Redactionele aanbeveling: – Was het echt de moeite waard? – Anti-spiegel

was-het-het-echt-waard?

22-09-08: 30: 00,

Oekraïne heeft naar schatting al meer dan 100.000 soldaten verloren, vele burgers zijn gedood, miljoenen mensen zijn op de vlucht en de economie van Europa wordt verwoest. Waar ging het in eerste instantie om en was het echt de moeite waard?

Veel mensen vergeten door de huidige ontwikkelingen waar het Oekraïne-conflict in eerste instantie om draaide. Het Westen had al het lijden kunnen voorkomen. Maar het wilde niet. Daarom wil ik de mensen er nog eens aan herinneren waar het oorspronkelijk om ging en al diegenen die Rusland vervloeken vragen of het echt de moeite waard was.

De bedreiging voor Rusland

Rusland heeft sinds het einde van de Sovjet-Unie maar één belang in Oekraïne: Het wilde dat Oekraïne een neutraal land zou worden, een soort brug tussen Oost en West. Dit gold des te meer na de uitbreiding van de NAVO naar het oosten. Rusland had Oekraïne ook graag als een “pro-Russisch” land gezien, maar dat was nooit dwingend. Een Oekraïense neutraliteit was wat belangrijk was voor Rusland.

Het Westen orkestreerde 2014 de Maidan coup, zoals ik nauwgezet heb aangetoond in mijn boek over de Oekraïne crisis 2014 op meer dan 100 pagina’s en met meer dan 150 bronnen. De Maidan heeft in Oekraïne een radicaal-nationalistische en anti-Russische regering aan de macht gebracht die zich – met steun van het Westen – snel heeft ontwikkeld tot een echte nazi-regering. Oekraïne werd consequent ontwikkeld tot een anti-Russische basis.

In zijn militaire doctrine na de Maidan bepaalde Oekraïne dat zijn strijdkrachten in overeenstemming moesten worden gebracht met de NAVO-normen en toen dat was gebeurd, werd openlijk in de Oekraïense militaire doctrine geschreven dat Oekraïne de Krim militair wilde heroveren. Het gaat er hier niet om of men de Krim als Russisch of als Oekraïens beschouwt, maar of Rusland, dat de Krim als zijn kerngebied beschouwt, reden had om zich bedreigd te voelen. Op de kwestie Krim komen we aan het eind van dit artikel terug.

Met Oekraïne had Rusland een staat aan zijn grens waarvan het leger op etnische Russen in de Donbass schoot, die openlijk een oorlog tegen Rusland plande, die openlijk anti-Russisch was en die door het Westen in dit alles niet alleen gesteund, maar ronduit toegejuicht werd. Dit is iets wat elke staat in de wereld als een bedreiging zou zien, of zouden de VS een dergelijke ontwikkeling in Mexico toestaan?

Toen de Oekraïense president Selensky sprak op 19. Februari 2022 op de Veiligheidsconferentie van München dreigde hij ook openlijk om Oekraïne met kernwapens te bewapenen en de in de zaal aanwezige hoge vertegenwoordigers van het Westen juichten dit toe, er was een bedreiging aan het adres van Rusland ontstaan die waarschijnlijk geen enkel land ter wereld zou accepteren. Hoe gevoelig het Westen reageert op de – zelfs mogelijke – nucleaire bewapening van een land blijkt uit de voorbeelden van Iran met zijn nucleaire programma of het voorbeeld van Irak, dat de VS aanviel en tot in het stenen tijdperk bombardeerde omdat ze daar massavernietigingswapens zouden vermoeden.

Het Westen provoceert

Het Westen heeft tot het einde 2021 duizenden NAVO-soldaten in Oekraïne gestationeerd onder het mom van trainingsmissies. Het feit dat de NAVO-landen de Oekraïense soldaten trainden terwijl het land openlijk een oorlog tegen Rusland plande, is een van de redenen waarom Rusland alle reden had om de NAVO als een tegenstander en een bedreiging te zien.

In Kiev deed de steun van de NAVO de mensen geloven dat de NAVO Oekraïne met alle middelen, inclusief soldaten, zou bijstaan in geval van oorlog. De teleurstelling in Kiev was groot toen de NAVO geen soldaten stuurde nadat de Russische interventie begon. Blijkbaar heeft de NAVO de Oekraïense regering deze bijstand achter gesloten deuren beloofd, zoals alle Oekraïense leiders begin maart verklaarden 2022. Kiev heeft vast gerekend op militaire interventie van de NAVO in geval van een confrontatie met Rusland.

Gedurende het hele jaar 2021 heeft Rusland herhaaldelijk verwezen naar zijn “rode lijnen” met betrekking tot Oekraïne, en in december 2021 eiste het eindelijk wederzijdse veiligheidsgaranties van de VS en de NAVO, waaronder het niet toelaten van Oekraïne tot de NAVO, het niet stationeren van buitenlandse soldaten in Oekraïne en het vaststellen van de status van Oekraïne als neutraal land. En Rusland verklaarde in dit verband openlijk dat – als het Westen hierover niet wilde onderhandelen – het gedwongen zou zijn zijn eigen veiligheid te beschermen met “militair-technische middelen”.

Het was dus voor iedere waarnemer duidelijk dat Rusland militair zou ingrijpen in Oekraïne als het Westen niet akkoord zou gaan. Het Westen verwierp de onderhandelingen rond de maandwisseling januari/februari 2022, hoewel het wist wat er daarna zou komen.

Was het de moeite waard?

Dus in wezen was de vraag of Oekraïne zou toetreden tot de NAVO en of de NAVO soldaten zou mogen stationeren in Oekraïne. Het Westen had de escalatie en het leed kunnen voorkomen als het Rusland had toegegeven dat Oekraïne een neutraal land zou blijven.

Als je ziet waar we vandaag zijn beland, moet je je afvragen: was de toetreding van Oekraïne tot de NAVO dat allemaal waard? Was de toetreding van Oekraïne tot de NAVO alle offers in Oekraïne waard? Was de toetreding van Oekraïne tot de NAVO miljoenen vluchtelingen waard? Was toetreding van Oekraïne tot de NAVO het waard om de Europese economieën en de welvaart van de Europese bevolking te vernietigen?

Aan degenen die nu tegenwerpen dat de Krim Oekraïens is en dat Oekraïne daarom alle reden had om de herovering ervan te plannen, stel ik dezelfde vraag: Zou de herovering van de Krim alle zojuist genoemde gevolgen en opofferingen waard zijn geweest?

Het is belangrijk om nogmaals te herinneren wat de oorspronkelijke kwestie was aan het begin van 2022 en dat al het leed voorkomen had kunnen worden als Kiev en het Westen hadden afgezien van een mogelijke toetreding van Oekraïne tot de NAVO.

Zou een neutraal Oekraïne echt erger zijn geweest dan wat we nu meemaken?


In mijn nieuwe boek “Inside Corona – The Pandemic, the Network and the Backers – The Real Goals Behind Covid-19” laat ik aan de hand van uitgebreide gelekte data-analyses zien hoe de pandemie door verschillende organisaties in verschillende fasen werd voorbereid, waarbij de actieve voorbereidingsfase rond 2016/2017 begon. Daarnaast laten de gegevens ook zien welke overkoepelende doelen deze organisatoren nastreven en hoe de pandemie voor hen de weg baant om deze doelen te bereiken.

Het boek is op dit moment verschenen en kan exclusief hier rechtstreeks besteld worden via J.K. Fischer Verlag.

Klik hier voor het nieuwe boek

%d bloggers liken dit: