Redactionele aanbeveling: – Oekraïne – knooppunt van transformatie.

oekraine-–-knooppunt-van-transformatie.

21-06-22 08: 07: 00,

Volgens de onlangs gepubliceerde “Conflictbarometer 2020” van het Heidelberg Instituut voor Internationaal Conflictonderzoek (HIIK) is het aantal oorlogen in de wereld de laatste jaren gestegen van vijftien naar tweeëntwintig. De laatste oorlog wordt momenteel uitgevochten in Oekraïne. Het heeft de potentie om een wereldbrand te worden. Waarom is dat zo? Waarom Oekraïne in het bijzonder? Is er geen alternatief?

Laat ons een poging doen om dit raadsel te begrijpen en een mogelijke uitweg uit de pure vernietiging te schetsen, een mogelijke uitweg althans om eerst na te denken. Laten we proberen ons los te maken van de oppervlakkige mediablabla over de verklaarde oorlogsdoelen van de belangrijkste tegenstanders, alsmede hun mediamaatjes en de oorlogsprofiteurs van allerlei pluimage.

Lange lijnen van wereldwijde conflicten…

Laten we daarom eerst kijken naar de lange lijnen, naar de diepere wereldwijde wortels die tot deze oorlog hebben geleid, om beter te begrijpen waar het allemaal om draait.

Er zijn drie hoofdlijnen te onderscheiden – lang voordat de oorlog in Oekraïne begon, d.w.z. nog voordat de Russische troepen de Oekraïense grenzen overschreden op 24. Februari van dat jaar 2022 en nog voor het begin van de intra-Oekraïense oorlog die volgde op de Maidan erna 2014. Deze hoofdlijnen strekken zich uit over de hele wereld.

  • Dit is de spirituele leegte van na de Sovjet-Unie, waarvan de aantrekkingskracht nog steeds werkzaam is in de wanhopige zoektocht van mensen naar nieuwe identiteiten en nieuwe perspectieven, tegenover het onmiskenbare feit dat het kapitalisme deze leegte niet kan vullen.
  • Dit is de crisis van de unitaire natiestaat en de daarop gebaseerde internationale orde, die steeds meer gedomineerd wordt door monopolies, terwijl tegelijkertijd een inhaalslag natievorming hoogtij viert.
  • Dit is de opkomst van autoritaire vormen van digitaal kapitalisme, naast de groei van een precariaat dat vraagt om nieuwe vormen van participatie op basis van technisch mogelijke decentralisatie.

…ontmoeten elkaar in Oekraïne

Deze drie lijnen komen het meest abrupt samen in Oekraïne, in deze overgangsruimte tussen Azië en Europa, tussen socialisme en kapitalisme, tussen imperiale en multipolaire orde, tussen Oost en West, tussen het Euraziatische Noorden en het Mediterrane Zuiden, die historisch doorkruist is door verschillende volkeren en culturen vanaf de mythische tijd van de Argonauten en de Amazones tot nu:

De oligarchische plundering van het van nature vruchtbare grondgebied van Oekraïne na de ineenstorting van de Sovjet-Unie heeft de bevolking daar achtergelaten als een van de armste in de Europese regio, uitgerust met mobiele telefoons voor dagelijks gebruik, maar alleen gelaten met hun hoop op economische verlossing door het Westen. Een post-Sovjet en tegelijkertijd bijna vroegkapitalistisch precariaat zoekt nieuwe perspectieven op het leven.

In het getouwtrek van de verschillende bevolkingsgroepen over de oriëntatie van het land tussen Rusland en de EU en over de vorming van een eigen nationale identiteit die weerstand kan bieden aan de willekeur van de binnenlandse oligarchen en tegelijk aan de inmenging van buitenaf, hebben de bovengenoemde strengen zich in Oekraïne verdicht tot een nationalistische knoop die de diverse cultuur van het land dreigt te verstikken.

Het zou echter meer in overeenstemming zijn met het karakter van Oekraïne als doorgangsgebied tussen Azië en Europa,

” Lees verder

%d bloggers liken dit: