Redactionele aanbeveling: – Over de anatomie van de laatste drie Duitse dictaturen

redactionele-aanbeveling:-–-over-de-anatomie-van-de-laatste-drie-duitse-dictaturen

30-07-22 06: 00,

De bekende privaatdocent en praktiserend KNO-arts Dr. Josef Thoma draagt de volgende voordracht “over de anatonie van de laatste drie Duitse dictaturen: de nationaal-socialistische, de SED- en de Corona-dictatuur” op aan de onlangs onverwacht overleden journalist Markus Gärtner. Hij liet de video voorafgaan door de woorden: “Met het overlijden van Markus Gärtner is niet alleen een groot journalist heengegaan, maar ook een persoon die gekenmerkt werd door grote hartelijkheid, menselijkheid en doorleefde oprechtheid. De volgende lezing is ter zijner ere en nagedachtenis.” Wij drukken hieronder de schriftelijke versie af die Dr. Thoma ons vriendelijk ter beschikking heeft gesteld. (hl)

Rassenwahn – Massenwahn – Kriegswahn

Ein Beitrag zur Anatomie der drei letzten deutschen Diktaturen


Door Dr. Josef Thoma, Berlijn


“De rode appel valt niet ver van de bruine boom.”
Dr. Hildegard Hamm-Brücher, 1969
“De groene ook niet…”
Dr. Josef Thoma, 2022

Beste lezers,

Toen ik onlangs een lezing mocht geven voor Zwitserse collega’s, feliciteerde ik hen: want in tegenstelling tot de Zwitsers is alles wat ons sinds twee jaar overkomt, voor ons Duitsers niet nieuw. We hebben het (volgens de oude telling) in de afgelopen 90 jaar twee keer moeten meemaken . De eerste keer van 1933 tot 1945, ten tijde van het nationaal-socialisme, de eerste, bruine dictatuur. En de tweede keer tijdens de dictatuur van de SED, de tweede, rode dictatuur.

Verschillen ondanks gemeenschappelijke gruwelen

De twee bovengenoemde dictaturen verschilden niet veel in hun gruwelijkheid, en toch waren ze in veel opzichten verschillend. Bovenal geven zij ons vandaag, in retrospectief, de gelegenheid om, bij wijze van spreken onder laboratoriumomstandigheden, de oorsprong, de gevolgen en het einde van totalitaire staten te onderzoeken en conclusies te trekken voor wat wij nu, bij Duitse telling, de derde, de dictatuur van Corona mogen noemen. Ik geloof dat niemand anders dan wij Duitsers de twijfelachtige eer hebben te kunnen bogen op een dergelijke mogelijkheid van historische observatie.

Gelukkig of misschien helaas voor ons, kunnen we nu deze twee historische experimenten gebruiken om niet alleen te onderzoeken hoe de mensen tijdens de tijd van de dictaturen, maar ook hoe zij onmiddellijk daarna met deze totalitaire systemen omgingen en welke veranderingen de mensen zelf daarbij kunnen hebben doorgemaakt.
Laten we daarom vandaag als het ware een kernboring doen en onszelf meenemen op een korte reis naar de bodem en afgrond van de menselijke psyche waaruit dergelijke cycli van masochistische zelfvernietiging met een verbazingwekkende regelmaat geboren worden.

De zondebok-theorie – feit of samenzweringstheorie?

Ook al zijn het totalitarisme van Corona en dat van de nazistaat in veel opzichten vergelijkbaar, dit mag niet ongecontroleerd leiden tot analogieën die Corona-critici graag als samenzweringstheorieën aanwrijven.

Een van deze analogieën is de zogenaamde “zondebok-theorema”. Dit denkmodel gaat ervan uit dat de uit frustratie voortkomende agressie op anderen wordt afgewenteld.

De vervolging van Joodse burgers en andere etnische groepen in het Derde Rijk had een onuitgesproken zondebokfunctie. Het volk moest een doelwit worden geboden waarop de woede, de teleurstelling en het verlangen naar wraak vanwege de verloren eerste grote 1914 oorlog en de onrust van de tijd daarna konden worden gericht.
Samen met een latent antisemitisme en anti-liberalisme dat op veel plaatsen, niet alleen in Duitsland, bestond, vormde dit als het ware de theoretische onderbouwing voor een irrationeel staatsterrorisme, dat in normale tijden zeker geen steun zou hebben gevonden onder het volk.

Vertaald naar het Corona-tijdperk was de in het begin vaak geuite opvatting dat de steeds schizofrener wordende horrorscenario’s sinds 2020 vanaf het begin uitsluitend waren bedacht om de aandacht van de mensen af te leiden van een al lang geplande herstructurering van de wereldorde in de zin van een grand reset of iets dergelijks.

Ik kan deze theorie niet weerleggen, maar ik heb nog niemand ontmoet die het onomstotelijk kon bewijzen.

De eerste “golf” heeft echt bestaan

Ook al is zuiver statistisch een overmatige mortaliteit in de eerste Coronagolf weerlegd, we kunnen niet ontkennen dat in het begin het wilde type van het virus, de deltavariant, inderdaad angst en terreur verspreidde en talrijke slachtoffers vond in landen met slechts rudimentaire gezondheidsstelsels. Op veel plaatsen leek het wel een gevaarlijke epidemie. En als je het in het licht van de dag bekijkt, moet je je afvragen wat een verantwoordelijke politicus had moeten doen aan het begin van de ziektegolf, die in die tijd tot een pandemie werd gepromoveerd, en dat was heel begrijpelijk. Hij kon eigenlijk alleen maar verkeerd handelen: voor sommigen kwaadwillig te veel – voor anderen onachtzaam te weinig.
Wie in die tijd als verantwoordelijk ambtenaar van de volksgezondheid, districtsbestuurder of burgemeester zou hebben opgeroepen tot kalmte en gevoel voor proporties, zou persoonlijk de schuld hebben gekregen van elke Coronadood.

In tegenstelling tot de situatie 1933, aan het begin van het nationaalsocialisme, was er dus wel degelijk sprake van een dreiging aan het begin van de Coronamanie die niet zomaar kon worden weggewuifd, althans als zodanig werd gepercipieerd door grote delen van de bevolking.
Het feit dat dit dreigingsscenario door politici dankbaar werd aangegrepen om permanent totalitair regeringsgedrag te vestigen, dat voorheen volstrekt onaanvaardbaar zou zijn geweest, werd door de betrokkenen pas opgemerkt toen het al te laat was.

Daar waren ze dan, de zondebokken.

Later, toen het mislukken en de ongegrondheid van de Coronamaatregelen niet langer kon worden verhuld, kwam de zondeboktheorie opnieuw tot haar recht.

De dreigende frustraties en agressies van een teleurgestelde bevolking werden eenvoudigweg geprojecteerd op de ongevaccineerden.
Boosdoeners hebben het moeilijk:
Omdat deze projecties meestal destructief van aard zijn, zoals de geschiedenis voldoende leert. En aangezien het tot zondebok maken uit de aard der zaak niets anders is dan irrationeel handelen, slagen de slachtoffers er evenmin in zich met rationele argumenten te verdedigen.

Wat volgde was een segregatie, uitsluiting, degradatie en discriminatie van mensen die tot dan toe in Duitsland voor onmogelijk werden gehouden.
De 1 G of 2 G verordening, die van meet af aan en ook nu nog zonder enige terughoudendheid wordt toegegeven zonder enig solide wetenschappelijk bewijs, doet gezien de willekeur en het fanatisme waarmee zij werd uitgevoerd, bijna fataal denken aan de stigmatisering en vervolging van joodse burgers en andere etnische groepen in de jaren 1934 tot 1942. In het kader van de Berlijnse Wannseeconferentie werd vervolgens 1942 met Duitse bureaucratische nauwgezetheid opdracht gegeven tot de uitroeiing. Dit even om het zichtbaar falende geheugen van veel medeburgers op te frissen.

In Duitsland ging dit zelfs zover dat de ongevaccineerden werden uitgesloten van de zogenaamde daklozenvoedselbanken, wat niets anders betekent dan, als je je niet laat vaccineren, hoef je ook niet te eten. Groene humanisten en leden van de, men mag inmiddels wel zeggen, beruchte” Duitse ethiekpausen stelden de vraag: vaccinatie of oudedagsvoorziening.

Discriminatie en uitsluiting door de medische wereld 1933 en 2021

Nog erger:
De meeste artsen, die samen met priesters uit hoofde van hun ambt altijd het laatste redmiddel voor onbevooroordeelde hulp zijn geweest, treden ook graag op als agenten van deze speciale behandeling van de niet-gevaccineerden.
Alleen al daarom is het volgende citaat uit het boek: Hitler’s Elites after 1945, edited by Norbert Frei, absoluut relevant over grenzen en tijd heen:

Ik citeer:
“De nationaal-socialisten konden 1933 nauwelijks bijbenen, zo snel voerde de Duitse medische professie haar zelf-synchronisatie door. De beroepsverenigingen onderwierpen zich aan het nieuwe regime, de artsenverenigingen begonnen joodse collega’s uit te sluiten nog voordat dit was geëist, en niet minder dan 46 % van de Duitse artsen werd lid van de NSDAP, 11 % sloot zich aan bij de SS.”

Als je zou weten wat ongevaccineerde patiënten melden over de mensonterende en vernederende behandeling in veel Duitse praktijken en klinieken, zou de analogie met de nazi-dictatuur extra aan actualiteit winnen.

De medische stand onder de dictatuur van de SED

Als men het gedrag van de medische stand onder de dictatuur van de SED onderzoekt, kan men zeggen dat er tijdens de dictatuur van de SED geen sprake was van een dergelijke onvoorwaardelijke onderwerping van de medische stand aan een onverhulde totalitaire staatsdoctrine .

Dit aanvankelijk verbazingwekkend verschillende gedrag van de medische beroepsgroep in de eerste twee Duitse dictaturen kan worden verklaard:
Duitse artsen 1933 hadden zeker iets te verliezen: Sociale status en materiële zekerheid, zelfs in moeilijke tijden. De toewijding aan de nieuwe machthebbers garandeerde beide, behoedde hen overigens ook na de ineenstorting voor al te zware straffen en boetedoening en geeft, dit lijkt mij van essentieel belang, aanwijzingen voor kennelijk wijdverbreide, zij het altijd vurig ontkende en toch diep in het hart zorgvuldig bewaakte motieven om juist dit beroep aan te nemen.
Wie onder de SED-dictatuur het beroep van arts koos, kon, uitzonderingen daargelaten, geen rijkdom of maatschappelijke invloed verwachten. Blijkbaar moest er iets anders zijn dat meer telde.

Staatsgeweld tegen critici als uiting van paranoïde rationalisering

Het gaat er ons vandaag immers om af te dalen tot in de diepere lagen van de menselijke psyche, want dat het totalitarisme van Corona uitsluitend en in de eerste plaats op medische feiten is gebaseerd, mag inmiddels gerust worden beschouwd als een aanhangsel bij de jubileumuitgave van de sprookjes van Grimm.

Hoe zwakker de rechtvaardiging, hoe onverzettelijker, zelfs brutaler het optreden tegen critici. Dit principe loopt als een rode draad door de hele geschiedenis van dictatoriale regimes.

De werkelijk beschaafde behandeling van waarschuwers en vermaners wordt algemeen geprezen als een essentiële verworvenheid van juist deze menselijke beschaving. In het ideale geval worden verdraagzaamheid en wederzijds respect, alsmede liefde voor de mensheid in de sociale psychologie beschouwd als onmisbare kenmerken van een positieve basisinborst. Deze basissubstantie van het karakter, we kunnen het ook de emotionele of karaktermatrix noemen, is even onmiskenbaar als een vingerafdruk. De fascinerende verscheidenheid van mensen komt er uit voort. Niemand kan eraan ontsnappen, het voorgoed verbergen of zich ervan ontdoen. Niemand minder dan Richard von Weizsäcker heeft het onrealistische socialistische gelijkheidsgewauwel ontmaskerd met zijn uitspraak:
Het is normaal dat wij verschillend zijn.

Goed en kwaad vanaf het allereerste begin

In de allerlaatste consequentie betekent dit niets anders dan dat kwaad en goed vanaf het allereerste begin in totaal verschillende samenstellingen voor ons bestemd zijn. Iemand die een positievere karaktermatrix heeft gekregen, zal het bijgevolg gemakkelijker vinden om “goed” te zijn dan iemand anders die met een heel andere karaktermatrix is uitgerust en die er alleen met steeds nieuwe inspanningen in slaagt om goed te zijn.
Wij willen hier niet de verschillende adembenemende ethische gebouwen bezoeken die op dit inzicht zijn gebaseerd. Als bewijs van de tijdloze juistheid van dit inzicht kan worden volstaan met een citaat uit de verzameling van uitspraken in het christelijke Nieuwe Testament, dat toch bijna 2000 jaar oud is:
“Ik ben niet geroepen om rechtvaardigen te roepen, maar zondaars.”17

Geweldsexcessen door officieren van justitie als “vervalsing van de rede” (Erich Fromm)

Laten we eens kijken naar de systematische, zinloze brutaliteit die op vele plaatsen is gedocumenteerd, waarmee officieren van justitie in Hamburg, Beieren, Baden-Württemberg of Berlijn gebruiken oude Germaanse stormrammen om huizen binnen te vallen om minder dan triviale redenen, de bewoners schrik aan te jagen en politieagenten die misbruikt zijn als politieke speerpunten te laten leven als vandalen, of de brutaliteit van de Berlijnse politieboeven, die op het eerste gezicht volkomen onbegrijpelijk is.

Uitgaande van de veronderstelling dat de vertegenwoordigers van de betrokken autoriteiten zich in het dagelijks leven “normaal” of beter gezegd sociaal gebruikelijk gedragen, stuiten wij op het verschijnsel van de zogenaamde “rationalisering”. Rationalisatie van irrationele passies en impulsen, een typisch paranoïde trekje.
De plotse uitbarsting van brutaliteit is meestal geenszins een weerspiegeling van de volledige persoonlijkheid van de dader, maar gehersenspoeld door het non-stop strooien van overheidspropaganda, internaliseert en verdedigt hij deze onwaarheden en inconsistenties tot hij uiteindelijk gelooft wat hij zegt en gelooft wat hij doet.
Als de eerder beschreven karaktermatrix van de politieman of zijn meerdere dan nog eigenschappen toevoegt van een reeds autoritair karakter, waarvan de ingrediënten een neiging tot heersen en haat tegen de machtelozen zijn, dan is er niet veel voor nodig om dit ongelukkige mengsel te laten ontaarden in een explosief mengsel en vervolgens in uitbarstende ongeremde geweldsexcessen die veel verder gaan dan wat aanvankelijk de bedoeling was:

De commandant van een concentratiekamp, privé een geestige prater die ontroerend voor zijn gezin zorgt en in zijn vrije tijd viool speelt, of een veldmaarschalk-generaal die zich na de vernietiging van de vijandelijke havenstad terugtrekt in zijn bibliotheek met een goede sigaar en een glas cognac om Goethe te lezen. Zij hebben allen met succes hun eigen rede bedrogen en voelen zich vrij van alle schuld.
De grote psychoanalyticus Erich Fromm noemde dit ooit “de vervalsing van de rede”.

Als we nu een stap verder gaan en constateren dat de verantwoordelijkheid voor hun daden altijd door de daders naar boven wordt doorgeschoven, dan betekent dit net als nu dat de daders, zij die de afgronden van de menselijke psyche in hun voordeel weten te gebruiken, aan de top zitten, ik bedoel helemaal aan de top en mogelijk ergens heel anders dan het op het eerste gezicht lijkt.

In de SED-dictatuur waren sommige dingen anders.

Deze sociaal-psychologische gedragspatronen komen natuurlijk bij alle dictaturen in een of andere vorm voor.
De SED-dictatuur vormt hierop geen uitzondering. Haar doel was echter in de eerste plaats het behoud van haar eigen bestaan. Zij wisten vrij goed wat zij mochten doen en wat zij niet mochten doen. De rest, om de woorden van Manfred Stolpe, de eerste minister-president van Brandenburg na de val van het communisme te gebruiken, was een gezellige gevangenis met tamelijk vaste regels.
Haatgedreven, paranoïde uitroeiingscampagnes door de gerechtelijke organen, zoals die nu bijna aan de orde van de dag zijn tijdens de Corona-dictatuur, bestonden in deze vorm nauwelijks tijdens de SED-dictatuur.

Het zou de moeite waard zijn te onderzoeken waarom de opinie- en staatsterreur van de derde dictatuur van Corona, volgens de Duitse telling, het meest uitgesproken is in de door rood-groen gedomineerde deelstaten.

Hildegard Hamm-Brücher, een van de weinige naoorlogse liberalen van intellectueel formaat en een hedendaagse getuige van de nazi-dictatuur, had al opgemerkt 1969:
“De rode appel valt niet ver van de bruine boom.”
Vanuit Duits oogpunt zou ik daar nu aan willen toevoegen:
De groene ook niet.

Zo slecht was het hier niet…

In onze pogingen om analogieën en verschillen te vinden tussen de drie Duitse dictaturen van de laatste 90 jaren, moeten we de SED-dictatuur nader bekijken, eenvoudigweg omdat deze in de tijd het dichtst bij ons staat en we dagelijks hedendaagse getuigen van dit tijdperk van de Duitse geschiedenis tegenkomen.

Ik weet niet hoe vaak patiënten uit de voormalige DDR tegen mij hebben gezegd met het oog op de nieuwe Duitse terreur van opinie en staat:
“Wat wij nu meemaken is erger dan de SED-dictatuur.”

Deze verklaring van mensen die het zouden moeten weten is in twee opzichten opmerkelijk: ten eerste erkent zij het kenmerk van dictatuur in beide systemen en ten tweede maakt zij een essentieel onderscheid op basis van hun eigen ervaring.

De mensen in Duitsland hebben dit nooit graag gehoord:
De nazi’s werden door de Duitsers aan de macht gekozen; dit overkwam het volk niet als een natuurramp. En zelfs het totalitarisme van Corona heeft, als men de verkiezingsuitslagen van de laatste verkiezingen bekijkt, een solide democratische legitimiteit in alle landen, als men de ondertussen grootste partij, die van de niet-stemmers, buiten beschouwing laat.

Dit geldt niet voor de Duitsers, die de pech hadden 1945 aan de verkeerde kant van de Elbe te wonen. Deze dictatuur werd door de zegevierende macht aan het volk opgelegd . Verzet of vluchten waren niet alleen zinloos, maar zelfs dodelijk 1989, gezien de Duitse binnengrens, die in zijn monsterachtigheid en wreedheid een concentratiekamp alle eer zou hebben aangedaan.
En toch moest het gezin worden gevoed, moesten de kinderen worden verzorgd en moest onder abnormale omstandigheden iets als een normaal leven worden geleid.

Een precieze sociaal-psychologische analyse zou het bestek van deze bijdrage te buiten gaan. Alleen dit:
In de veel geciteerde verplichte innerlijke emigratie van de meeste DDR-burgers ontstond zo een heel bijzondere, tamelijk ontroerende vorm van beschaving, waarin solidariteit, onderlinge hulpvaardigheid en bepaalde traditionele sociale gebruiken en positieve formalismen zich konden handhaven en gedijen, waardoor het leven, sommigen zeggen het overleven, gemakkelijker werd gemaakt. Zij waren misschien soms bedoeld als een stille oppositie tegen de heersers, maar het staatsapparaat respecteerde dit grotendeels zolang aan de produktienorm werd voldaan en het primaat van de ene partij onaangetast bleef.

Epigenetica – het bestaat wel degelijk

Epigenetisch hebben zich in de loop van de 40 jaren van de SED-dictatuur zeer bepaalde karakterstructuren kunnen ontwikkelen, waarmee de veel geciteerde westerlingen na de hereniging 1989 aanvankelijk wel raad wisten: Een behoefte aan harmonie, wantrouwen tegenover betuttelende politieke retoriek, solidariteit met de onderdrukten, trots op wat bewaard is gebleven en bereikt onder soms zeer moeilijke omstandigheden, maar ook, voor velen van ons, een voorkeur voor gelijkheid boven vrijheid.

Als je met mensen uit de nieuwe deelstaten praat, merk je hoe velen van hen die innerlijke cocon missen, waarin de beschaving zich ook onder ongunstige omstandigheden in leven kan houden, in de dictatuur van Corona.
Zij betreuren de steeds delusieuzer wordende paranoïde trekken van de derde Duitser, de Corona-dictatuur, de van uur tot uur van richting veranderende, hulpeloos krankzinnige en misleide argumentatie van politiserende deskundigen en expert-imiterende politici. Met hun in de DDR ontwikkelde gevoeligheid voelen zij de oneerlijkheid en corruptie van zogenaamde wetenschappelijke instellingen aan.
In de krantenkiosk zijn zij heel goed in staat om aan de kop te herkennen of het de moeite waard is om verder te lezen, en zij vrezen de onvoorspelbare gewelddadige uitwassen van de federale Duitse rechterlijke macht.

Waan – de weg is het doel.

Nazi- en Corona-dictatuur – beide vertonen duidelijk waanvoorstellingen. Er is niets betrouwbaars, niets blijvends, alleen een zichzelf voortstuwende stormloop waarvan het enige doel de weg is.

Rassenwaan, massawaan en recentelijk – opnieuw – oorlogswaan.
Uiteindelijk is er niets de moeite waard om voor te vechten, dan de eigen ondergang.

Laten we het met dit vooruitzicht laten bij de inzichten die we tot nu toe hebben opgedaan over de diepere oorzaken van verschillende vormen van Duits staatstotalitarisme van de laatste 90 jaren. In de komende herfst en winter, gewikkeld in mutsen en jassen in onze eigen huiskamers, zullen we misschien zien hoe weinig we Duitsers hiervan geleerd hebben.

——-

Video van de lezing:

https://rumble.com/v1brn5p-rassenwahn…

%d bloggers liken dit: