Redactionele aanbeveling: – Zit Poetin in hetzelfde schuitje als Schwab’s World Economic Forum & Co. – Anti-Spiegel

kiev-besloot-in-2019-minsk-ii-niet-uit-te-voeren-en-bereidde-oorlog-met-rusland-voor

26-08-22 08: 28: 00,

Telkens weer wordt mij gevraagd waarom ik er zo van overtuigd ben dat de Russische president Poetin geen deel uitmaakt van WEF & Co. en hun nieuwe wereldorde. Hier wil ik daar antwoord op geven.

Ik heb veel mails gekregen omdat Ernst Wolff blijft zeggen en schrijven dat Poetin deel uitmaakt van het spel in de strijd voor de Nieuwe Wereldorde die het Wereld Economisch Forum (WEF) nastreeft samen met andere machtige stichtingen van westerse miljardairs. Ik heb er lang over nagedacht om deze vragen opnieuw te beantwoorden, want ik heb hierover al eerder een artikel geschreven en, zoals u weet, praat ik liever met andere collega’s dan over hen. Maar ik denk dat ik mijn standpunt over deze zaak nog eens in detail schriftelijk moet uiteenzetten, misschien vinden we daarna de tijd om het in een openbaar gesprek met Ernst Wolff te bespreken.

Aangezien dit een zeer ingewikkelde kwestie is, zal dit weer een van mijn gevreesde zeer lange artikelen worden. Om misverstanden te voorkomen, moet ik echter eerst iets zeggen over Ernst Wolff zelf.

Mijn respect voor Ernst Wolff

Zoals u weet, kom ik zelf uit de financiële sector, waarin ik 20 jaren heb gewerkt en waarin ik goed ben ingevoerd. Ik heb dus zeer veel respect voor Ernst Wolff, omdat hij in mijn ogen misschien wel de beste analist is van wat er in de internationale financiële sector gebeurt. Hij heeft er een kennis over die mijn kennis ver overtreft, en hij heeft het zeldzame vermogen om deze eigenlijk ingewikkelde verbanden in eenvoudige bewoordingen uit te leggen.

Het is dus belangrijk voor mij om dat van tevoren te zeggen: Ik ben een fan van Ernst Wolff en zijn analyses, en mijn punt hier is niet om iets slechts over Ernst Wolff te zeggen. Ik heb het grootste respect voor zijn werk, ook al zijn we het op dit punt niet eens. Daarom wil ik hier op een zeer nuchtere manier uitleggen waarom ik in deze kwestie een andere mening ben toegedaan dan Ernst Wolff.

Dit is omdat ik van mening ben dat Ernst Wolff een punt verkeerd begrijpt. Ik zal dat eerst toelichten, daarna zal ik uitleggen welke feiten volgens mij ook spreken tegen de stelling dat de regering van Rusland (en ook China) deel uitmaken van de Great Reset, zoals Ernst Wolff denkt.

Wat het verschil is

Ernst Wolff is, zoals ik zijn analyses begrijp, van mening dat de financiële instellingen zoals BlackRock en anderen spelers zijn in het grote spel van de wereld- en economische politiek. Ik denk van niet, ik denk dat het slechts instrumenten in het spel zijn – en dat is een zeer cruciaal verschil.

Laat me het uitleggen met een vereenvoudigd voorbeeld: Als ik zie hoe een houten huis wordt gebouwd, zie ik hoe belangrijk hamers en zagen zijn in het proces. Maar als ik mij concentreer op het in detail begrijpen hoe hamers en zagen werken, dan zal ik niet in staat zijn te begrijpen hoe het huis er op een dag uit moet zien. Daarvoor moet ik naar de blauwdruk van het huis kijken. Deze blauwdruk kan echter niet worden uitgevoerd zonder het gebruik van de hamer en de zaag, dus de hamer en de zaag zijn zeer belangrijk, ze zijn zelfs van cruciaal belang. Maar zij zijn niet de sleutel om de constructie van het huis te begrijpen, zij zijn “slechts” onmisbare instrumenten.

