er zij op gewezen dat alle documenten die tijdens deze crisis aan het publiek werden voorgelegd, door politici werden gepresenteerd op basis van commerciële bronnen.

Commentaar: De inlichtingendiensten zijn onderworpen aan een proces van “negatieve selectie”, waarbij ideologie belangrijker wordt gevonden dan objectiviteit, en pathologische types, wanneer zij eenmaal een bepaalde drempel binnen de staatsorganen hebben bereikt, vervolgens selecteren op anderen met dezelfde geest om in machtsposities te worden geplaatst in het gehele politieke lichaam. Democratie wordt dus pathocratie en begint zichzelf te vernietigen.

Sommige westerse politici wilden kennelijk dat er een conflict zou komen. In de Verenigde Staten waren de aanvalsscenario’s die Anthony Blinken aan de VN-Veiligheidsraad voorlegde slechts het product van de verbeelding van een Tiger Team dat voor hem werkte – hij deed precies hetzelfde als Donald Rumsfeld deed in 2002, die de CIA en andere inlichtingendiensten “omzeilde” die veel minder assertief waren over Iraakse chemische wapens.

De dramatische ontwikkelingen waarvan we vandaag getuige zijn, hebben oorzaken die we kenden, maar weigerden te zien:

  • op strategisch niveau, de uitbreiding van de NAVO (die we hier niet hebben behandeld);
  • op politiek niveau, de westerse weigering om de akkoorden van Minsk uit te voeren;
  • en op operationeel niveau, de voortdurende en herhaalde aanvallen op de burgerbevolking van de Donbass gedurende de voorbije jaren en de dramatische toename eind februari Maar WIJ (dat wil zeggen: de Verenigde Staten, Frankrijk en de Europese Unie voorop) hebben de voorwaarden geschapen voor het uitbreken van een conflict. Wij tonen medeleven met het Oekraïense volk en de twee miljoen vluchtelingen. Dat is prima. Maar als we een greintje medeleven hadden gehad met hetzelfde aantal vluchtelingen van de Oekraïense bevolking van Donbass die door hun eigen regering zijn afgeslacht en die acht jaar lang hun toevlucht in Rusland hebben gezocht, was dit alles waarschijnlijk niet gebeurd.Of de term “genocide” van toepassing is op de mishandelingen van de bevolking van Donbass, is een open vraag. De term wordt over het algemeen gereserveerd voor gevallen van grotere omvang (Holocaust, enz.). Maar de definitie van het Genocideverdrag is waarschijnlijk ruim genoeg om op dit geval van toepassing te zijn.Het is duidelijk dat dit conflict ons tot hysterie heeft gebracht. Sancties lijken het instrument bij uitstek te zijn geworden van ons buitenlands beleid. Als we erop hadden gestaan dat Oekraïne zich zou houden aan de akkoorden van Minsk, waarover we hebben onderhandeld en die we hebben bekrachtigd, zou dit allemaal niet zijn gebeurd. De veroordeling van Vladimir Poetin is ook de onze. Het heeft geen zin om achteraf te zeuren – we hadden eerder moeten handelen. Noch Emmanuel Macron (als borg en lid van de VN-Veiligheidsraad), noch Olaf Scholz, noch Volodymyr Zelensky zijn echter hun verbintenissen nagekomen. Uiteindelijk is de echte nederlaag die van degenen die geen stem hebben.

    De Europese Unie was niet in staat om de uitvoering van de akkoorden van Minsk te bevorderen – integendeel, zij reageerde niet toen Oekraïne zijn eigen bevolking in de Donbass bombardeerde. Had zij dat gedaan, dan had Vladimir Poetin niet hoeven te reageren. Afwezig in de diplomatieke fase, onderscheidde de EU zich door het conflict aan te wakkeren. On February 27, the Ukrainian government agreed to enter into negotiations with Russia. Maar een paar uur later stemde de Europese Unie een begroting van 450 miljoen euro om wapens te leveren aan de Oekraïne, wat olie op het vuur gooide. Vanaf dat moment vonden de Oekraïners het niet nodig om tot een akkoord te komen. Het verzet van de Azov-militie in Mariupol leidde zelfs tot een impuls van 500 miljoen euro voor wapens.

    In Oekraïne zijn, met de zegen van de westerse landen, de voorstanders van een onderhandeling uitgeschakeld.Dit is het geval van Denis Kireyev, een van de Oekraïense onderhandelaars, Hetzelfde lot trof Dmitry Demyanenko, voormalig plaatsvervangend hoofd van het hoofddirectoraat van de SBU voor Kiev en de regio, die op maart werd vermoord 10 omdat hij te welwillend stond tegenover een overeenkomst met Rusland – hij werd neergeschoten door de Mirotvorets (“Vredestichter”) militie. Deze militie is verbonden met de website Mirotvorets , waarop een lijst staat van de “vijanden van Oekraïne”, met hun persoonsgegevens, adressen en telefoonnummers, zodat zij kunnen worden lastiggevallen of zelfs geëlimineerd; een praktijk die in veel landen strafbaar is, maar niet in Oekraïne. De VN en enkele Europese landen hebben de sluiting van deze site geëist – maar die eis werd door de Rada afgewezen [Ukrainian parliament].

    Uiteindelijk zal de prijs hoog zijn, maar Vladimir Poetin zal waarschijnlijk de doelen bereiken die hij zich heeft gesteld. We hebben hem in de armen van China geduwd. Zijn banden met Peking zijn verstevigd. China werpt zich op als bemiddelaar in het conflict. De Amerikanen moeten Venezuela en Iran om olie vragen om uit de energie-impasse te geraken waarin zij zichzelf hebben gebracht – en de Verenigde Staten moeten jammerlijk terugkomen op de sancties die aan hun vijanden zijn opgelegd.

    Westerse ministers die de Russische economie willen laten instorten en het Russische volk willen laten lijden, of zelfs oproepen tot de moord op Poetin, laten zien (ook al hebben zij de vorm van hun woorden gedeeltelijk teruggedraaid, maar niet de inhoud!) dat onze leiders niet beter zijn dan degenen die we haten – Het sanctioneren van Russische atleten in de Para-Olympische Spelen of Russische artiesten heeft niets te maken met het bestrijden van Poetin.

    Wat maakt het conflict in Oekraïne meer verwijtbaar dan onze oorlogen in Irak, Afghanistan of Libië? Welke sancties hebben wij getroffen tegen degenen die de internationale gemeenschap opzettelijk hebben voorgelogen om onrechtvaardige, ongerechtvaardigde en moorddadige oorlogen te voeren? Hebben we ook maar één sanctie getroffen tegen de landen, bedrijven of politici die wapens leveren aan het conflict in Jemen, dat wordt beschouwd als de “ ergste humanitaire ramp ter wereld?”

    De vraag stellen is haar beantwoorden… en het antwoord is niet fraai.

    Over de auteur

    Jacques Baud is voormalig kolonel van de Generale Staf, voormalig lid van de Zwitserse strategische inlichtingendienst, specialist op het gebied van Oosterse landen. Hij werd opgeleid in de Amerikaanse en Britse inlichtingendiensten. Hij was beleidschef voor vredesoperaties van de Verenigde Naties. Als VN-deskundige op het gebied van de rechtsstaat en veiligheidsinstellingen heeft hij de eerste multidimensionale VN-inlichtingeneenheid in Sudan ontworpen en geleid. Hij heeft gewerkt voor de Afrikaanse Unie en was gedurende 5 jaar bij de NAVO verantwoordelijk voor de strijd tegen de verspreiding van handvuurwapens. Hij was betrokken bij besprekingen met de hoogste Russische militaire en inlichtingenfunctionarissen vlak na de val van de USSR. Binnen de NAVO heeft hij de 2014 Oekraïense crisis gevolgd en later deelgenomen aan programma’s om de Oekraïne bij te staan. Hij is de auteur van verschillende boeken over inlichtingen, oorlog en terrorisme, met name Le Détournement uitgegeven door SIGEST, Gouverner par les fake news, L’affaire Navalny. His latest book is Poutine, maître du jeu? published by Max Milo.

%d bloggers liken dit: