Redactionele aanbeveling: – The World Animal Ideologue

redactionele-aanbeveling:-–-the-world-animal-ideologue

23-09-22 05: 32: 00,

Over de vraag naar de aard van de mens en hoe zijn toekomst eruit ziet, domineert de Israëlische historicus Yuval Noah Harari momenteel de wereldmarkt van ideeën. Hij wordt beschouwd als een van de meest invloedrijke intellectuelen ter wereld. Machtige politici van de wereld raadplegen hem als adviseur, en op het “World Economic Forum” legt hij uit waar de toekomst van de mensheid heen gaat, of naartoe gaat. Hij ziet de geschiedenis van de mensheid volledig materialistisch als een zuiver biologisch-psychologisch proces van hogere dieren waarvan de goden uitsluitend in hun verbeelding bestonden. Maar door de fusie met kunstmatige intelligentie en genetische manipulatie stijgt een elite op tot een “Homo Deus”, terwijl de grote massa nutteloos en overbodig wordt.

Yuval Harari

We hebben in het vorige artikel al de stelling van Harari behandeld dat de toekomst van de mensheid bestaat uit de ontwikkeling van steeds geavanceerdere technologieën, zoals kunstmatige intelligentie en bio-engineering, die het mogelijk maken om mensen steeds meer te vervangen in hun vroegere banen, zodat de meeste mensen daardoor nutteloos en overbodig worden. Als men vooruit zou spoelen naar het begin 21. we hebben de overgrote meerderheid van de bevolking gewoon niet meer nodig.”

Wie is Yuval Harari en wat is de aard van zijn denken dat wereldwijd zo’n sterke invloed heeft?

Evolutie van de Grote Aap

Harari werd voor het eerst internationaal bekend met zijn historisch verslag “A Brief History of Mankind”, waarvan hij beweert dat er tot nu toe wereldwijd meer dan 23 miljoen exemplaren zijn verkocht. Het beschrijft op puur uiterlijke, materialistisch-Darwinistische wijze de ontwikkeling van de mensheid vanaf het begin tot aan de huidige “heerser over de aarde”. Mensachtige wezens, zo schrijft Wikipedia 1 in een samenvatting van het boek, bestonden 2,5 miljoen jaar geleden al in zes verschillende vormen, waarvan er slechts één overleefde. Uit de familie der apen evolueerde de huidige soort Homo sapiens ongeveer 150.000 jaar geleden in Oost-Afrika, maar zijn geschiedenis begon pas 70.000 jaar geleden met de ontwikkeling van cognitieve vermogens. – Deze ontwikkeling wordt beschreven vanuit een zuiver materieel perspectief met vaak nieuwe, idiosyncratische interpretaties en duidingen.

Men moet zich realiseren dat zowel de tijdsgegevens, de theorie van afstamming van de aap, als de interpretaties geen bevindingen zijn, maar aannames, vermoedens, overtuigingen. Niemand heeft een opeenvolgende hogere ontwikkeling van dieren en uiteindelijk een overgang van apen naar mensen in werkelijkheid kunnen waarnemen. Alleen uit bepaalde fysieke overeenkomsten tussen apen en mensen concludeert men dat er op een bepaald moment een verdere ontwikkeling van apen tot mensen heeft plaatsgevonden.

Het is echter ook mogelijk dat de dieren op de verschillende stadia van de ononderbroken ontwikkelingsstroom van de mens elk als geestelijke eenzijdigheden werden geëlimineerd en achterbleven, waarbij de apen de laatste waren.
Natuurlijk is dit in eerste instantie slechts een bewering, maar het toont aan dat er geen sprake kan zijn van een vaste kennis van de apenafkomst, ook al lijkt dit voor sommigen gezien het gedrag van veel mensen voor de hand te liggen.

Harari negeert het fundamentele feit van de wetenschappelijke theorie dat terwijl in de anorganische natuur zintuiglijk waarneembare processen uitsluitend geconditioneerd worden door relaties die ook tot de zintuiglijke wereld behoren, dit in de organische wereld niet het geval is. Levende organismen kunnen niet worden begrepen en verklaard vanuit zintuiglijk waarneembare materiële processen. In het organisme zijn de voor de zintuigen waarneembare condities, zoals vorm, grootte, groei, beweging, gedrag, niet geconditioneerd door in de zintuiglijke wereld waarneembare oorzaken. Zij verschijnen als een gevolg van een hogere eenheid die boven de zintuiglijke processen zweeft.

Organismen worden beheerst door levenskrachten en ziels- en spirituele krachten die niet direct waarneembaar zijn voor de zintuigen, maar waarvan de effecten binnendringen in de zintuiglijke verschijning.
De levenskrachten in een plant bijvoorbeeld dwingen materie uit de omgeving tot een vorm die recht groeit tegen de zwaartekracht in waaraan alle materie onderhevig is. De materie zou deze vorm nooit uit zichzelf kunnen aannemen.
Het dier is bovendien doordrongen van echte zielskrachten die uitwendige bewegingsorganen verdrijven en een innerlijke ruimte van zielservaring vormen die via zintuigen een relatie aangaat met de buitenwereld en reageert op uitwendige indrukken. Het is onmogelijk en nooit waargenomen dat de materie uit zichzelf hiertoe is opgestegen, het is puur bijgeloof.
In de mens is er een nog hogere kracht, die van zijn geestelijk Ik-wezen, die het lichaam van het horizontale in het verticale, het rechtopstaande tilt, waardoor het zoveel mogelijk wordt onttrokken aan de aardse krachten van de zwaartekracht en het hoofd met zijn denkorgaan het als het ware zwevend vrij kan dragen en gebruiken. Hoe kunnen dode stoffen zo opstaan en bewegen? 2

Zoals het huidige dierlijke en menselijke organisme alleen kan worden verklaard uit de bovenzinnelijke krachten die het opbouwen en erin werken, zo kan ook de evolutie van mens en dier alleen worden begrepen uit de werking van deze bovenzinnelijke krachten in de fysiek waarneembare organismen.

Harari karakteriseert het ontwikkelde denkvermogen van de mens in de taalkundig effectief geformuleerde zin:
“Wij domineren de wereld omdat wij het enige dier zijn dat kan geloven in dingen die uitsluitend in onze verbeelding bestaan, bijvoorbeeld goden, staten, geld en mensenrechten.” 3

Dit bevestigt het denken van de “dierlijke mens” als iets zuiver subjectiefs. Wat verleidelijk fout is, is dat Harari twee heel verschillende soorten concepten gelijkstelt. Het begrip godenis een kennisbegrip dat verwijst naar iets dat buiten de mens om waarneembaar is, de begrippen staten, geld, mensenrechten zijn morele of handelingsbegrippen die iets aanduiden dat alleen door de mens tot stand komt, d.w.z. alleen geschapen is als iets dat kan worden waargenomen. Deze laatste suggereren dat zij aanvankelijk alleen bestaan in de subjectieve verbeelding van de mens, d.w.z. dat het zuiver subjectieve constructies zijn, hetgeen ook wordt overgebracht op het begrip goden door het daarmee gelijk te stellen.

Het oordeel dat goden alleen bestaan in de verbeelding van de mens en niet in de werkelijkheid, veronderstelt het besef dat mensen in vroegere tijden, net als mensen tegenwoordig in de regel, geen goden zouden hebben waargenomen. Hoe weet hij dat? Harari slaagt er niet in het bewijs te leveren. Het is volstrekt onhistorisch om de huidige bewustzijnstoestand van de mens zonder nadenken terug te projecteren op de toestanden uit het verleden, waaruit de huidige zich slechts heeft ontwikkeld.

Maar ook de subjectiviteit van morele of handelingsconcepten is een niet onderbouwde bewering. De mens vindt ze niet uit (waar zou hij ze vandaan moeten halen?), maar grijpt ze intuïtief aan uit een gemeenschappelijke ideeënwereld, tot wiens objectieve betekenis en vruchtbare of onvruchtbare verwijzing naar de werkelijkheid ieder mens zich kan verheffen en het met anderen eens kan zijn. De inhoud van het denken is objectief, de activiteit om ze voort te brengen is subjectief.

Begrippen en ideeën subjectief noemen is in wezen ook volkomen absurd. Want Harari beweert dat het resultaat van zijn denken objectieve geldigheid heeft. De inhoud van zijn theorie, bestaande uit concepten, toegepast op deze concepten zelf, heft ze op.

Homo Deus

Yuval Harari veroorzaakte een internationale sensatie met een ander boek waarvan 10 miljoen exemplaren zijn verkocht: Homo Deus: A History of Tomorrow, waarin hij zijn materialistische visie op de toekomst van de dierlijke “mens” schetst. Niet alleen zal de mensheid spoedig haar dominantie verliezen, maar ook het begrip mensheid zelf zal zijn betekenis verliezen. Dit is onvermijdelijk.
“Terwijl in onze favoriete sciencefictionverhalen mensen vechten tegen machines in naam van vrijheid en individualisme, zullen deze menselijke mythen in werkelijkheid allang net zo achterhaald zijn als bandrecorders of regendansen. Dit klinkt misschien alarmerend, maar verandering is altijd beangstigend.” 4

Vrijheid en individualiteit, de mens als geestelijk wezen, als zelfbeschikkende vrije individualiteit, zijn dus mythen in de zin van subjectieve ideeën waarmee geen werkelijkheid overeenstemt. Volgens Harari is “de mens”, ondanks zijn intelligentie, een gecontroleerd dier, wat hij als volgt nader toelicht:
“De huidige neurowetenschap toont ons dat menselijke gedachten en handelingen het resultaat zijn van elektrochemische processen in de hersenen. Deze bevindingen leiden tot de conclusie dat het beeld van de vrije keuze van het individu een misvatting is.” 5

Deze bewering toegepast op de theorie van neurowetenschappers en Hararis zelf betekent: De gedachten van deze theorie zijn het resultaat van elektrochemische processen in de hersenen en in dit opzicht geforceerd gegenereerde subjectieve ideeën waarmee buiten het bewustzijn geen werkelijkheid overeenkomt. De theorie zelf heft zijn geldigheid op.
Volgens deze theorie kan Harari eigenlijk al zijn praten en schrijven stoppen, het heeft geen betekenis.

Los daarvan is deze theorie natuurlijk ook op zichzelf fundamenteel fout. Uit het feit dat elektrochemische processen in de hersenen parallel lopen met het denken , kan niet ongezien worden geconcludeerd dat de processen in de hersenen het denken causaal tot stand brengen. Niemand kan de waarneming bewijzen dat een bepaald klein hersenproces dit concept veroorzaakt, een ander dat concept, een derde het oorzakelijk verband van beide. Dit is van meet af aan een onmogelijkheid.

Hoe komt het dat hersenmaterie ook over zichzelf en anderen denkt? Wat iedereen in zijn denken kan waarnemen is dat het door zijn eigen activiteit wordt voortgebracht, en dat hij het begrip oorzaak in een zeer duidelijk verband brengt met dat van gevolg, bijvoorbeeld vanuit zijn inhoud. Hij doet dit volledig onafhankelijk van welke processen in de hersenen plaatsvinden. Denken is een ziels-geestelijk proces dat logische, d.w.z. ziels-geestelijke wetten volgt, die niet berusten op elektro-chemische processen in de hersenen, maar op de ziels-geestelijke inhoud zelf.

De materiële processen in de hersenen verklaren als de oorzaak van het denken is dezelfde onzin als de voetafdrukken op de aarde verklaren uit krachten die van onderaf uit de grond zouden opstijgen en de voetafdrukken veroorzaken.
Het ziels-geestelijke proces van het denken laat sporen na in de hersenen die niets te maken hebben met de inhoud van het denken, maar die de mens bewust maken als door een spiegel. En aangezien het denken voortkomt uit de zielsgeestelijke activiteit van het “ik”, ontstaat tegelijkertijd het “ik”-bewustzijn. De geestelijke essentie van het “ik” is te vinden in het denken als de actieve voortbrenger ervan; het “ik-bewustzijn” verschijnt echter pas doordat de sporen van de denkactiviteit zich in de hersenen graveren.

Wie zijn materialistische vooroordelen niet kan overwinnen en zich niet kan bezighouden met de onbevooroordeelde observatie van het denken, zal daarom ook het ik van de mens niet kunnen vinden en zal fantaseren over de materiële beheersing van een dier.

Zoals we bij Harari kunnen zien, heeft dit echter desastreuze maatschappelijke gevolgen. Hij voorspelt, en propageert zelfs, een toekomst waarin de “elektrochemische processen” in de hersenen, die hij “organische algoritmen” noemt in verwijzing naar de moderne computertechnologie, zullen worden aangevuld of vervangen door “niet-organische algoritmen” en een heersende klasse als gevolg daarvan zal worden “geoptimaliseerd”.

Machine-Dier

“Vandaag de dag zijn we bezig met de ontwikkeling van machines met nieuwe vormen van intelligentie die, anders dan mensen, niet worden beïnvloed door een bewustzijn. De machines zullen ons kunnen overtreffen. Mensen zullen vervangbaar worden. Er is geen reden om aan te nemen dat organische algoritmen dingen kunnen doen die niet-organische algoritmen nooit beter zouden kunnen. Tot slot, de nieuwe technologieën van de 21. De eeuw kan het individu zijn of haar macht ontnemen en in plaats daarvan niet-menselijke algoritmen ermee belasten. Het resultaat zou een massa nutteloze mensen zijn en een kleine elite van geoptimaliseerde supermensen.” 8

Hoe onzinnig dit ook is, dit proces kan natuurlijk worden uitgevoerd, dat wil zeggen, mensen kunnen worden ontmenselijkt en veranderd in biologische machines, waar ze “nieuwe vormen van intelligentie” volgen die niet worden beïnvloed door een bewustzijn.” Want machines waarvan de zuiver technische, functionele algoritmen hem besturen hebben geen bewustzijn, dat hen moreel zou kunnen onderzoeken en verwerpen. Bovendien zijn ze, ook al zijn ze door mensen geprogrammeerd, niet volledig transparant in de manier waarop ze hun resultaten produceren. Zelfs voor de fabrikanten van microprocessoren is het “letterlijk onmogelijk geworden om in detail te weten hoe hun microprocessoren werken”. De moderne computer gaat het menselijke begrip te boven, laat staan het internet, dat duizenden of miljoenen van dergelijke apparaten met elkaar verbindt.” 9
De mens moet dus niet zomaar ongeziene impulsen volgen die buitenmenselijk, zielloos zijn. Hij moet ze vooraf absoluut onderwerpen aan de controle van zijn denken en de instantie van zijn morele verantwoordelijkheid.

Harari beschrijft de sociale implicaties van zijn scenario als volgt:
“… dat ten eerste, mensen hun waarde volledig zullen verliezen en ten tweede, hoewel mensen van waarde zullen blijven als een collectief, zij hun individuele macht zullen verliezen en in plaats daarvan gestuurd zullen worden door externe algoritmes. Het systeem zal u nog steeds nodig hebben om symfonieën te componeren, geschiedenis te onderwijzen of computerprogramma’s te schrijven, maar het systeem
zal u beter kennen dan uzelf en daarom de meeste belangrijke beslissingen voor u nemen-en u zult daar volkomen tevreden mee zijn. Dit zal niet noodzakelijk een slechte wereld zijn; maar het zal een post-liberalewereld zijn. ….”

Volgens de basiswet, die wortelt in de westerse christelijke intellectuele ontwikkeling, komt de waarde van de mens tot uitdrukking in zijn onschendbare waardigheid, die erin bestaat dat hij als geestelijk en moreel wezen van nature is ontworpen om in zelfbewustzijn en in vrijheid van zijn eigen kennis zijn eigen handelen te bepalen en daarin zijn persoonlijkheid te ontwikkelen. –
De mens wordt geacht deze waardigheid, deze waarde als zelfbepalende individualiteit volledig te verliezen, aangezien hij volgens Harari geen spiritueel en moreel wezen is, maar een dier dat alleen waarde heeft als collectief, als kudde, waarin hij alleen gebruikt kan worden voor functies die het systeem dienen. Het moet alleen gehoorzamen aan de beslissingen van het systeem, dat het door het toezicht beter kent dan het zelf. Wie is het systeem?

“… sommige mensen [zullen] zowel onmisbaar als onleesbaar blijven, maar zij zullen een kleine en bevoorrechte elite van geoptimaliseerde mensen vormen. Deze supermensen zullen over ongekende vermogens en een ongekende creativiteit beschikken, waardoor zij veel van de belangrijkste beslissingen in de wereld zullen kunnen nemen. Zij zullen belangrijke diensten aan het systeem leveren, terwijl het systeem niet in staat is hen te begrijpen en te sturen. De meeste mensen zullen deze “opwaardering” echter niet meemaken en bijgevolg een lagere kaste worden, die evenzeer door de computeralgoritmen als door de nieuwe supermensen wordt gedomineerd. Het opsplitsen van de mensheid in biologische kasten zal de pijlers van de liberale ideologie vernietigen.” 9

Een kleine elite van “supermensen” met ongekende vermogens, “geoptimaliseerd” door machine-algoritmen, zal het systeem domineren en zal niet te begrijpen of te ontcijferen zijn door anderen. De overgrote meerderheid daarentegen zal lagere “biologische” kasten vormen, gedomineerd door machines en machinaal geoptimaliseerde supermensen. –

Maar als deze hun ongekende vermogens danken aan de machinale algoritmen, die ze ook niet volledig begrijpen, worden ze dan niet ook door anderen bestuurd? Wie controleert hen uiteindelijk ook?

Vooruitzichten

Harari schetst een toekomstbeeld van ego-loze dier-mensen die, gecontroleerd door machines, in principe volledig automatisch handelen en in hun totaliteit de samenleving vormen van een grote machine waarvan de algehele controle in het duister blijft.
Er bestaat geen radicalere, zo openlijk geuite aanval op de mensheid. In zijn brute antimenselijke systeem overtreft het in principe de voorgaande collectivistische dwangsystemen van het nationaal-socialisme, het fascisme en het communisme.

De grootste promotor van de mens als geestelijk ik-wezen, dat zich geleidelijk moet bevrijden van de ontwikkelingsbepaling van bloedbanden en andere collectieven en zich in vrijheid moet bepalen, is de Christus, die de evangelist Johannes beschrijft als de schepper van alles wat is ontstaan, dus ook van de mens. Omdat een levend beeld van het goddelijke Ik-wezen van de Christus ooit in ieder mens is overgegaan, herinnert Christus de Joden:
Staat er niet in uw wet geschreven (Psalm 82,6): “Ik heb gezegd: ‘U bent goden'”? (Joh. 10) Ja, hij stelt de mensen in principe op één lijn met zichzelf:
Ik zeg voortaan niet dat jullie dienaren zijn, want een dienaar weet niet wat zijn meester doet. Maar tot u heb ik gezegd dat gij vrienden zijt, want alles wat ik van mijn Vader heb gehoord, heb ik u bekend gemaakt.” (Joh. 15)

Christus opent de mogelijkheid voor mensen om tot eigen kennis en dus tot volledige innerlijke zelfstandigheid te komen:
“U zult de waarheid kennen en de waarheid zal u vrijmaken.” (Johannes 8)

Daarentegen beschrijft Johannes in zijn profetische “Apocalyps” de satanische, antichristelijke entiteit van het “beest” dat uit de afgrond oprijst (Apocalyps 13). John noemt het “beest” omdat het van het goddelijke schepsel mens een beest wil maken en zo de door de Schepper bedoelde ontwikkeling onder zijn controle wil brengen.

Zijn werk slaagt natuurlijk het best in de mate waarin hij de mensen op suggestieve wijze kan inspireren om in materialistische illusoire logica te geloven dat zij in feite slechts dieren zijn. Wat Yuval Harari de “bovenmens” of “Homo Deus” noemt die nagestreefd moet worden, is geen “God-mens”, maar in werkelijkheid de dierlijke ondermens, de perfecte dierlijke mens – het satanische tegenbeeld van wat Christus met de mens voor ogen had.

Terwijl het “beest uit de afgrond” de mens als dier in een koude, zielloze sociale machine dwingt, waarin hij als radertje moet functioneren, wil Christus de geestmens, die zich van zichzelf bewust is, ertoe brengen zijn zelfbeschikking en vrijheid te grijpen, die echter alleen door de liefde, die de hele schepping doordringt, haar heilzame werking in het maatschappelijk samenleven ontplooit.

De mens wordt steeds meer geconfronteerd met de ernstige, noodlottige beslissing welke ontwikkeling hij zelf wil nastreven en wie hij wil volgen.

————

1 Een korte geschiedenis van de mensheid. Wikipedia
2 Zie uitgebreider: De mens als machine …
3 A Brief History of Mankind – Yuval Noah Harari (ynharari.com)
4 Homo Deus – Yuval Noah Harari (ynharari.com)
5 Homo Deus volgens Wikipedia (Deel 3)
6 Cf. Rudolf Steiner: The Philosophy of Freedom, hoofdstukken III en IX.
7 “Een algoritme is een unieke reeks regels voor het handelen om een probleem of een klasse van problemen op te lossen. Algoritmen bestaan uit eindig veel goed gedefinieerde individuele stappen.” (Wikipedia)
8 als noot 5
9 Paul Emberson: From Gondhishapur to Silicon Valley, Vol. I, pp. 220-221
10 geciteerd uit: Der Europäer Nr. 2/3 2021/22, S. 31

————

Article also for listening –
Speaker: Nikolas Gerdell:

%d bloggers liken dit: