Aanbeveling voor de redactie: – Forum 98: Wie wil welke vrede? Over de kwestie van de doelen in de Oekraïense oorlog.

aanbeveling-voor-de-redactie:-–-forum-98:-wie-wil-welke-vrede?-over-de-kwestie-van-de-doelen-in-de-oekraiense-oorlog.

23-05-22 09: 11: 00,

Wie vrede wil, moet vragen naar de oorzaken van oorlog. Uit de analyse van de oorlog in Oekraïne komen drie benaderingen naar voren. Een daarvan is: wie is de agressor in deze oorlog en wie is de aangevallene? De andere: Hoe zou een op onderhandelingen gebaseerde oplossing voor de toekomstige status van Oekraïne eruit kunnen zien? En tenslotte, wat zou het betekenen om bruggen te bouwen?

Om deze vragen te beantwoorden, heeft het geen zin om in detail in te gaan op de oorlogspropaganda waarmee wij dagelijks worden overspoeld. Evenmin heeft het zin te speculeren over wanneer, onder welke omstandigheden en door wie de oorlog die thans op het grondgebied van Oekraïne met conventioneel oorlogstuig wordt uitgevochten, zou kunnen ontaarden in een nucleaire oorlog. Dergelijke speculaties hebben als enig effect, zo zou men kunnen zeggen, dat de angst onder de bevolking wordt aangewakkerd om de bevoorrading van Oekraïne met “zware wapens” het minste kwaad te doen lijken.

Het is ook zinloos te vragen wie de “agressor” is – Rusland, dat het grondgebied van Oekraïne is binnengevallen in strijd met het internationaal recht? Het Oekraïne van Kiev, dat de oorlog die het sinds 2014 tegen de regio’s Donetsk en Lugansk voert, in strijd met het tweede akkoord van Minsk, nu heeft laten escaleren? De NAVO, die informeel oprukte naar de grenzen van Rusland in Oekraïne? Voor elk van deze realiteiten kunnen feiten en argumenten worden aangevoerd waarop de feiten van de agressie – uiteraard met verschillen – van toepassing zouden zijn. Deze beschuldigingen helpen niet om het conflict op te helderen, zij zijn veeleer een onderdeel van de huidige informatieoorlog.

Om het bouwen van bruggen te benaderen, moet een andere vraag centraal worden gesteld dan het geschil over wie de “agressor” was, namelijk de vraag welke doelen de twistende partijen nastreven, met andere woorden, wat moet worden overbrugd, hoe – en of het kan worden overbrugd. Anders gezegd, het gaat om vragen over de strategische, d.w.z. de langetermijndoelstellingen die de oorlogvoerende partijen momenteel als leidraad hebben.

Diepere motieven

Laten we beginnen met Rusland, dat momenteel de positie van de “agressor” inneemt. Is dit standpunt op lange termijn in het belang van Rusland? Strategisch gezien is Rusland nog steeds in het defensief, overgebleven van de ineenstorting van de Sovjet-Unie. Rusland heeft zijn nieuwe plaats in de post-Sovjetwereld nog niet gevonden. Rusland is nog steeds in tweestrijd tussen Europa en Azië. Zij heeft haar identiteit als derde macht tussen West en Oost nog niet ontwikkeld, misschien zelfs meer in het algemeen, de identiteit die verder gaat dan de polariteit van West en Oost, d.w.z. VS/Europa en China. De verdediging van zijn grenzen, in cultureel en politiek opzicht, wordt aldus een existentieel programma voor Rusland. De huidige invasie van Oekraïne is het gevolg van deze situatie.

Laten we eens kijken naar de andere kant, het “Westen”, dat zich momenteel hergroepeert rond de VS. In tegenstelling tot Rusland, dat na het einde van de Sovjetwereld een nieuwe identiteit moet opbouwen, staan de VS en de westerse samenlevingen rond de VS voor het einde van hun hegemonie, niet erna – zowel in cultureel als in politiek opzicht. Steunend op de Angelsaksische tradities van het Gemenebest, roepen de VS opnieuw al hun vazallen bijeen, in de eerste plaats de Europese, maar niet alleen die, om de voorspelbare neergang van hun hegemonie een halt toe te roepen. Hun voornaamste belang is te voorkomen dat Rusland en Europa, met name Duitsland, zich verenigen als een Euraziatische macht en de VS in de weg staan in hun strijd tegen China. De integratie van Europa, met name van Duitsland, in zijn hegemoniale netwerk is van existentieel belang voor de VS. Duitsland wordt meegesleurd in deze stroming, ook al gaat dat ten koste van een oorlog in Europa die verder reikt dan Oekraïne. Het is geen toeval dat de VS de offensieve troepen ter ondersteuning van de Oekraïense oorlog tegen Rusland verzamelen op de Duitse luchtmachtbasis in Ramstein.

En tenslotte Oekraïne: sinds onheuglijke tijden is het de doorgangsruimte van volkeren tussen Oost en West en Noord en Zuid en het voorwerp van steeds nieuwe, maar slechts tijdelijke, onderwerping aan de imperialiteit van buitenlandse mogendheden. Vanuit deze geschiedenis is het in zijn essentie een anarchistisch veld van etnische en culturele diversiteit. Dit is, om het duidelijk en ondubbelzinnig te zeggen, zijn rijkdom en tegelijkertijd zijn zwakheid, zijn rijkdom omdat deze geschiedenis aanleiding geeft tot de onbedwingbare wil tot vrijheid van zijn volk, dat zich aan geen enkele heerschappij wil onderwerpen, zijn zwakheid omdat de groepen en volkeren die er leven er nog niet in geslaagd zijn een permanente staatsidentiteit te ontwikkelen die hen allen verenigt. Het is ook de vraag of zij in de toekomst zullen slagen – en moeten slagen, meer bepaald, of zij moeten slagen in de vorm van een cultureel en taalkundig verenigde natiestaat. Meer in overeenstemming met hun geschiedenis en meer toekomstgericht zou ongetwijfeld een onafhankelijke, neutrale rechtsstaat naar het voorbeeld van Zwitserland zijn, waarin diversiteit op voet van gelijkheid kan worden beleefd.

Wat zou bruggen bouwen betekenen?

Bruggen slaan zou betekenen dat, onder de voorwaarden die uit de geschetste doelstellingen naar voren komen, een onmiddellijk staakt-het-vuren wordt afgekondigd en dat besprekingen worden begonnen over een vredesoplossing die geen ander doel kan hebben dan Oekraïne om te vormen tot een neutrale, onafhankelijke rechtsstaat waarin de verschillende culturen op voet van gelijkheid kunnen samenleven. Dat klinkt eenvoudig – als het gewild is.

Maar is het gewild? Of is het belang van de VS om een Euraziatisch blok te voorkomen, is de angst van Rusland voor de NAVO die hun land inperkt, is de dynamiek van gedwongen natievorming in Oekraïne niet-onderhandelbaar? Dit is natuurlijk de cruciale vraag. Hier zou Europa, in het bijzonder de EU, nog meer in het bijzonder Duitsland, een duidelijke taak hebben als deëscalerende bemiddelaar, zo mogelijk samen met Zwitserland, om de betrokken partijen te beïnvloeden in de zin van een onderhandelde oplossing, in plaats van de oorlog aan te wakkeren door wapenleveranties.

Het is duidelijk dat de vrijheid van Duitsland niet wordt bevochten ten behoeve van de Oekraïners, zoals nu van alle kanten wordt beweerd, net zo min als die vrijheid vroeger in de Hindoekoesj werd verdedigd. Het kan alleen het resultaat zijn van zelfbewust optreden van de Duitsers zelf, die zich hun geschiedenis als cultuurnatie herinneren en zich verzetten tegen de wijd verbreide “pantserdraai”.

Deze tekst is het resultaat van een zeer geëngageerde discussie in het “Forum integrierte Gesellschaft” op 1. Mai 2022

Lesen Sie begleitend auch:

ukraine-krieg-fuehren-oder-bruecke-bauen/

neue-sicherheitsarchitektur-warum-nur-fuer-europa-warum-erst-jetzt-warum-nicht-gleich/

Kai Ehlers, www.kai-ehlers.de

%d bloggers liken dit: