Redactionele aanbeveling: – Cancel Culture, Woke, LGBT: Een minderheid onderdrukt de meerderheid – Anti-Spiegel

britse-inlichtingendienst-en-het-opblazen-van-de-krimbrug

13-10-22 06: 27: 00,

In het Westen worden mensen “waarden” opgelegd die hen vreemd zijn, maar die geacht worden het leven in de toekomst te bepalen. Daarbij regeert een minderheid, die in Duitsland vooral wordt vertegenwoordigd door de Groenen, over de meerderheid.

Zoals altijd wil ik met artikelen over het omstreden onderwerp LGBT iets naar voren sturen: Ik ben niet algemeen anti-LGBT en andere huidige westerse rages. Mijn morele kompas is heel eenvoudig. Ten eerste: Iedereen moet zo gelukkig zijn als hij wil. Ten tweede, alles wat vreugde brengt aan alle betrokkenen en geen schade toebrengt aan anderen in het proces is goed voor mij. Of anders gezegd: het kan me niet schelen wat mensen in hun slaapkamer doen, zolang alle betrokkenen er maar plezier aan beleven.

Ik heb er ook niets op tegen om holebi-partnerschappen gelijk te stellen met het huwelijk, want waarom zouden deze paren benadeeld worden ten opzichte van “normale” paren als het gaat om pensioenen, erfenissen, patiëntenrechten, enz Ik zie het iets anders als het gaat om belastingvoordelen, omdat in mijn ogen niet het huwelijk door de staat moet worden gesponsord via belastingvoordelen, zoals in Duitsland gebruikelijk is, maar degenen (ongeacht of ze homoseksueel, heteroseksueel, getrouwd of alleenstaand zijn) die kinderen opvoeden door de staat moeten worden gesteund.

Of paren van hetzelfde geslacht kinderen zouden mogen adopteren is een maatschappelijke vraag waarover voor- en tegenstanders bestaan. Er zijn immers zeer legitieme argumenten die zeggen dat het belangrijk is dat een kind in zijn kindertijd door beide seksen wordt gevormd. De meeste homoseksuelen – evenals heteroseksuelen – zijn liefdevolle mensen die goede ouders kunnen zijn en met wier rechten rekening moet worden gehouden. Naar mijn mening moet de kern van de discussie over deze kwestie echter het belang van het kind zijn en niet de gevoeligheden van volwassenen, ongeacht hun seksuele geaardheid. Hier zou ik voorstander zijn van een gedetailleerd en open maatschappelijk discours dat alle argumenten zonder ideologisch taalverbod toelaat en openlijk bespreekt. Uiteindelijk moet de meerderheid beslissen over deze zeer belangrijke sociale kwestie, misschien in een referendum. Dat zou democratisch zijn.

Valt je iets op? Groene politici en redacteuren van de mainstream media zouden al janken om mijn formuleringen omdat ik in alle ernst spreek van “beide geslachten”, terwijl de door groen gedomineerde mainstream ons wil doen inzien dat er minstens drie, zo niet meer dan 60 geslachten zijn. Hier begint de onzin die men al enkele jaren tegen de wil van de absolute meerderheid van de mensen in Duitsland en het Westen probeert af te dwingen.

Dit is precies waar het om zou moeten gaan: Hoe een kleine minderheid haar wil oplegt aan de absolute meerderheid, wat zelfs duidelijk te zien is in peilingen. Het gaat om taalverboden en het opdringen van opvattingen die ver afstaan van een maatschappelijke meerderheid of de objectieve waarheid.

Wat Duitsers echt denken: LGBT

Polls zijn vooral zinvol als je ze goed leest. Ik neem als voorbeeld een poll waarvan de mdr de resultaten in juli op Christopher Street Day publiceerde. Een onderzoek van mdr over hetzelfde onderwerp uit de zomer 2021 was veel gedetailleerder, maar ik zal hier verwijzen naar het huidige onderzoek, vooral omdat de resultaten van beide onderzoeken vrijwel identiek zijn.

In het publieke discours in Duitsland wordt iedereen die een kritische houding heeft ten opzichte van homoseksuele paren bestempeld als paria, extremist, rechts-extremist of iets dergelijks. Het gevolg is dat bijna niemand zich kritisch durft uit te spreken, omdat hij moet vrezen voor sociaal ostracisme of zelfs beroepsnadeel.

Uit enquêtes in Duitsland blijkt een zeer hoge tolerantie of zelfs goedkeuring van homoseksuele leefwijzen. Maar weerspiegelt dat de stemming in het land? Dat hangt sterk af van de formulering van de vraag in een enquête. Als mij zou worden gevraagd of ik iets tegen homoseksuele paren heb, zou ik ontkennend antwoorden. Zoals ik al zei, is mijn standpunt dat iedereen zo gelukkig moet zijn als hij wil en moet doen wat iedereen leuk vindt in zijn slaapkamer.

Maar als mij zou worden gevraagd hoe ik denk over publiekelijk vertoonde genegenheid onder paren, d.w.z. openbare omhelzingen en kussen onder paren van hetzelfde geslacht en onder homoseksuele paren, zou ik antwoorden dat ik deze publiekelijk vertoonde genegenheid onder homoseksuele paren afkeur. Denk van mij wat je wilt, maar ik zie bijvoorbeeld niet graag dat mannen elkaar kussen.

Maar zoals uit de mdr-peilingen blijkt, is mijn houding bepaald geen radicale minderheid in Duitsland; integendeel, de meerderheid van de Duitsers denkt er net zo over. Uit de huidige mdr-enquête blijkt dat openbare uitingen van genegenheid door paren van hetzelfde geslacht door 50 procent van de mensen in Duitsland als “mooi” worden beschouwd, terwijl slechts 18 procent (twee mannen) en 20 procent (twee vrouwen) homoseksuele paren als “mooi” beschouwen.

Hoewel de meerderheid kennelijk hetzelfde voelt als ik, durven slechts weinigen in Duitsland dat openlijk te zeggen omdat de druk op deze kwestie zo groot is geworden. Overigens vindt ook een meerderheid van 40 procent van de Duitsers dat er in de media te veel liefde van hetzelfde geslacht wordt getoond. 39 procent vindt het genoeg en slechts tien procent vindt het te weinig. Ook hier is het opiniebeeld heel duidelijk, maar dat belet de media niet om steeds meer aandacht te besteden aan relaties tussen mensen van hetzelfde geslacht – tegen de wil van de meerderheid van hun consumenten.

Dit is een van de voorbeelden van hoe de minderheid die de lakens uitdeelt in de politiek en de media in Duitsland de mensen wil heropvoeden. Het gaat niet meer om wat de meerderheid wil, wat democratisch zou zijn, maar het gaat volledig ondemocratisch om wat een kleine maar invloedrijke groep wil opleggen.

Dit is per definitie heropvoeding van het volk tegen zijn wil. Wat heeft dat met democratie te maken?

Wat Duitsers echt denken: Gendern

Als het om “gendern” gaat, is de zaak nog duidelijker. Uit alle onderzoeken blijkt dat een tweederde meerderheid van de Duitsers deze onzin afwijst. Interessant genoeg is er zelfs onder de aanhangers van de Groenen geen meerderheid voor.

Maar dat deert de heropvoeders in de politiek en de media niet, zij gebruiken allerlei sterretjes, streepjes en wat er nog meer bedacht is in de speciaal voor genderonzin opgerichte afdelingen. Het is ongelooflijk, maar men kan deze onzin in alle ernst bestuderen en de omvang van deze heropvoeding is schokkend. Reeds 2014 waren er 146 genderhoogleraarschappen aan universiteiten en 50 genderhoogleraarschappen aan hogescholen in Duitsland. Dit was bijna gelijk aan het aantal leerstoelen in de farmacie (191) en meer dan het aantal leerstoelen in de klassieke filologie (113).

Hieruit blijkt ook de ongelooflijke financiële middelen waarmee deze heropvoeding gedurende meer dan tien jaar is doorgedrukt. De echte wetenschap wordt naar de achtergrond verdrongen, en in plaats daarvan wordt aan de Duitse universiteiten – op kosten van de staat – een ideologie als vak onderwezen.

Dit verklaart ook waarom het aandeel van degenen die de gender-onzin aanvaarden zoveel groter is onder de jongeren onder de 30-leeftijd dan in de rest van de samenleving, omdat deze ideologie allang haar weg heeft gevonden naar de schoolcurricula en de leerlingen ermee worden geïndoctrineerd. Daarom is het woord “heropvoeding” geenszins overdreven. Het is daarom opmerkelijk dat gendering zelfs onder jongeren niet door de meerderheid wordt gesteund.

Desondanks genderen de media en de autoriteiten in Duitsland nu dwars, omdat de gender-ideologen zich niets aantrekken van wat de meerderheid in Duitsland wil. Overigens heet dit in Duitsland “democratie”.

Wat Duitsers echt denken: Cancel Culture

Al deze verschijnselen, net als politieke correctheid, komen niet uit Duitsland, maar uit de VS. Zij zijn dus helemaal niet het resultaat van maatschappelijke processen in Duitsland, maar het resultaat van heropvoedingsmaatregelen in de VS, die vanuit het buitenland aan Duitsers worden opgelegd.

Dit zie je telkens als er een nieuw dergelijk proces begint. Ik herinner me nog hoe de politieke correctheid in Duitsland ongeveer 40 jaar geleden begon en hoe ik als tienjarige moest leren dat je niet langer “Neger” mocht zeggen, maar dat je nu “Schwarzer” moest zeggen. Toen al begreep ik niet waarom dat belangrijk was, want in die tijd, begin jaren 1980, waren er zo weinig zwarte mensen in Duitsland dat ik er misschien één per jaar in het voetgangersgebied zag. Het was geen sociaal probleem van Duitsland, het was een sociaal probleem van de VS dat aan de Duitsers werd opgelegd.

Vandaag zien we het begin van een dergelijk proces met de Cancel Culture, die niets anders is dan een instrument voor censuur en uitsluiting van andersdenkenden. Dit is openlijk te lezen op Wikipedia:

“Cancel Culture (Engels) is een politiek steekwoord dat systematische pogingen beschrijft om personen of organisaties die beschuldigd worden van beledigende, discriminerende, racistische, antisemitische, samenzweringsideologische, oorlogszuchtige, misogynistische, homofobe uitspraken of handelingen, gedeeltelijk sociaal uit te sluiten.”

Cancel Culture gaat openlijk over “systematische inspanningen voor de gedeeltelijke sociale uitsluiting” van andersdenkenden. Wat goed en toegestaan is, is wat anderen ons willen voorschrijven.

Toch melden de media op basis van enquêtes dat de Duitsers onverschillig staan tegenover de Cancel Cultuur. Hoe kan dat?

Heel eenvoudig: Uit de enquêtes blijkt dat het fenomeen Cancel Culture in Duitsland nog zo nieuw is dat 31 procent er nog nooit van gehoord heeft en dat 22 procent er (nog) geen mening over heeft. Het is dan ook niet verwonderlijk dat vooral activisten van Cancel Culture de kwestie kennen en het als “geen probleem” beschouwen (27 procent).

Dat dit een kwestie is die Duitsers uit de VS moet worden opgedrongen, blijkt uit de cijfers in Engelstalige landen, waar de kwestie al beter bekend is. In de VS heeft slechts 18 procent er nog nooit van gehoord, terwijl 45 procent het als een probleem ziet, want wie vindt het leuk om gemarginaliseerd te worden omdat zelfbenoemde hoeders van deugdzaamheid de samenleving nieuwe morele normen opleggen? Maar zelfs in de VS stoort deze duidelijke meerderheid de regering en de media niet: de kwestie wordt tegen de wil van de meerderheid doorgedrukt.

En dat zullen we de komende jaren ook in Duitsland zien.

De volslagen krankzinnige gevolgen hiervan

RT-DE had onlangs een artikel over dit onderwerp, waarin de gevolgen van deze onderdrukking van de meerderheid door een kleine minderheid werden getoond. Ik geef hier een paar voorbeelden.

Zo sprak Berkeley professor Khiara Bridges tijdens een hoorzitting van de Amerikaanse Senaat over abortus over “mensen met het vermogen om zwanger te worden” Toen de Republikeinse senator Josh Hawley vroeg of hiermee “vrouwen” werden bedoeld, antwoordde Bridges dat de strekking van Hawleys vraag transfoob was en het bestaan van transpersonen ontkende.

Naar aanleiding van de politieke discussie worstelen de Duitse autoriteiten nu met het “juiste” taalgebruik. De voormalige groene senator voor gelijkheid van Hamburg, Katharina Fegebank, die nu zelfs tweede burgemeester van Hamburg is, was bijzonder actief. Ze wilde de officiële taal van de Hanzestad volledig genderiseren: De gebruikelijke aanspreekvorm “mijnheer” of “mevrouw” moest worden vervangen door de voornaam van de persoon. “Leraren” en “vrouwelijke leraren” moeten “Lehrkräfte” worden genoemd, een “Frau Doktor” moet “Frau Dr.in” worden. Ook andere overheden, steden, politici, instellingen en weldoeners gehoorzamen aan de dictaten van de woke, cancelcultuur en genderactivisten. In Stuttgart en Keulen bijvoorbeeld worden oversteekplaatsen nu alleen voor “Zufußgehende” (mensen te voet) aangewezen om het mannelijke “Fußgänger” (voetganger) te vermijden. Hannover, Berlijn, Frankfurt of Stuttgart hebben ook al aangekondigd dat ze in hun uitingen meer rekening zullen houden met seksuele diversiteit, d.w.z. “gendergeschikt” taalgebruik.

Andere voorbeelden van waanzin die bij velen al bekend zijn, zijn: “Zigeunersaus” is al uit de supermarkten verdwenen en vervangen door “Hongaarse saus”. De woorden “Mohrenkopf” of “Negerkuss” worden sowieso alleen gebruikt door “racisten” of “rechtsen”. In de VS is zelfs Amerikaanse appeltaart racistisch omdat het “bloedige wortels” heeft als voedsel van de koloniale meesters – je houdt gewoon nooit op met leren. Schaken is ook problematisch omdat de “witte” stukken de eerste zet mogen doen. Zelfs de onschuldige vraag “Waar kom je vandaan?” wordt al opgevat als een racistische aanval.

Velen zijn er al aan gewend geraakt dat kinderboeken worden verboden of herschreven. De kleine heks, Pippi Langkous, Winnetou, boeken van Erich Kästner enzovoort, de lijst van boeken die plotseling zogenaamd racistisch zijn en daarom verboden of herschreven moeten worden, wordt steeds langer. Dat is geen wonder, per slot van rekening moeten de 200 genderprofessoren in Duitsland hun bestaansrecht op de een of andere manier bewijzen.

Hebben we in Duitsland niet eerder slechte ervaringen gehad met boekverbrandingen?

De leugenachtigheid is duidelijk

Maakt niet uit, want ook de geschiedenis wordt “geschrapt” en herschreven om te passen in de ideologie van de nieuwe tijd. Overal in het Westen worden (voormalige) nationale helden afgekeurd, klassieke literatuur uit de leerplannen gehaald, kunst uit musea verwijderd en monumenten omvergeworpen. Alsof dat iets zou veranderen aan het verleden.

Als de ideologen van deze radicale heropvoeding serieus waren, zou Groot-Brittannië de diamanten van de Britse koninklijke kroon teruggeven aan India, vanwaar ze geroofd zijn. De VS zouden miljarden compensatie betalen aan hun Indianen voor de genocide van de 19. Eeuw. Frankrijk zou herstelbetalingen doen aan Algerije voor de koloniale oorlogen. Enzovoort.

Maar daar wordt niet over gesproken, waaruit duidelijk blijkt dat de ideologen hun slogans niet serieus nemen. Ze willen het volk alleen maar dommer maken en verdelen, want dan is het makkelijker om ze te sturen. Schuldgevoelens voor misdaden van de laatste 500 jaren verspreiden onder het volk is opzettelijk – compenseren voor werkelijke misdaden, dat is niet opzettelijk.

En het werkt: Terwijl de economie van de EU naar de knoppen gaat en de in de afgelopen 70 jaren opgebouwde rijkdom wordt vernietigd, houdt men zich bezig met LGBT-onzin en de vraag of vrouwen hetzelfde recht hebben om topless in het openluchtzwembad te liggen als mannen. Het inrichten van toiletten voor een fictief derde geslacht is belangrijker dan het veiligstellen van de energievoorziening in Duitsland.

Dat is het enige doel van deze kwesties waar mensen zich mee bezig houden: Om mensen af te leiden van de echte problemen en ze tegen elkaar op te zetten, in plaats van allemaal samen naar Berlijn en Brussel te trekken om te protesteren tegen het suïcidale beleid van de regering en de Eurocraten.

En zoals we kunnen zien, werkt het briljant. Je zou ook kunnen zeggen: loopt…

Leuk feitje aan het eind: Europa heet in het Russisch “Evropa” en heet sinds enige tijd alleen nog maar “Gayropa”.