Zo zie ik ook de rol van de grote fondsen, die – zoals ik zijn analyses begrijp – door Wolff toch als doorslaggevende spelers worden beschouwd. Overigens moet ik bekennen dat ik vroeger een soortgelijke mening was toegedaan, maar dat het onderzoek voor mijn boeken “Dependently Employed” en vooral “Inside Corona” mij in de afgelopen twee jaar tot een andere mening hebben gebracht. Tijdens het werken aan de boeken – vooral het laatste – leerde ik zoveel over de netwerken van de grote stichtingen en hoe zij macht uitoefenen, dat ik me realiseerde dat de grote fondsen zoals BlackRock en andere slechts instrumenten zijn in de handen van degenen die via hun stichtingen macht uitoefenen en politieke beslissingen in de gewenste richting beïnvloeden.

In mijn ogen houdt Ernst Wolff geen (of niet voldoende) rekening met deze netwerken, hun bijna onbeperkte macht en vooral met de vraag hoe zij werken. Voordat ik aan “Inside Corona” werkte begreep ik dit ook niet, alleen het werk aan het boek toonde me hoe het werkt, want in het boek zag ik op een concreet project wie wie aanstuurt, wie wie betaalt, wie opiniërende stukken uitwerkt met wie en met wiens geld, hoe de beslissende mensen betrokken zijn bij de netwerken en hoe ze op veel verschillende plaatsen – schijnbaar onafhankelijk van elkaar – perfect gecoördineerd in dezelfde richting werken.

Daarom denk ik dat het deze door westerse miljardairs opgerichte stichtingen zijn die het fortuin sturen en niet de hedgefondsen. De hedgefondsen worden geleid door deze miljardairs, niet andersom. Dit maakt de hedgefondsen niet minder belangrijk, integendeel, ze zijn een zeer machtig instrument, maar ze zijn slechts een instrument, geen spelers die belangrijke beslissingen nemen.

Wie stuurt de fondsen aan

In het boek “Inside Corona” ben ik onder meer dieper ingegaan op de Rockefeller-clan en zijn stichtingen, omdat hun ware rijkdom onbekend is en er veel gespeculeerd wordt over hun macht, maar hun macht is niet gemakkelijk te bewijzen omdat de Rockefeller-clan zijn rijkdom perfect verhult. Dat is wat ik hier wil laten zien, omdat het in het resultaat laat zien wie echt de macht heeft in de hedgefondsen. Het is niet Rockefeller alleen, maar het principe blijkt duidelijk uit zijn voorbeeld.

De officiële legende is dat de oliemonopolist Standard-Oil, die eigendom was van Rockefeller, aan het begin van de 20 werd opgebroken. De officiële legende is dat Standard Oil, eigendom van Rockefeller, aan het begin van de () eeuw werd opgebroken en dat zijn monopolie aldus werd doorbroken. Dit werd 100 jaar geleden gevierd als een overwinning van de democratie op een monopolist. Het was echter een leugen, want Standard Oil werd opgesplitst in 34 kleinere oliemaatschappijen, maar Rockefeller bleef eigenaar van alle 34 oliemaatschappijen.

Hij vergrootte toen zelfs zijn aandelen in de maatschappijen, want tijdens het uiteenvallen van Standard Oil daalden de aandelenkoersen en Rockefeller kocht op grote schaal aandelen in zijn maatschappijen terug en vergrootte zo zelfs zijn marktmacht. Er was geen sprake van het opbreken van zijn monopolie; integendeel, het was een versterking en gelijktijdige verhulling van zijn monopolie. Aangezien nooit is gemeld dat Rockefeller deze aandelen later op grote schaal van de hand heeft gedaan, moet worden aangenomen dat de clan ze nog steeds in bezit heeft. De vraag is hoe dit te verhullen.

Hierover citeer ik een deel van het hoofdstuk over Rockefeller uit “Inside Corona”:

De “ontvlechting” van Standard Oil gaf aanleiding tot vrijwel alle huidige Amerikaanse oliemaatschappijen. ExxonMobil is in de loop der decennia gefuseerd uit verschillende Rockefeller-onderbedrijven. De oorspronkelijke namen van de subondernemingen die nu allemaal zijn opgegaan in ExxonMobil waren: Anglo-American Oil Company, Standard Oil Company of New York, Standard Oil of New Jersey, Standard Oil Company of Louisiana en Vacuum Oil Company. Hetzelfde geldt voor de oliemaatschappij Chevron, die is voortgekomen uit Standard Oil’s opvolger Standard Oil of Kentucky.
Rockefeller heeft nooit op grote schaal afstand gedaan van de aandelen van deze twee (en alle andere) opvolgers van Standard Oil, de eigendomsverhoudingen zijn alleen verborgen via zeer slimme nesting. Een blik op de aandeelhoudersstructuur van de twee bedrijven toont aan dat dit het geval is.
Als u bijvoorbeeld op Finanzen.net kijkt, zult u zien dat 99,87 procent van de aandelen van ExxonMobil zich in de “free float” bevindt, d.w.z. de free float van onbekende aandeelhouders. Tegelijkertijd wordt echter ook vermeld dat bijvoorbeeld vier dochtermaatschappijfondsen van de Vanguard Group ongeveer 21 procent van de ExxonMobil-aandelen bezitten en dat twee dochtermaatschappijfondsen van BlackRock bijna vijf procent van de aandelen bezitten. Daarnaast zijn er verschillende andere fondsen die ook aandeelhouder zijn van ExxonMobil. Aan het eind van de tabel staat dan te lezen:
“Total shares may exceed 100% as certain shareholders have been added to the free float.”
Aangezien BlackRock en Vanguard andermans geld beheren en beleggen (ook dat van grote beleggers), is het dus volstrekt onduidelijk wie de aandelen in ExxonMobil bezit, vooral omdat ze officieel voor bijna 100 procent in de free float staan. In werkelijkheid kunnen echter bijna alle aandelen van de onderneming nog steeds in handen zijn van de Rockefellers. Het is niet bekend, maar ik herhaal het: dat de Rockefeller-clan zich in de afgelopen honderd jaar op grote schaal van zijn aandelen heeft ontdaan, is niet gemeld.

Hetzelfde principe vinden we bij alle opvolgers van Standard-Oil: de aandelen zijn in free float of behoren toe aan enkele hedgefondsen, wie de werkelijke eigenaar van deze bedrijven is, kan niet worden achterhaald.

Officieel heeft Rockefeller vandaag een geschat fortuin van 3,3 miljard dollar. Dit is echter belachelijk, zoals blijkt uit een ander citaat uit het hoofdstuk in “Inside Corona”, want 100 jaar geleden, toen Standard Oil werd opgebroken, had Rockefeller een fortuin van 900 miljoen dollar. In de huidige koopkracht zou dat meer dan 300 miljard dollar zijn, dus Rockefeller was toen rijker en machtiger dan Bill Gates, Warren Buff en George Soros samen nu zijn. In “Inside Corona” schrijf ik:

“In plaats van hun rijkdom te vergroten in de honderd jaar na de splitsing van Standard Oil, zijn de Rockefellers naar verluidt ronduit verarmd. Of anders gezegd: als oma Lotte honderd jaar geleden 900 miljoen dollar op een spaarrekening had gezet met slechts 2 procent rente, dan zou ze die 900 miljoen dollar hebben omgezet in 6,5 miljard dollar, inclusief samengestelde rente. Rockefeller zette zijn geld echter niet op een spaarrekening, maar hield het in aandelen die, met inbegrip van dividenden en koersstijgingen, een veelvoud van de rente van twee procent opleverden. En via zijn fondsen en investeringen heeft Rockefeller lange tijd aandelen gehad in vele andere bedrijven en industrieën.”

Het instrument dat wordt gebruikt om eigendom te verhullen is het verdelen van het eigendom over vele stichtingen, die vervolgens hun vermogen weer investeren in verschillende fondsen. Het is dus praktisch onmogelijk te achterhalen wie de aandelen bezit, omdat zij ofwel toebehoren aan hedgefondsen ofwel officieel in omloop zijn. Maar free float kan ook betekenen dat veel van Rockefeller’s stichtingen en fondsen zulke kleine blokken aandelen bezitten dat ze niet hoeven te worden gemeld bij de toezichthoudende instantie op de beurs.

Voor de hedgefondsen geldt dat ze moeten uitvoeren wat hun grote investeerders willen. Als Rockefeller bijvoorbeeld voor honderden miljarden aan activa heeft die via verschillende kanalen door BlackRock worden beheerd, dan neemt Rockefeller ook de beslissingen bij BlackRock. Het management van BlackRock moet ze uitvoeren, het neemt niet zijn eigen beslissingen. Maar aangezien BlackRock en de andere hedgefondsen ook veel geld inzamelen van kleine beleggers, beslist Rockefeller ook over hun geld, zodat BlackRock de (financiële) macht van Rockefeller zelfs vergroot door niet alleen te beslissen hoe zijn geld wordt belegd, maar hij kan ook andermans geld in zijn voordeel gebruiken.

Om deze reden beschouw ik de grote hedge- en beleggingsfondsen slechts als instrumenten en niet als spelers, omdat zij moeten uitvoeren wat hun grote beleggers hen opdragen te doen. Zij voeren geen eigen beleid op cruciale punten, maar voeren uit wat anderen willen.

Ik ontken geenszins de macht van deze fondsen, waar Ernst Wolff terecht voor waarschuwt, ik ontken alleen dat zij belangrijke beslissingen nemen. In plaats daarvan moeten zij uitvoeren wat anderen willen. En dit brengt ons bij de macht van de netwerken.

Hoe de netwerken werken

In mijn werk over “Inside Corona” heb ik ontdekt en in het boek laten zien hoe de netwerken van de stichtingen van de Westerse oligarchen werken en hoe zij hun macht uitoefenen. Dit onderzoek was voor mij een echte openbaring, want het is één ding te weten dat het zo is, maar het is iets heel anders het in detail te zien, het te analyseren en het te begrijpen.

Al doende hebben mijn informant en ik heel snel een les geleerd. Om te begrijpen hoe macht wordt uitgeoefend en hoe netwerken hun macht ten uitvoer leggen, is het volstrekt onbelangrijk of een persoon een post heeft bij een stichting. Het wordt pas belangrijk wanneer een persoon, die lange tijd afhankelijk is geweest van bepaalde stichtingen of ondernemingen, d.w.z. zijn carrière aan hen te danken heeft, belangrijke posten bekleedt bij vele stichtingen, organisaties en regeringen. Het zijn deze mensen, die als individuen op vele machtsposities zitten, die macht uitoefenen in het belang van de netwerken. Deze mensen zijn afhankelijk van een (of meer) westerse oligarchen, zitten namens hen aan vele machtshefbomen en kunnen zo processen en beslissingen in de gewenste richting sturen.

Dit is belangrijk om te begrijpen, omdat een van de argumenten van degenen die beweren dat het Rusland van Poetin deel uitmaakt van het spel, is dat de vertrouweling van Poetin en hoofd van de grootste Russische bank, German Gref, een hoge positie bekleedt bij het World Economic Forum van Klaus Schwab. Volgens wat ik over de werking van netwerken heb vernomen, is dit echter volstrekt irrelevant, aangezien Gref, ten eerste, zijn carrière niet aan de westerse oligarchen te danken heeft en, ten tweede, niet anderszins van hen afhankelijk is.

Dat Rusland probeert aan tafel te zitten wanneer deze belangrijke kringen elkaar ontmoeten, is niet verwonderlijk. Als ik de keuze had naar hen te luisteren of niet, zou ook ik luisteren om zoveel mogelijk te weten te komen over hun ideeën en plannen. En het is ook normaal dat zij proberen Russische vertegenwoordigers aan hun tafel te krijgen om misschien invloed te krijgen in Rusland. Afhankelijkheden zijn echter cruciaal en de Duitse Gref is niet afhankelijk van de Westerse oligarchen en hun stichtingen. Daarom is zijn deelname aan WEF-bijeenkomsten voor mij geen aanwijzing dat Rusland “aan boord” is.

Was Poetin een Young Global Leader?

Als een ander argument voor het feit dat Poetin “aan boord” is, voert Ernst Wolff aan dat Poetin een Young Global Leader van Klaus Schwab’s WEF was. In mijn ogen is dit echter een vergissing, want de lijsten van deelnemers aan het Young Global Leader-programma en zijn voorganger Global Leaders for Tomorrow zijn op het net te vinden en Poetin staat er niet op. Ik heb dit in detail behandeld in een artikel en ook alle deelnemerslijsten gelinkt, het artikel is hier te vinden.

Voor de bewering dat Poetin in één van de programma’s zat, is er slechts één referentie, namelijk een verklaring van Klaus Schwab in het Engels, waarvan de details hier te vinden zijn. In de video, een uittreksel van een reportage van Phoenix, spreekt Schwab met de president van Costa Rica en prijzen zij de “Vierde Industriële Revolutie” de hemel in. De Costa Ricaanse president zegt dat hij aan dit alles wil bijdragen. Daarna is er een cut en zegt Schwab iets in het Engels dat Phoenix in de ondertitels als volgt heeft vertaald:

“Mevrouw Merkel, Tony Blair, ze waren allemaal… zelfs president Poetin, ze waren allemaal ooit ‘Young Global Leaders’!”

Er zijn twee problemen met deze vertaling. Ten eerste weten we niet wat eruit is geknipt en of het allemaal echt is gezegd in de context die de video suggereert. Ten tweede is het niet duidelijk of Schwab werkelijk verwees naar zijn Young Global Leaders-programma, dan wel of hij het had over “jonge wereldleiders”. In het Engels is het hetzelfde, dus Schwab zal met de uitspraak niet zijn programma bedoeld hebben, maar zou het gewoon kunnen hebben gehad over het feit dat deze mensen allemaal jong tot wereldleider zijn gekomen, wat ook geldt voor Poetin, die halverwege zijn tienerjaren Russisch president werd 40.

Aangezien Poetin niet in Schwab’s programma’s voorkomt en Schwab’s verklaring ook anders geïnterpreteerd kan worden, zie ik hierin geen bewijs of zelfs maar serieuze aanwijzing dat Poetin in deze programma’s heeft gezeten, integendeel.

ECB-Coin

Ernst Wolff waarschuwt – in mijn ogen zeer terecht – tegen de invoering van een ECB-Coin. Dit zou een volledig ongesteunde munt zijn die alleen in de computer zou bestaan en iedereen volledig transparant zou maken als tegelijkertijd het contante geld zou worden afgeschaft. Dat zou de invoering van de totale controlestaat zijn, want je zou niet eens meer een pakje kauwgom kunnen kopen zonder dat het geregistreerd wordt. Bovendien zou men systeemcritici kunnen “uitschakelen” door hun Valet te blokkeren. De ECB-munt zou – samen met de afschaffing van contant geld – niet alleen de totale controlestaat zijn, maar ook de ultieme repressieve staat. Ik heb hier aangetoond dat er nog meer op het spel staat dan “slechts” een ECB-munt.

Een ander argument van Ernst Wolff is dat in Rusland een digitale roebel van de centrale bank wordt overwogen. Dat is waar, maar de details zijn van cruciaal belang. Niemand in Rusland denkt immers aan het afschaffen van contant geld, en het gebruik van contant geld is in Rusland – in tegenstelling tot in het Westen – ook onbeperkt. Men kan zelfs – en dit gebeurt ook echt – flats of huizen in contanten kopen, met grote koffers vol contant geld. Er zijn geen enkele beperkingen op het gebruik van contant geld in Rusland.

Bovendien wordt de roebel van de Russische centrale bank overwogen om een gedekte munt te worden. Achter elke roebel van de centrale bank komt een mandje grondstoffen (goud, aardolie, enz.).

Dit zijn cruciale verschillen, want het gevaar van de ECB-munt is dat hij volledig ongedekt is en vooral dat hij – als de zaken lopen zoals gevreesd – het enige betaalmiddel zal zijn en dus het ultieme instrument van controle en repressie kan worden. In Rusland daarentegen zou de roebel van de centrale bank slechts een vrijwillig alternatief zijn voor contant geld, en dat is in mijn ogen iets heel anders.

Ook hier zie ik dus geen enkele aanwijzing dat Rusland “aan boord” is; integendeel, een digitale Russische roebel van de centrale bank, gedekt door grondstoffen, zou een oorlogsverklaring zijn aan niet gedekte digitale Westerse centrale bank-euro’s of -dollars.

Publiek-private partnerschappen

Een centraal element van de macht van de oligarchen in het Westen zijn de in de media bejubelde publiek-private partnerschappen, waarover ik uitvoerig heb geschreven in het boek “Inside Corona”. De essentie ervan is dit: Omdat de staat zo inefficiënt zou zijn, moet zoveel mogelijk door “private partijen” worden uitgevoerd. Dit is de rechtvaardiging voor privatisering en ook voor programma’s van de westerse oligarchen, die echter “filantropen” worden genoemd.

En het werkt als volgt: Een stichting van een oligarch bedenkt een mooi klinkend project, bijvoorbeeld de strijd tegen de honger, schenkt daar “gul” 50 miljoenen dollars aan, en dan zijn de westerse staten daar zo enthousiast over dat ze er bijvoorbeeld 500 miljoenen aan toevoegen. De stichting heeft dan 550 miljoenen dollars en gebruikt die om van alles te kopen (zaden, landbouwmachines, voedsel, enz.) om (zogenaamd) de honger te bestrijden. De truc is dat deze goederen worden gekocht van bedrijven die eigendom zijn van de “gulle” filantroop – hij zet dus 50 miljoenen van zijn eigen geld om in 550 miljoenen van zijn eigen geld.

Dit is een zeer vereenvoudigde beschrijving, maar in essentie werkt het echt zo, waarvan ik talloze voorbeelden geef in “Inside Corona”. Dit is ook de reden waarom al die zogenaamde filantropen steeds rijker worden, terwijl zij volgens de officiële lezing al hun rijkdom weggeven ten bate van de mensheid. In werkelijkheid geven zij niets weg, maar gebruiken zij een beetje van hun eigen geld om vele malen meer geld van de belastingbetaler in hun eigen zakken te sluizen. En ze worden rijker en machtiger in het proces.

Deze publiek-private partnerschappen zijn nu een centraal element van het westerse systeem geworden en ze breiden zich voortdurend uit.

En nu komt het cruciale punt: In alle publiek-private partnerschappen zijn het altijd alleen de staten van het Westen die ze met belastinggeld financieren. Andere staten, vooral Rusland en China, spelen het spel niet mee. Zij steunen de westerse oligarchen niet in deze meest centrale van hun zorgen – hoe past dit in de stelling dat Rusland “in de boot” zit?

Toespraak(en) Poetin

Bovendien heeft Rusland openlijk de oorlog verklaard aan het westerse systeem, waarin de stichtingen van de oligarchen de facto de macht hebben. Dit kan natuurlijk worden opgevat als een show, maar samen met het bovenstaande zie ik geen bewijs dat het een show is. Integendeel, als je naar de details kijkt, verzet Rusland zich tegen wat de westerse oligarchen willen opleggen.

Er zijn talloze toespraken waarin Poetin zich heeft uitgesproken tegen dit economische model van het Westen. Vroeger was hij er diplomatiek over, maar nu trekt hij zich er bijna niets van aan. Am 16. Augustus Poetin heeft over dit onderwerp een toespraak gehouden, die ik heb vertaald. In de toespraak was hij explicieter dan ooit tevoren.

Poetin sprak openlijk over het feit dat (democratisch gekozen) politici niet regeren in het Westen, hij sprak in plaats daarvan over “Westerse globalistische elites” – een duidelijke parafrase van de mensen die ik hier “Westerse oligarchen” noem. Poetin zei dat zij staan voor een model “ dat de hele wereld in staat stelt te parasiteren ” – dus in gewone taal zei hij dat een paar westerse oligarchen de hele wereld uitzuigen (“parasiteren”).

Een goede samenvatting van wat er aan de hand is, was naar mijn mening de volgende passage uit de toespraak van Poetin:

“Het is duidelijk dat de westerse globalistische elites met dergelijke acties onder meer proberen de aandacht van hun eigen burgers af te leiden van de acute sociaal-economische problemen – dalende levensstandaard, werkloosheid, armoede, deïndustrialisatie – om hun eigen falen af te wentelen op andere landen – op Rusland en China – die hun positie verdedigen, een soeverein ontwikkelingsbeleid voeren en zich niet onderwerpen aan de dictaten van supranationale elites.”

Poetin sprak niet meer over westerse staten die hun beleid willen uitvoeren, maar over “de dictaten van supranationale elites” – dat is weer een heel duidelijk eufemisme voor degenen die ik in dit artikel “westerse oligarchen” noem.

De eindstrijd van de systemen

Rusland heeft nu openlijk de oorlog verklaard aan dit westerse systeem, dat blijkt uit alle uitspraken van vooraanstaande Russische politici dezer dagen. En ik heb het zelf meegemaakt toen ik voor langere tijd in Moskou was. Ik had er vele interessante gesprekken met deskundigen die ik had ontmoet toen ik was uitgenodigd voor discussiepanels op de Russische televisie of voor andere lezingen.

Al deze lezingen hadden een origineel geluid: Rusland zal niet langer diplomatiek het systeem van het Westen parafraseren met verfraaide formuleringen, maar zal nu de dingen bij hun naam noemen en (samen met China?) de staten van de wereld een alternatief systeem van internationale politieke en economische samenwerking aanbieden. Rusland gaat over het opbouwen van een wereldorde waarin mensen stinkend rijk mogen worden, maar waarin ze uit de politiek moeten blijven, terwijl de politiek in het Westen al lang bepaald wordt door oligarchen die via hun stichtingen en lobbyisten bepalen wat er in het Westen besloten wordt en wat niet.

Daar gaat het om en dat kan iedereen gemakkelijk nagaan. Alle landen die door het Westen tot vijand zijn verklaard (Rusland, China, Iran, Venezuela, enz.) zijn fundamenteel verschillend, maar zij hebben één doorslaggevend ding gemeen: zij staan niet toe dat de westerse stichtingen (NGO’s) in hun landen werken en invloed uitoefenen, zij staan de macht van de westerse oligarchen in de weg.

Rusland is begaan met een wereldorde waarin geen enkele staat in staat mag zijn andere staten voor te schrijven hoe men moet leven, welke regeringsvorm of zelfs welke waarden een staat moet hebben. Het gaat om een multipolaire wereldorde waarin de staten van de wereld op voet van gelijkheid en als gelijken met elkaar omgaan, zonder elkaar met sancties te bedreigen of op een andere manier druk uit te oefenen.

Dat is het doel van Rusland en dat is waar het conflict tussen het Westen en Rusland in werkelijkheid om draait. Maar een dergelijke wereldorde zou het einde betekenen van het “parasitaire” systeem van globalisering dat het Westen tot dusver aan de wereld heeft opgelegd. Wij bevinden ons – zonder overdrijving – in de eindstrijd van de systemen. Oekraïne is slechts een armzalige pion waarmee de in de VS heersende elites Rusland willen verzwakken door Rusland de proxy-oorlog in Oekraïne op te leggen. Dit is cynisch, maar zo werkt de geopolitiek helaas.

Daarom geloof ik dat mijn gewaardeerde collega Ernst Wolff op dit punt ongelijk heeft: Rusland en Poetin zijn geen “deel van het spel” – integendeel, zij hebben de oorlog verklaard aan het systeem dat in het Westen regeert. Het gaat inderdaad om de strijd voor een democratische wereldorde waarin alle staten dezelfde rechten hebben. Alleen is het niet het Westen dat staat voor een democratische wereldorde, maar zijn het de tegenstanders van het Westen. Meer informatie hierover vindt u hier.


In mijn nieuwe boek “Inside Corona – The Pandemic, the Network and the Backers – The Real Goals Behind Covid-19” gebruik ik uitgebreide analyses van uitgelekte gegevens om aan te tonen hoe de pandemie door verschillende organisaties in verschillende fasen werd voorbereid, waarbij de actieve voorbereidingsfase rond 2016/2017 begon. Daarnaast laten de gegevens ook zien welke overkoepelende doelstellingen deze organisatoren nastreven en hoe de pandemie voor hen de weg vrijmaakt om deze doelstellingen te verwezenlijken.

Het boek is momenteel verkrijgbaar en kan exclusief hier rechtstreeks worden besteld via J.K. Fischer Verlag.

Hi hij gaat naar het nieuwe boek