Bijzonder waardevol artikel, daarom nu volledig vertaald: – Het uitgestelde vredeswerk…

bijzonder-goed-artikel,-daarom-nu-volledig-vertaald:-–-die-aufgeschobene-friedensarbeit

04-05-22 03: 50: 00,

Een blik op de klassieke oorlogstheorieën van Carl von Clausewitz in 19e eeuw.

Een blik op de klassieke oorlogstheorieën van Carl von Clausewitz in de 19e eeuw tot die van de Chinees Sun Tsu uit de vijfde eeuw v. Chr. zou voldoende zijn geweest om te erkennen dat een inferieure en verzwakte tegenstander, zoals Rusland als kern van de Sovjet-Unie na het einde van de “Koude Oorlog”, niet verder mag worden verzwakt en vernederd zonder daarbij krachten van wraak uit te lokken.

“Hoe kleiner het offer is dat wij van onze tegenstander eisen”, schreef Clausewitz onder het kopje “doel van de oorlog” in zijn boek “On War”, “des te minder mogen wij verwachten dat hij zich zal inspannen om het ons te ontzeggen”

En net zoals hij oorlog definieerde als de voortzetting van politiek met andere middelen, zag Clausewitz politiek na een overwinning als de voortzetting van oorlog met andere middelen. Daarom, zo zei hij, is het van belang zo snel mogelijk over te gaan van een staat van oorlog naar vrede.

Sun Tsu zag dat ook zo in zijn verhandelingen “Over de kunst van de oorlog”: “In de ware kunst van de oorlog is het altijd het beste geweest om het land van de vijand ongeschonden en onbeschadigd te veroveren; het is niet goed om het te verpletteren en te vernietigen.”

Puntig samengevat zijn deze klassieke leringen over oorlog: het doel van oorlog is vrede, niet oorlog.

Maar deze lessen uit een oorlogsgeschiedenis van enkele duizenden jaren lijken vandaag niet meer van toepassing te zijn. De recente geschiedenis laat dit duidelijk zien: Zonder de vernedering van Duitsland door de na-oorlogse regelingen van Versailles zou de Eerste Wereldoorlog niet noodzakelijkerwijs zijn doorgegaan met de daaropvolgende Tweede Wereldoorlog.

Na de Tweede Wereldoorlog weerstonden de Westerse Geallieerden hun impuls om “hun” deel van Duitsland te veranderen in landbouwgrond, zoals weerspiegeld in het Morgenthauplan, alleen omdat de latere FRG voor hen nodig was als bolwerk om de Sovjet-Unie terug te dringen en dienovereenkomstig werd gebouwd. De Sovjets ontmantelden aanvankelijk op grote schaal industriële installaties, maar in het belang van een sterke DDR zagen zij vanaf 1953 af van verdere aanspraken op herstelbetalingen.

Vandaag de dag houden de overwinnaars van de “Koude Oorlog”, in de eerste plaats de VS, zelfs geen rekening meer met dergelijke zelfzuchtige overwegingen.

De tot Rusland gereduceerde tegenstander van de Sovjet-Unie hadden en hebben zij niet nodig als bondgenoot tegen wie dan ook; integendeel, Rusland staat de VS, die volgens hun zelfdefinitie na de ontbinding van het Warschaupact als “enige wereldmacht” te voorschijn zijn gekomen, in de weg in hun opmars tegen China en is vanuit hun standpunt op zijn best interessant als exploiteerbare grondstofbasis.

Tegelijkertijd betaalt het sparen van Duitsland na de Tweede Wereldoorlog en het opnemen van dit land in het dominante Atlantische blok in een poging om Rusland te reduceren tot de rol van kolonie zich vandaag de dag politiek met samengestelde interest uit als Duitslands Nibelung-getrouwheid aan de VS in diens kruistocht tegen Rusland.

Deze kruistocht, vergelijkbaar met een “vijandige overname” van een monopolie door een ander, is reeds begonnen tegen Michail Gorbatsjov, wiens naïeve wil tot détente werd misbruikt om de Sovjet-Unie uit Duitsland en Oost-Europa te verdrijven, misleid door de belofte de NAVO na de ontbinding van het Warschaupact niet oostwaarts uit te breiden tot voorbij de grenzen van de DDR.

Dit werd gevolgd door de steun van Boris Jeltsin tegen de pogingen van Gorbatsjov om het socialisme te hervormen. Met Jeltsin, die de overwinnaars rechtstreeks uitnodigde om het land te privatiseren, was het gemakkelijker om Rusland in het gareel te brengen dan met Gorbatsjov. De hele zaak was een voortzetting van de Koude Oorlog met andere middelen. Pas toen Vladimir Poetin in Moskou de commandobrug opstapte, gaf hij een tegenwicht met de mededeling dat hij Rusland weer sterk wilde maken, wat betekende dat het land in eigen land moest worden gestabiliseerd en dat het in het buitenlands beleid weer het integratieknooppunt van Eurazië moest worden.

De eerste officiële daad van Poetin was dan ook Rusland uit de schuldenval van de overwinnaar te bevrijden door verdere leningen van het Internationaal Monetair Fonds (IMF) kwijt te schelden. Bovendien zorgde hij voor de betaling van de oude Sovjet-schulden aan de Wereldbank – tegen de verklaarde wil van deze laatste in. Op die manier verzette Poetin zich tegen de kolonisatie van Rusland die onder Jeltsin was begonnen met een duidelijk “niet meer”. “Rusland op weg naar zichzelf” was het leidmotief waaronder Poetin de bevolking wist te verenigen.

Parallel aan deze binnenlandse politieke maatregelen verscheen Poetin in de Duitse Bondsdag, waar hij het voorstel deed om de met het einde van de Sovjet-Unie uiteengevallen veiligheidsarchitectuur, die had bestaan uit wederzijdse dreigingen van de NAVO en het Warschaupact, te vervangen door coöperatieve nieuwe veiligheidsafspraken die heel Eurazië omvatten.

Het voorstel werd met een staande ovatie toegejuicht door de leden van de Bondsdag, waaraan niet vaak genoeg kan worden herinnerd – maar het werd niet uitgevoerd. Het aanbod van Poetin paste niet bij de belangen van de “enige wereldmacht”, zoals het duidelijkst is geformuleerd in de geschriften van Zbigniew Brzeziński. Hij zou zich een Rusland kunnen voorstellen dat in drieën is gedeeld als een oostelijk, westelijk en centraal territorium – maar zonder Poetin, dat wil zeggen, Rusland als een politiek geamputeerd, willoos object van koloniale uitbuiting. Een Poetin die zich hiertegen verzet, nog meer in een mogelijk bondgenootschap met de Duitsers, was in deze visie niet voorzien.

In dit verband zij ook herinnerd aan de uitlatingen van de Friedmans en Co, die er niet voor terugschrokken om publiekelijk te verklaren dat de VS niets zozeer vrezen als een samensmelting van Duitsland en Rusland, know-how en hulpbronnen. Inderdaad, het moet gezegd : een convergentie van Moskou en Berlijn zou een Euraziatische ellips kunnen doen ontstaan die de hegemonie van de VS zou kunnen betwisten. Het voorkomen hiervan heeft existentiële dimensies voor de VS.

In het verlengde van deze strategie is het nieuwe, post-Sovjet-Rusland, zoals het de laatste tijd vaak wordt beschreven, stap voor stap omsingeld door de uitbreiding van de NAVO en de EU en door kleurrijke revoluties, en is een massale ideologische opbouw in gang gezet tegen Poetin als de nieuwe Stalin, of Hitler, die het Russische rijk met geweld wil herstellen.

Jaar na jaar ketsten herhaalde aanbiedingen, zelfs aansporingen van Rusland om een nieuwe vredesorde tot stand te brengen, af op deze strategie. Als gevolg daarvan werd Rusland steeds meer ingesloten door het Westen, tot aan zijn grenzen. De huidige oorlog is het resultaat van deze ontwikkeling.

Als men terugkijkt in de geschiedenis, met name in de jaren na het einde van de Sovjet-Unie, wordt het duidelijk dat de proxy-oorlog die nu in Oekraïne wordt gevoerd, het hoogtepunt is van een politiek die het einde van oorlog na overwinning niet meer kent. Nu is er niet langer alleen sprake van overwinning, nu is de “vernietiging” van Rusland het verklaarde doel van de opkomende westerse alliantie onder Amerikaanse leiding. Oorlog is niet langer de voortzetting van politiek met andere middelen, politiek is niet langer de voortzetting van oorlog met diplomatieke middelen, maar oorlog en vrede staan op het punt samen te smelten tot een permanente verbinding, waarvan het resultaat, tenzij er een wonder gebeurt, niet een nieuwe orde van vrede zal zijn, maar een permanente orde van oorlog, waarin informatie-oorlogen, sanctie-oorlogen en prolifererende proxy-oorlogen worden gecombineerd.

Zelfs nu zou onmiddellijk een staakt-het-vuren mogelijk zijn, waarbij beide strijdende partijen hun gezicht zouden kunnen redden, indien Oekraïne, in overeenstemming met zijn historische en geografische aard als doorgangsland tussen Oost en West, Noord en Zuid, zichzelf zou verklaren tot neutrale ruimte tussen Rusland en Europa. Overeenkomsten over een lokale en, met deze stap, Euraziatische vredesorde zouden mogelijk zijn, als de VS en de Europese “elite” dat zouden willen, als de Europese “elites” zich onafhankelijk zouden maken van de VS, als de fata morgana van een Oekraïne dat vecht voor “onze” democratie en achter wiens grenzen “barbarij” opengaat, niet in stand zou worden gehouden.

Wat volgt uit dit alles voor Duitsland? Simpel gezegd zou Duitsland, vanwege zijn eigen geschiedenis van twee keer moeten herrijzen als oorlogsverliezer, alsmede vanwege zijn huidige positie in de Europese Unie, de kracht in Europa zijn die het meest geloofwaardig de eis van een onmiddellijk staakt-het-vuren en een overgang naar een nieuwe vredesorde, nu en hier, naar voren zou kunnen brengen. Dit is des te meer waar nu Zwitserland de rol van neutrale bemiddelaar zonder noodzaak heeft opgegeven; maar het is ook alleen waar indien de politieke vertegenwoordigers van Duitsland zich losmaken van blinde vazalage aan Amerikaanse belangen. Alleen “aarzelen”, maar tegelijkertijd wapens leveren aan Oekraïne, is niet genoeg. Wat nodig is, is een duidelijke stellingname voor politieke de-escalatie, in plaats van de oorlog verder aan te wakkeren en uit te breiden tot buiten de grenzen van Oekraïne.

Wat nodig is, is Duitsland als bemiddelaar die zich actief inzet voor een onmiddellijk staakt-het-vuren en het begin van onderhandelingen tussen de strijdende partijen, in plaats van wapens naar Oekraïne te sturen, om te voorkomen dat de Oekraïense bevolking, zowel Oekraïners als Russen, gebruikt en verbruikt blijft worden als kanonnenvoer voor de proxy-oorlog die de “enige wereldmacht” in Oekraïne tegen Rusland laat voeren, en als Duitsland zijn eigen toekomst met Rusland wil redden. Want – om een beeld te gebruiken – Duitsland zonder Rusland is als een ei zonder schaal, net zoals, omgekeerd, Rusland zonder Duitsland een schaal is zonder ei. Samen, actief verbonden door een neutraal Oekraïne, kunnen zij een kracht vormen die naar de toekomst wijst; gescheiden door een permanente oorlog om Oekraïne, zijn zij niet levensvatbaar – niet Duitsland, niet Rusland en niet Oekraïne. A fortiori zal dit niet leiden tot een nieuwe mondiale veiligheidsarchitectuur.

” Lees verder

%d bloggers liken dit: