Redactionele aanbeveling: – Acute ademnood onder het masker hoeft niet in de eerste plaats aan de rechterlijke macht te worden bewezen – Van de attesten in de KNO-sector

redactionele-aanbeveling:-–-acute-ademnood-onder-het-masker-hoeft-niet-in-de-eerste-plaats-aan-de-rechterlijke-macht-te-worden-bewezen-–-van-de-attesten-in-de-kno-sector

02-09-22 05: 24: 00,

In het 3e deel van zijn kleine maskertrilogie beschrijft Dr. Josef Thoma klinische beelden uit zijn medisch KNO-vakgebied, dat het meest direct te maken heeft met het dragen van maskers. Het gevoel van ademnood onder het masker is een van de meest verontrustende symptomen in de geneeskunde. Zij is derhalve niet voor discussie vatbaar en ook niet voor beroep vatbaar. Een wijdverbreide vergissing van de autoriteiten en de rechtbanken is dat het de taak van de patiënt en de arts is om het oorzakelijk verband te bewijzen van deze symptomen die zich voordoen bij het dragen van een masker. Het duidelijke feit van de klachten en symptomen was bewijs genoeg voor de arts die verplicht was ze te verlichten. (Deel 1 hier, deel 2 hier) (hl.)

Masker attesten in de otorinolaryngologie – Hoe een attest er niet uit moet zien

Door Priv. Doz. Dr. Josef Thoma, Berlijn


Laten we het nu hebben over klinische beelden in de otorinolaryngologie die vaak leiden tot een maskervrijstelling.

Ademhalingsnood

Zoals reeds uitgelegd in het tweede deel van de maskertrilogie, laten we ons in de eerste plaats leiden door de uitwendige klachten wanneer we ons afvragen of een maskervrijstelling moet worden afgegeven.

Verreweg de meest voorkomende klachten betreffen het gevoel van een min of meer uitgesproken kortademigheid, meestal aangeduid als “dyspneu”.
Dyspneu, d.w.z. kortademigheid, is aanvankelijk slechts een beschrijving van een symptoom, zonder dat de oorzaak wordt vermeld. Ik zou het woord “slechts” onmiddellijk willen schrappen, omdat het gevoel van ademnood, afhankelijk van de ernst ervan, een van de ernstigste en meest verontrustende
symptomen in de geneeskunde is.

Het symptoom van ademnood kan zuiver lichamelijk of zuiver psychisch zijn, of een mengeling van beide. Het is zo beklemmend en angstwekkend dat het allereerste wat het nodig heeft onmiddellijke verlichting is.
Het acute symptoom van ademnood is dus niet betwistbaar en ook niet te rechtvaardigen.
Met andere woorden, de klachten moeten door alle betrokken partijen als een gegeven worden aanvaard en het is niet de eerste burgerplicht van de patiënt om het gevoel van ademnood te moeten bewijzen aan een schoolhoofd, officier van volksgezondheid, officier van justitie of rechter om na eindeloze bezoeken aan de autoriteiten een vrijstelling van het masker bevestigd te krijgen.

De neus als ademhalingsorgaan

In de KNO-geneeskunde is ademnood meestal het gevolg van een belemmering van de neusademhaling. Dit kan op het eerste gezicht verrassend lijken, aangezien de lucht die wij inademen ook via de mond de longen kan bereiken. Ik kom hier later nog op terug.

De nasale oorzaken van dyspnoe zijn lang niet altijd alleen te vinden in de verbuiging van het neustussenschot , die ook iedere niet-gespecialiseerde arts kent, de zogenaamde septumdeviatie of een overmaat van de neuszwellingen, de zogenaamde neusconchae. Het loutere feit van een gebogen neustussenschot of te grote turbinaten vereist niet noodzakelijk een therapie als de patiënt zich in de loop van de tijd aan deze omstandigheden heeft aangepast, zich goed voelt en geen ademhalingsmoeilijkheden ondervindt.
Dit kan echter zeer snel veranderen als zich een ander ademhalingsprobleem voordoet, zoals het dragen van een nauw aansluitend masker. Dan wordt de aanvankelijk niet klagende patiënt plotseling de patiënt die klaagt over ademnood.

De typische klachten van deze patiënten zijn dan ook:
“In het dagelijks leven krijg ik eigenlijk voldoende lucht, maar onder het masker heb ik behoorlijk last van ademnood.”

Hetzelfde geldt voor scheefheid van de uitwendige kraakbenige of uitwendige benige neus. Zij leiden bijna altijd tot een beperking van de neusademhaling, omdat, zoals gemakkelijk kan worden gezien, een huis dat aan de buitenkant krom is, nauwelijks rechte binnenmuren kan hebben. Dit is ook de reden voor de ontevredenheid van veel mensen die een operatie aan het neustussenschot hebben ondergaan, waarbij is geprobeerd de binnenkant van de neus recht te zetten zonder aandacht te besteden aan een uitwendige scheefheid en deze weg te werken.

Natuurlijk kunnen ook weefselgezwellen zoals neuspoliepen als gevolg van een chronische neusverstopping tot een neusverstopping leiden. Neuspoliepen ten gevolge van chronische sinusitis of papillomen van een bepaalde grootte leiden eveneens tot een vermindering van de neusademhaling.

Een groot aantal ademhalingsbeperkingen wordt veroorzaakt door bijzondere zwellingsaandoeningen die het volledige slijmvlies van de neus en de neuskeelholte aantasten. Allergieën die niet alleen in bepaalde perioden van het jaar, maar vaak het hele jaar door voorkomen, leiden eveneens tot belemmeringen van de luchtstroom, net als chronische neusslijmvliesontstekingen. Neusslijmvliesontstekingen met de meest uiteenlopende oorzaken.

Wat de diagnostische waarde betreft, moet in geval van twijfel het exacte, ook endoscopische, onderzoek en vooral het ondervragen van de patiënt hoger worden ingeschat dan laboratoriumonderzoeken. Een negatieve allergietest sluit de aanwezigheid van een allergie of een hyperreactief neusslijmvlies niet uit en kan dus geenszins als argument tegen het afnemen van een masker worden gebruikt.

Slijmvlies produceert slijm

Zoals de naam “slijmvlies” al doet vermoeden, produceert slijmvlies slijm, vaak genoeg in buitensporige hoeveelheden en op ongunstige tijdstippen. Patiënten die ademhalingsmaskers dragen, klagen vaak over permanent niezen en een onverzadigbare slijmproductie in de neus, waardoor het dragen van het masker gedurende langere tijd een kwelling of zelfs onmogelijk wordt. Intolerantie van het materiaal van het masker alsook de dramatisch hoge koolstofdioxideniveaus onder het masker kunnen hierbij een rol spelen.
Het is een wijdverspreide vergissing van de autoriteiten, alsook van de rechtbanken, om aan te nemen dat het de taak van de patiënt is om het immunologische of biochemische oorzakelijke verband te bewijzen van deze klinische beelden en klachten die zich enkel voordoen bij het dragen van een masker. De vanzelfsprekendheid van de klachten en symptomen is bewijs genoeg.
Zoals reeds in het tweede deel van de trilogie uitvoerig is uiteengezet, mag een symptoom niet worden ontkend omdat men met de beschikbare middelen de oorzaak niet kan vinden.

Patiënten die een of zelfs meerdere operaties op het gebied van de neus en bijholten hebben ondergaan, vereisen speciale deskundigheid en specialistische kennis. Als verouderde operatietechnieken worden gebruikt of bijvoorbeeld na uitgebreide sinusoperaties, kan een operatie om bepaalde redenen ook leiden tot een verslechtering van de neusademhaling.

Meestal over het hoofd gezien:
De “dynamische” respiratoire obstructies

Naast deze relatief gemakkelijk te herkennen, statische, d.w.z. permanent aanwezige bevindingen, zijn er ook respiratoire obstructies die hun belemmerende werking pas in de loop van de individuele ademhaling en in bepaalde situaties ontwikkelen.
Deze dynamische respiratoire obstructies zijn moeilijk te diagnosticeren, moeilijk uit te leggen aan de niet-medicus en worden meestal over het hoofd gezien. De diagnose van deze aandoening wordt verder bemoeilijkt door het feit dat deze neuzen bij normaal zicht eigenlijk geen pathologische afwijkingen vertonen.

Deze dynamische neusademhalingsstoornissen zijn te wijten aan afwijkingen in het kraakbenige steunvlak van de neus. Zo treden bij verschillende constructiefouten van de verschillende steunkraakbenen van de neus, zichtbare retracties van de neusgaten en daarmee gepaard gaande vernauwingen alleen op tijdens het ademen als gevolg van de resulterende negatieve druk in de neusinlaat, die paradoxaal genoeg des te heviger zijn naarmate de patiënt dieper en zwaarder ademt, naarmate de lucht sneller door de neusgaten stroomt die als een mondstuk fungeren. De ons allen bekende waterstraalpomp is op dit fysische principe gebaseerd, en geen vliegtuig zou zonder dit principe de lucht in gaan.
Deze ademhalingsfysiologische eigenaardigheid kan sterker optreden onder ademhalingsmaskers, en ook hier het vaakst onder nauw aansluitende FFP 2 maskers.
Een aanwijzing voor deze, zoals wij rinologen het noemen, “dynamische neusklepvernauwing” doet zich voor wanneer de patiënt een duidelijke versoepeling van de ademhaling voelt wanneer de neusgaten uit elkaar worden getrokken. Deze eigenaardigheid is genoemd naar de Amerikaanse rhinoloog Cottle als “Cottle sign” Niet vergeten

t de kinderen…

Bij kinderen hangt de diagnose van neusaandoeningen af van de leeftijd en de bereidheid tot medewerking van de jonge patiënten en is natuurlijk vaak moeilijk tot bijna onmogelijk. In principe kunnen alle aandoeningen die eerder bij volwassenen zijn besproken, ook bij kinderen worden aangetroffen.

Bij kinderen worden de adenoïden meestal “neuspoliepen” genoemd. Vergrote adenoïden uiten zich vaak in dramatische symptomen. Zij vormen niet alleen een ernstige belemmering voor de ademhaling, maar kunnen ook allerlei ernstige pathofysiologische gevolgen hebben voor de holistische gezondheid en ontwikkeling van het kind. Zij zijn dus een absolute reden om van de ademhalingsmaskers af te komen.

Der Masken-Gulag: Mondademhaling

Zoals in het begin al is aangegeven, moet men natuurlijk stilstaan bij de vraag waarom een obstructie van de neusademhaling in de eerste plaats tot maskerontheffing leidt, want de patiënten die we in dit artikel behandelen, komen niet in de eerste plaats bij de arts vanwege de neusademhalingsobstructie, maar omdat ze last hebben van ademhalings- en andere problemen onder het masker in het algemeen.

Nu weten we dat patiënten die neusademhalingsmoeilijkheden hebben en klagen over ademnood onder het masker, zeggen dat ze moeten overschakelen op mondademhaling om voldoende lucht onder het masker te krijgen.

Deze dwang om over te schakelen op mondademhaling onder het masker is het gevolg van de aanzienlijkverhoogde ademweerstand die inherent is aan elk ademmasker. De hoogste waarden zijn gemeten onder nauw aansluitende FFP 2 maskers. Hier is de ademhalingsweerstand meer dan verdubbeld, wat natuurlijk gepaard gaat met een overeenkomstige toename van de ademhalingsarbeid die de persoon onder het masker moet verrichten. Het ademhalingsprobleem dat u met een FFP 2 masker moet overwinnen, ziet u elke dag bij uw medemaskerdragers, waar de stof van het masker zich bij elke ademhaling diep terugtrekt als gevolg van de beperkte luchtdoorlaatbaarheid tijdens het dragen. Je ziet ze letterlijk naar lucht happen, meestal zonder het te willen toegeven.

Afhankelijk van het type masker en de dichtheid van het masker, doen mensen dus voortdurend veel extra werk, zelfs in situaties waarin ze elk greintje extra stress zouden moeten vermijden.

Een universitair examen dat moet worden afgelegd onder een FFP 2-masker doet dus van meet af aan twijfels rijzen over de geldigheid van het resultaat.
En wat de kinderen is aangedaan tijdens de jaren van verplicht maskerdragen op school kan vandaag de dag nog niet eens ten volle worden gewaardeerd.
Tijdens de vele uren van het maskerdragen doen de kinderen een volstrekt onnodige en buitengewoon belastende extra arbeid, die onder normale omstandigheden door een mens die nog het absolute minimum aan restbegrip bezit, nooit van hen zou worden verwacht.

Het slechtste alternatief: mondademhaling

Om de door het masker veroorzaakte verhoogde ademweerstand tegen te gaan, die bovenop de reeds bestaande verhoogde neusweerstand komt, schakelen mensen vrij onbewust over op mondademhaling.

Het behoort al lang tot de medische basiskennis dat mondademhaling verreweg het slechtste alternatief is in vergelijking met neusademhaling. Niet alleen wordt de verwarmende, bevochtigende en reinigende functie van de neus, die iedere leek kent, weggelaten. Het uitdrogen van het mondslijmvlies leidt tot meer cariësvorming, slechte adem, kolonisatie van het uitgedroogde slijmvlies door bacteriën en schimmels en ulceratie van de mondhoeken. In het groeiende skelet van het kind komen daar nog misvormingen van het gezicht, de kaak en houdingsafwijkingen bij.
Mondademhaling is ook het beduidend slechtere alternatief wat de zuurstofverzadiging van het bloed, de ventilatie van de longen en andere cardiovasculaire parameters betreft.

Robert F. Furchgott, Louis J. Ignarro en Ferid Murad (allen VS) ontvingen 1998 de Nobelprijs voor geneeskunde. Zij ontdekten de talrijke medische effecten van een zeer specifiek gas, namelijk stickstiff monoxide.
Het wordt hoofdzakelijk gevormd in het slijmvlies van de bijholten en wordt alleen door de neusademhaling naar de longen getransporteerd. Naast vele andere positieve effecten, bevordert het de zuurstofopname in de longen, verwijdt het de bloedvaten en heeft het ook antivirale en antibacteriële eigenschappen. Mondademers zijn uitgesloten van deze positieve effecten.

Nu wordt het ook begrijpelijk waarom patiënten die een maskerontheffing aanvragen niet in de eerste plaats klagen over de belemmering van de neusademhaling.
Nee, de reden is veeleer: Onder het masker krijg ik geen lucht, heb ik last van hoofdpijn, duizeligheid, misselijkheid, concentratieproblemen, problemen met de bloedsomloop, aanvallen van zwakte en nog veel meer.

Geen andere uitweg …

Het is begrijpelijk dat luchtwegobstructies in het mondgebied het meest direct leiden tot ademhalingsbeperking, omdat ze niet meer gecompenseerd kunnen worden door andere mechanismen.
Kinderen met sterk vergrote palatine tonsillen lopen daarom een bijzonder risico. Deze kinderen lopen acuut risico onder het masker en daarom is onmiddellijke vrijstelling van de maskerplicht hier gerechtvaardigd.

Overigens moeten alle patiënten die geopereerd worden in het gebied van oor, neus en keel worden vrijgesteld van het dragen van een beademingsmasker, ten minste totdat de wond volledig genezen is, vanwege het aanzienlijke risico van wondinfectie door de maskers, die altijd gekoloniseerd zijn met ziektekiemen.

Slaapapneu – een levensverkortende ziekte

Aangezien het klinische beeld van slaapapneu vaak door keel-, neus- en oorartsen wordt gediagnosticeerd en behandeld als de anatomische omstandigheden goed zijn, mag het hier niet onvermeld blijven. Slaapapneu is een ernstige, levensverkortende ziekte als het niet behandeld wordt. Deze patiënten lijden ’s nachts aan een dramatische zuurstofonderverzadiging met een aantal permanente gevolgen. Het is onaanvaardbaar dat zij overdag extra stress ondervinden door hun herinademing van kooldioxide te verhogen wanneer zij door een masker ademen. Deze patiënten moeten ook a priori worden uitgesloten van het dragen van een beademingsmasker.

Spraakloos masker

Ik zou één speciaal geval willen vermelden:
dat van slechthorenden en spraak- of stemmoeilijkheden

.

Bij het lesgeven aan slechthorenden, spraak- en stemmoeilijkheden is het gezond verstand van mening dat het vermogen om de mond van de leraar te lezen een van de belangrijkste voorwaarden is voor een succesvolle therapie.
Evenzo is bij stemstoornissen een onbelemmerde akoestische stroom tussen therapeut en patiënt en de mogelijkheid van wederzijdse visuele en tactiele controle van gezichtsuitdrukkingen en spraakmotoriek alleen mogelijk als alle betrokkenen geen maskers dragen.

Migraine is niet grappig

Het is niet ongewoon dat patiënten klagen over hoofdpijn na het langdurig dragen van maskers. De oorzaken kunnen uiteenlopend zijn. Sommige patiënten hebben bijvoorbeeld last van neuralgische ongemakken die worden veroorzaakt door de druk van de maskerranden en de bevestigingslussen die aan de oorschelpen trekken. Migrainepatiënten melden dat het aantal, de duur en de ernst van hun aanvallen zijn toegenomen sinds zij maskers dragen. Zelfs deze groep mensen kan geen verlichting door maskers worden ontzegd als hun symptomen ernstig genoeg zijn.

Hoe zie ik eruit?

Het is niet ongewoon dat patiënten foto’s meebrengen van uitgebreid huideczeem na het dragen van ademhalingsmaskers. Deze huidziekte, die wordt bevorderd door de verhoogde huidtemperatuur en luchtvochtigheid onder het masker, kan zich ontwikkelen tot bacterieel eczeem, dat moeilijk onder controle te houden is door het effect van de ziekteverwekkers die in overvloed aanwezig zijn op de maskers. Als ernstig, door het masker veroorzaakt huideczeem terugkomt, is het ook aangewezen het masker te verwijderen.

Niet pauselijker dan de paus.

Nu is het in de dagelijkse medische praktijk niet ongewoon dat patiënten vooral last hebben van het ene of het andere type masker.
Daarom moet altijd worden overwogen of, met instemming van de patiënt, het certificaat moet worden beperkt tot een bepaalde maskervorm, niet in de laatste plaats om de patiënt sociale conflicten en vijandigheid te besparen, die maskervrije patiënten vaak moeten doorstaan.

Hoe een certificaat er NIET uit moet zien

Tot slot nog iets over de vorm van de maskercertificaten.
In Berlijn worden artsen gedwongen de medische diagnoses te vermelden op de certificaten voor vrijstelling van maskers tijdens het volgen van onderwijs.
Intussen wordt gemeld dat steeds vaker andere medische deskundigen, bijv.

Dit is een grove schending van de fundamentele bekommernissen om gegevensbescherming, begaan door politici die de bevolking anders met de meest absurde en onpraktische informatie moeten opzadelen.
Deze volstrekt zinloze verordening dient uitsluitend als pressiemiddel voor de ongedifferentieerde handhaving van de afschermingseis en opent de deur voor een toekomstige, politiek gemotiveerde openbaarmaking van de meest intieme persoonsgegevens.
Om een hypothetisch geval aan te halen: wat zou een officier van justitie die wegens chronische alcoholproblemen arbeidsongeschikt is verklaard, zeggen als deze diagnose straks op zijn getuigschrift van arbeidsongeschiktheid of op andere getuigschriften van andere personen zou staan?

Tussen haakjes:
Noch onderwijzers, noch hoofdonderwijzers, noch politieagenten, noch treinconducteurs zijn bevoegd om medische diagnoses te beoordelen.
Alleen al om die reden moet de vermelding van medische diagnoses op getuigschriften streng worden afgewezen.

Prettig kennis met u te hebben gemaakt

Hiermee is de trilogie over het beademingsmasker in de otorinolaryngologie tot een goed einde gebracht.

Ik hoop dat ik u een aantal basisfeiten heb kunnen uitleggen.

Het is nu aan u om uw lichamelijke en geestelijke integriteit en vooral die van uw kinderen te eisen en te verdedigen.

————-

Video van de tekst: https://rumble.com/v1hoib1-maskentrilogie-teil-3.html