Redactionele aanbeveling: – Europe’s griezelige stilte – De merkwaardige zaak van de hond die niet blafte

redactionele-aanbeveling:-–-europe’s-eerie-silence-–-the-curious-case-of-the-dog-that-did-not-bark

18-10-22 10: 40: 00,

Alastair Crooke

Oktober 10, 2022

© Foto: REUTERS/Hannibal Hanschke

Sir A Conan Doyle: Holmes: Merkwaardig: het feit dat de hond niet blafte wanneer je dat zou verwachten.

De westerse media staan bol van de speculaties of we al dan niet aan de vooravond van WO3 staan. Eigenlijk zijn we er al. De lange oorlog is nooit gestopt. In de nasleep van Amerika’s 2008 financiële crisis, moesten de VS de basis van hun economie versterken. Voor de Straussiaanse stroming (de neocon haviken zo u wilt) was de toenmalige zwakte van Rusland na de Koude Oorlog een ‘kans’ om een nieuw oorlogsfront te openen. De Amerikaanse haviken wilden twee vliegen in één klap slaan: de waardevolle hulpbronnen van Rusland plunderen om hun eigen economie te versterken en Rusland in een caleidoscoop van onderdelen te verdelen.

Ook voor de Straussianen is de Koude Oorlog nooit afgelopen. De wereld blijft binair – ‘wij en zij, goed en kwaad’.

Maar de neoliberale plundering is uiteindelijk niet gelukt – tot blijvend verdriet van de Straussianen. Ten minste sinds 2014 is het Grote Spel (volgens een hoge Russische functionaris) verschoven naar de poging van de VS om de stromen en corridors van energie te controleren – en de prijs ervan te bepalen. En, aan de andere kant, op de tegenmaatregelen van Rusland om vloeiende en dynamische doorvoernetwerken te creëren via pijpleidingen en Aziatische binnenwateren – en de prijs van energie te bepalen. (Nu via OPEC+)

Poetin houdt dus referenda in Oekraïne, mobiliseert Russische strijdkrachten en herinnert de wereld eraan dat hij openstaat voor besprekingen. Als de door de NAVO geleide Oekraïners na volgende week deze gebieden binnendringen, zal dat een directe aanval op Russisch grondgebied betekenen. Deze vergeldingsdreiging wordt ondersteund door de mobilisatie van massale militaire inzet.

Vervolgens werden de Nordstream-pijpleidingen opgeblazen. Simpel gezegd is dit een spelletje “high-stakes chicken” dat zich afspeelt rond energie – en tegen de relatieve sterke en zwakke punten van de westerse economie en de Russische economie. Biden maakt 1 miljoen vaten per dag vrij uit de strategische reserves en OPEC+ lijkt op weg naar een vermindering met 1,5 miljoen vaten per dag.

Aan de ene kant is de VS een grote economie die rijk is aan grondstoffen, maar Europa is dat niet en is veel afhankelijker van de invoer van voedsel en energie. En met het uiteenspatten van de QE-zeepbel is het niet duidelijk dat de interventie van de centrale banken die de QE-zeepbel van $30+ biljoen creëerde, een oplossing zal kunnen bieden. Inflatie verandert de calculus. Een terugkeer naar QE wordt zeer problematisch in een inflatoire omgeving.

Een vooruitziende financiële commentator merkte op: “Bubbels die barsten gaan niet alleen over opgeblazen prijzen die dalen, ze gaan over de erkenning dat een hele manier van denken verkeerd was.” Simpel gezegd, hebben de Straussianen hun recente verheerlijking van de pijpleidingontwrichting voldoende doordacht? Blinken heeft zojuist de Nordstream-sabotage en het daaruit voortvloeiende energietekort van Europa een “geweldige kans” voor de VS genoemd . Vreemd genoeg viel de sabotage samen met berichten dat er geheime gesprekken gaande waren tussen Duitsland en Rusland om alle problemen met Nordstream op te lossen en de levering te hervatten.

Maar wat als de resulterende crisis de politieke structuren in Europa doet instorten? Wat als de V.S. niet immuun blijken te zijn voor het soort financiële hefboomcrisis waarmee het Verenigd Koninkrijk wordt geconfronteerd? Team Biden en de EU hebben duidelijk niet nagedacht over de haast om Rusland te sanctioneren. Ze hebben ook niet doordacht wat de gevolgen zouden zijn als hun Europese bondgenoot Rusland zou verliezen.

Deze ‘fin-war’ elementen zullen waarschijnlijk meer in het middelpunt van de belangstelling komen te staan dan overwinningen of tegenslagen op het slagveld in Oekraïne (waar het regenseizoen al is begonnen), en pas begin november zal de grond hard bevriezen. Het conflict stevent af op een pauze, net nu de westerse aandacht voor de oorlog in Oekraïne enigszins lijkt af te nemen .

Wat echter voor velen ‘merkwaardig’ is, is de griezelige stilte die uit Europa spreekt nu hun vitale energiepijpleidingen kapot liggen op de bodem van de Oostzee in een tijd van financiële crisis. Dit is de “hond” die niet blafte in de nacht – terwijl je dat wel zou verwachten. In de Europese pers is hierover nauwelijks een woord of geroezemoes te horen – en niets uit Duitsland … Alsof het nooit gebeurd is. Toch weet de Euro-élite natuurlijk “wie het gedaan heeft”.

Om deze paradox te begrijpen moeten we kijken naar het samenspel van de drie belangrijkste dynamieken die in Europa aan het werk zijn. Elk van hen beschouwt zichzelf als “een winnende hand”; het “alles en iedereen” van de toekomst. Maar in werkelijkheid zijn deze twee stromingen slechts “nuttige instrumenten” in de ogen van degenen die “aan de hendels trekken” en “op de fluiten blazen” – d.w.z. de psyche van achter het gordijn controleren.

Bovendien is er een scherp verschil in motieven. Voor de Straussianen, achter het gordijn, zijn ze in oorlog – existentiële oorlog om hun primaat te behouden. De tweede twee stromingen zijn utopische projecten die zich gemakkelijk hebben laten manipuleren.

De “Straussianen” zijn de volgelingen van Leo Strauss, de belangrijkste neo-con theoreticus. Velen zijn voormalige Trotskisten die zijn overgestapt van links naar rechts (noem ze Neocon “haviken” als je dat liever hebt). Hun boodschap is een zeer eenvoudige doctrine over het behoud van de macht: “Laat het nooit afglijden”; blokkeer elke opkomende rivaal; doe wat nodig is.

De leidende Straussian, Paul Wolfowitz, schreef deze eenvoudige doctrine van “vernietig elke opkomende rivaal voordat ze jou vernietigen” in het officiële 1992 defensieplanningsdocument van de VS – en voegde eraan toe dat vooral Europa en Japan moesten worden “ontmoedigd” om de wereldwijde voorrang van de VS in twijfel te trekken. De essentie van deze kerndoctrine bleef ongewijzigd, ook al werd ze in de daaropvolgende regeringen van Clinton, Bush en Obama opnieuw verpakt.

En omdat de boodschap – ‘blokkeer elke rivaal’ – zo direct en dwingend is, fladderen de Straussianen gemakkelijk van de ene naar de andere Amerikaanse politieke partij. Ze hebben ook hun “nuttige” helpers die zich diep hebben ingegraven in de elite van de VS en in de instellingen van de staatsmacht. De oudste en meest betrouwbare van deze hulptroepen is echter de Anglo-Amerikaanse inlichtingen- en veiligheidsalliantie.

De ‘Straussianen’ geven er de voorkeur aan om van ‘achter het gordijn’ en in bepaalde Amerikaanse denktanks te plannen. Zij gaan met hun tijd mee, ‘kamperen’, maar gaan nooit op in de heersende culturele trends. Hun allianties blijven altijd tijdelijk, opportunistisch. Zij gebruiken deze hedendaagse impulsen vooral om nieuwe rechtvaardigingen te bedenken voor het Amerikaanse exceptionalisme.

De eerste zo belangrijke impuls in de huidige herformulering is de liberaal-woke, activistisch gedreven, op sociale rechtvaardigheid gerichte identiteitspolitiek. Waarom wokeïsme? Waarom zou woke interessant zijn voor de CIA en MI6? Omdat het revolutionair is. Identiteitspolitiek werd tijdens de Franse Revolutie ontwikkeld om de status quo omver te werpen, het pantheon van heldenmodellen omver te werpen, de bestaande elite te verdringen en een ‘nieuwe klasse’ aan de macht te brengen. Dit wekt zeker de belangstelling van de Straussianen.

Biden houdt ervan het exceptionalisme van ‘onze democratie’ aan te prijzen. Natuurlijk doelt Biden hier niet op generieke democratie in de bredere betekenis, maar op Amerika’s liberaal-geworden herrechtvaardiging voor wereldwijde hegemonie (gedefinieerd als “onze democratie”). “We hebben een verplichting, een plicht, een verantwoordelijkheid om ‘onze democratie’ te verdedigen, te behouden en te beschermen…Ze wordt bedreigd”, heeft hij gezegd.

De tweede belangrijke dynamiek – de Groene Transitie – is er een die samen met de zeer radicale en aparte filosofie van Silicon Valley onder de paraplu van de regering-Biden leeft – een eugenistische en transhumane visie die in sommige opzichten overeenstemt met die van de ‘Davos’-menigte, evenals met de rechtlijnige Klimaatnood-activisten.

Voor alle duidelijkheid, deze twee verschillende, maar met elkaar verbonden dynamieken van “onze democratie”, staken de Atlantische Oceaan over om zich diep in te graven in de Brusselse leidende klasse. En, eenvoudig gezegd, de euro-versie van het liberale activisme houdt de Straussiaanse doctrine van het Amerikaanse en westerse exceptionalisme intact – samen met zijn aandrang om “vijanden” in de meest extreme manicheïstische termen af te schilderen.

Het doel van het manicheïsme (sinds Carl Schmitt het voor het eerst verwoordde) is elke bemiddeling met rivalen uit te sluiten door ze af te schilderen als zo ‘slecht’ dat een gesprek met hen zinloos en moreel defect wordt.

De overgang van de liberale politiek naar de andere kant van de Atlantische Oceaan hoeft niet te verbazen. De gereguleerde interne markt van de EU was juist bedoeld om het politieke debat te vervangen door technologisch managerialisme. Maar juist de steriliteit van het econo-tech discours heeft de zogenaamde “democratiekloof” doen ontstaan. Dit laatste werd steeds meer de niet te missen lacune van de Unie.

De Euro-élites hadden dus dringend behoefte aan een waardesysteem om deze lacune op te vullen. Dus sprongen ze op de liberaal-bewogen “trein”. Hierop voortbordurend en op het ‘messianisme’ van de Club van Rome voor de-industrialisatie, kregen de Euro-élites hun glimmende nieuwe sekte van absolute zuiverheid, een Groene Toekomst, en roestvrije ‘Europese Waarden’ die de leemte in de democratie opvulden.

In feite waren en zijn deze laatste twee stromingen – identiteitspolitiek en de Groene Agenda – zeer toonaangevend binnen de EU met de Straussianen achter het gordijn, die aan de hendel van de Inlichtingen- en Veiligheidsas trekken.

De nieuwe ijveraars waren in de jaren 1990 diep geworteld in de Europese elite, met name in het kielzog van Tony Blairs import van het Clinton-wereldbeeld, en stonden klaar om het Pantheon van de oude orde omver te werpen en een nieuwe “gedeïndustrialiseerde” groene wereld te vestigen die de westerse zonden van racisme, patriarchaat en heteronormativiteit zou wegspoelen.

Het culmineerde in de oprichting van “een revolutionaire voorhoede”, waarvan de proseliterende woede zowel gericht is op “de Ander” (toevallig Amerika’s rivalen), als op degenen thuis (in de VS of Europa) die worden gedefinieerd als extremisten die “onze (liberale) democratie” bedreigen; of, de dwingende noodzaak van een “Groene Revolutie”.

Hier is het punt: Aan de top van de Europese “speer” staan de Groene fanatiekelingen – met name de werkelijk revolutionaire Duitse Groene Partij. Zij hebben de leiding in Duitsland en staan aan het roer bij de EU-Commissie. Het is groene ijver versmolten met “het ruïneren van Rusland” – een bedwelmende mix.

De Duitse Groenen zien zichzelf als legionairs in dit nieuwe Trans-Atlantische imperiale “leger”, dat letterlijk de pijlers van de Europese industriële samenleving neerhaalt, haar rokende ruïnes en haar onbetaalbare schulden aflost door middel van een gedigitaliseerd financieel systeem en een “hernieuwbare” economische toekomst.

En dan, met Rusland voldoende verzwakt, en met Poetin als effect, zouden de gieren azen op het Russische karkas voor grondstoffen – precies zoals gebeurde in de 1990s.

Maar ze vergaten … Ze vergaten dat de Straussianen geen permanente ‘vrienden’ hebben: U.S. primacy always trumps the interests of allies.

Wat kunnen de Europese Groene ijveraars zeggen? Ze wilden hoe dan ook de pijlers van de geïndustrialiseerde samenleving omverwerpen. Nou, ze hebben het gekregen. De Nordstream “ontsnappingsroute” uit de economische catastrofe is verdwenen. Er zit niets anders op dan niet overtuigend te mompelen: poetin heeft het gedaan. En nadenken over de ondergang van Europa en wat dat kan betekenen.

Wat nu? De haviken zullen nu waarschijnlijk hun volgende hand spelen in het hoge spel van WW3 ‘chicken’. De stijgende dollar is één vector. De vraag is wie de sterkste kaarten heeft Het Westen denkt dat het de Oekraïne in handen heeft. Rusland denkt dat het economische troeven in handen heeft: voedsel-, energie- en grondstoffenzekerheid en een stabiele economie. Oekraïne vertegenwoordigt een heel ander strijdperk: de Straussische ambitie op lange termijn om Rusland te ontdoen van zijn historische “veiligheidsgordel”, die begon in de nasleep van de Koude Oorlog met de versplintering van de Sovjet-Unie.

Veel zal afhangen van de gevolgen van het uiteenspatten van de zeepbel. Zoals een commentator het verwoordde: “Het moment is gekomen voor centrale bankiers om strakker te worden en hun verschillende marktverstoringen af te wikkelen: De impact is al catastrofaal geweest”, aldus Lindsay Politi, een fondsbeheerder. “En de centrale banken zijn nog niet klaar. Inflatie verandert de calculus: Veel centrale banken hebben gewoon niet meer de mogelijkheid om terug te keren naar QE.”

Europa’s Eerie Silence – The Curious Case of the Dog That Did Not Bark

Sir A Conan Doyle: Holmes: Curious: het feit dat de hond niet blafte wanneer je dat wel zou verwachten.

De westerse media staan bol van de speculaties of we al dan niet aan de vooravond van WO3 staan. Eigenlijk zijn we er al. De lange oorlog is nooit gestopt. In de nasleep van Amerika’s 2008 financiële crisis, moesten de VS de basis van hun economie versterken. Voor de Straussiaanse stroming (de neocon haviken zo u wilt) was de toenmalige zwakte van Rusland na de Koude Oorlog een ‘kans’ om een nieuw oorlogsfront te openen. De Amerikaanse haviken wilden twee vliegen in één klap slaan: de waardevolle hulpbronnen van Rusland plunderen om hun eigen economie te versterken en Rusland in een caleidoscoop van onderdelen te verdelen.

Ook voor de Straussianen is de Koude Oorlog nooit afgelopen. De wereld blijft binair – ‘wij en zij, goed en kwaad’.

Maar de neoliberale plundering is uiteindelijk niet gelukt – tot blijvend verdriet van de Straussianen. Ten minste sinds 2014 is het Grote Spel (volgens een hoge Russische functionaris) verschoven naar de poging van de VS om de stromen en corridors van energie te controleren – en de prijs ervan te bepalen. En, aan de andere kant, op de tegenmaatregelen van Rusland om vloeiende en dynamische doorvoernetwerken te creëren via pijpleidingen en Aziatische binnenwateren – en de prijs van energie te bepalen. (Nu via OPEC+)

Poetin houdt dus referenda in Oekraïne, mobiliseert Russische strijdkrachten en herinnert de wereld eraan dat hij openstaat voor besprekingen. Als de door de NAVO geleide Oekraïners na volgende week deze gebieden binnendringen, zal dat een directe aanval op Russisch grondgebied zijn. Deze vergeldingsdreiging wordt ondersteund door de mobilisatie van massale militaire inzet.

Vervolgens werden de Nordstream-pijpleidingen opgeblazen. Simpel gezegd is dit een spelletje “high-stakes chicken” dat zich afspeelt rond energie – en tegen de relatieve sterke en zwakke punten van de westerse economie en de Russische economie. Biden maakt 1 miljoen vaten per dag vrij uit de strategische reserves en OPEC+ lijkt op weg naar een vermindering met 1,5 miljoen vaten per dag.

Aan de ene kant is de VS een grote economie die rijk is aan grondstoffen, maar Europa is dat niet en is veel afhankelijker van de invoer van voedsel en energie. En met het definitief uiteenspatten van de QE-zeepbel is het niet duidelijk dat de interventie van de centrale banken die de QE-zeepbel van $30+ biljoen creëerde, een oplossing zal kunnen bieden. Inflatie verandert de calculus. Een terugkeer naar QE wordt zeer problematisch in een inflatoire omgeving.

Een vooruitziende financiële commentator merkte op: “Bubbels die barsten gaan niet alleen over opgeblazen prijzen die dalen, ze gaan over de erkenning dat een hele manier van denken verkeerd was.” Simpel gezegd, hebben de Straussianen hun recente verheerlijking van de pijpleidingontwrichting voldoende doordacht? Blinken heeft zojuist de Nordstream-sabotage en het daaruit voortvloeiende energietekort van Europa een “geweldige kans” voor de VS genoemd . Vreemd genoeg viel de sabotage samen met berichten dat er geheime gesprekken gaande waren tussen Duitsland en Rusland om alle problemen met Nordstream op te lossen en de levering te hervatten.

Maar wat als de resulterende crisis de politieke structuren in Europa doet instorten? Wat als de V.S. niet immuun blijken te zijn voor het soort financiële hefboomcrisis waarmee het Verenigd Koninkrijk wordt geconfronteerd? Team Biden en de EU hebben duidelijk niet nagedacht over de haast om Rusland te sanctioneren. Ze hebben ook niet doordacht wat de gevolgen zouden zijn als hun Europese bondgenoot Rusland zou verliezen.

Deze ‘fin-war’ elementen zullen waarschijnlijk meer in het middelpunt van de belangstelling komen te staan dan overwinningen of tegenslagen op het slagveld in Oekraïne (waar het regenseizoen al is begonnen), en pas begin november zal de grond hard bevriezen. Het conflict stevent af op een pauze, net nu de westerse aandacht voor de oorlog in Oekraïne enigszins lijkt af te nemen .

Wat echter voor velen ‘merkwaardig’ is, is de griezelige stilte die uit Europa spreekt nu hun vitale energiepijpleidingen kapot liggen op de bodem van de Oostzee in een tijd van financiële crisis. Dit is de “hond” die niet blafte in de nacht – terwijl je dat wel zou verwachten. In de Europese pers is hierover nauwelijks een woord of geroezemoes te horen – en niets uit Duitsland … Alsof het nooit gebeurd is. Toch weet de Euro-élite natuurlijk “wie het gedaan heeft”.

Om deze paradox te begrijpen moeten we kijken naar het samenspel van de drie belangrijkste dynamieken die in Europa aan het werk zijn. Elk van hen beschouwt zichzelf als “een winnende hand”; het “alles en iedereen” van de toekomst. Maar in werkelijkheid zijn deze twee stromingen slechts “nuttige instrumenten” in de ogen van degenen die “aan de hendels trekken” en “op de fluiten blazen” – d.w.z. de psyche van achter het gordijn controleren.

Bovendien is er een scherp verschil in motieven. Voor de Straussianen, achter het gordijn, zijn ze in oorlog – existentiële oorlog om hun primaat te behouden. De tweede twee stromingen zijn utopische projecten die zich gemakkelijk hebben laten manipuleren.

De ‘Straussianen’ zijn de volgelingen van Leo Strauss, de belangrijkste neo-con theoreticus. Velen zijn voormalige Trotskisten die zijn overgestapt van links naar rechts (noem ze Neocon “haviken” als je dat liever hebt). Hun boodschap is een zeer eenvoudige doctrine over het behoud van de macht: “Laat het nooit afglijden”; blokkeer elke opkomende rivaal; doe wat nodig is.

De leidende Straussian, Paul Wolfowitz, schreef deze eenvoudige doctrine van “vernietig elke opkomende rivaal voordat ze jou vernietigen” in het officiële 1992 defensieplanningsdocument van de VS – en voegde eraan toe dat vooral Europa en Japan moesten worden “ontmoedigd” om de wereldwijde voorrang van de VS in twijfel te trekken. De essentie van deze kerndoctrine bleef ongewijzigd, hoewel ze in de daaropvolgende regeringen van Clinton, Bush en Obama opnieuw werd verpakt.

En omdat de boodschap – “blokkeer elke rivaal” – zo direct en dwingend is, fladderen de Straussianen gemakkelijk van de ene naar de andere Amerikaanse politieke partij. Ze hebben ook hun “nuttige” helpers die zich diep hebben ingegraven in de elite van de VS en in de instellingen van de staatsmacht. De oudste en meest betrouwbare van deze hulptroepen is echter de Anglo-Amerikaanse inlichtingen- en veiligheidsalliantie.

De ‘Straussianen’ geven er de voorkeur aan om van ‘achter het gordijn’ en in bepaalde Amerikaanse denktanks te plannen. Zij gaan met hun tijd mee, “kamperen op”, maar assimileren nooit met de heersende culturele trends “daarbuiten”. Hun allianties blijven altijd tijdelijk, opportunistisch. Zij gebruiken deze hedendaagse impulsen vooral om nieuwe rechtvaardigingen te bedenken voor het Amerikaanse exceptionalisme.

De eerste zo belangrijke impuls in de huidige herbezinning is de liberaal-woke, activistisch gedreven, op sociale rechtvaardigheid gerichte identiteitspolitiek. Waarom wokeïsme? Waarom zou woke interessant zijn voor de CIA en MI6? Omdat het revolutionair is. Identiteitspolitiek werd tijdens de Franse Revolutie ontwikkeld om de status quo omver te werpen, het pantheon van heldenmodellen omver te werpen, de bestaande elite te verdringen en een ‘nieuwe klasse’ aan de macht te brengen. Dit wekt zeker de belangstelling van Straussianen.

Biden houdt ervan om het exceptionalisme van ‘onze democratie’ aan te prijzen. Natuurlijk doelt Biden hier niet op generieke democratie in de bredere betekenis, maar op Amerika’s liberaal-geworden herrechtvaardiging voor wereldwijde hegemonie (gedefinieerd als “onze democratie”). “We hebben een verplichting, een plicht, een verantwoordelijkheid om ‘onze democratie’ te verdedigen, te behouden en te beschermen…Ze wordt bedreigd”, heeft hij gezegd.

De tweede belangrijke dynamiek – de Groene Transitie – is er een die samen met de zeer radicale en aparte filosofie van Silicon Valley onder de paraplu van de regering-Biden leeft – een eugenistische en transhumane visie die in sommige opzichten overeenstemt met die van de ‘Davos’-menigte, evenals met de rechtlijnige Klimaatnood-activisten.

Voor alle duidelijkheid, deze twee verschillende, maar met elkaar verbonden dynamieken van “onze democratie”, staken de Atlantische Oceaan over om zich diep in te graven in de Brusselse leidende klasse. En, eenvoudig gezegd, de euro-versie van het liberale activisme houdt de Straussiaanse doctrine van het Amerikaanse en westerse exceptionalisme intact – samen met zijn aandrang om “vijanden” in de meest extreme manicheïstische termen af te schilderen.

Het doel van het manicheïsme (sinds Carl Schmitt het voor het eerst verwoordde) is elke bemiddeling met rivalen uit te sluiten door ze af te schilderen als zo ‘slecht’ dat een dialoog met hen zinloos en moreel defect wordt.

De overgang van de liberale politiek naar de andere kant van de Atlantische Oceaan hoeft niet te verbazen. De gereguleerde interne markt van de EU was juist bedoeld om het politieke debat te vervangen door technologisch managerialisme. Maar juist de steriliteit van het econo-tech discours heeft de zogenaamde “democratiekloof” doen ontstaan. Dit laatste werd steeds meer de niet te missen lacune van de Unie.

De Euro-élites hadden dus dringend behoefte aan een waardesysteem om deze lacune op te vullen. Dus sprongen ze op de liberaal-bewogen “trein”. Hierop voortbordurend en op het ‘messianisme’ van de Club van Rome voor de-industrialisatie, kregen de Euro-élites hun glimmende nieuwe sekte van absolute zuiverheid, een Groene Toekomst, en roestvrije ‘Europese Waarden’ die de leemte in de democratie opvulden.

In feite waren en zijn deze laatste twee stromingen – identiteitspolitiek en de Groene Agenda – zeer toonaangevend binnen de EU met de Straussianen achter het gordijn, die aan de hendel van de Inlichtingen- en Veiligheidsas trekken.

De nieuwe ijveraars waren in de jaren 1990 diep geworteld in de Europese elite, met name in het kielzog van Tony Blairs import van het Clinton-wereldbeeld, en stonden klaar om het Pantheon van de oude orde omver te werpen en een nieuwe ‘gedeïndustrialiseerde’ groene wereld te vestigen die de westerse zonden van racisme, patriarchaat en heteronormativiteit zou wegspoelen.

Het culmineerde in de oprichting van “een revolutionaire voorhoede”, waarvan de proseliterende woede zowel gericht is op “de Ander” (toevallig Amerika’s rivalen), als op degenen thuis (in de VS of Europa) die worden gedefinieerd als extremisten die “onze (liberale) democratie” bedreigen; of, de dwingende noodzaak van een “Groene Revolutie”.

Hier is het punt: Aan de top van de Europese “speer” staan de Groene fanatiekelingen – met name de werkelijk revolutionaire Duitse Groene Partij. Zij hebben de leiding in Duitsland en staan aan het roer bij de EU-Commissie. Het is groene ijver versmolten met “het ruïneren van Rusland” – een bedwelmende mix.

De Duitse Groenen zien zichzelf als legionairs in dit nieuwe Trans-Atlantische imperiale “leger”, dat letterlijk de pijlers van de Europese industriële samenleving neerhaalt, haar rokende ruïnes en haar onbetaalbare schulden aflost door middel van een gedigitaliseerd financieel systeem en een “hernieuwbare” economische toekomst.

En dan, met Rusland voldoende verzwakt, en met Poetin als effect, zouden de gieren azen op het Russische karkas voor grondstoffen – precies zoals gebeurde in de 1990s.

Maar ze vergaten … Ze vergaten dat de Straussianen geen permanente ‘vrienden’ hebben: U.S. primacy always trumps the interests of allies.

Wat kunnen de Europese Groene ijveraars zeggen? Ze wilden hoe dan ook de pijlers van de geïndustrialiseerde samenleving omverwerpen. Nou, ze hebben het gekregen. De Nordstream “ontsnappingsroute” uit de economische catastrofe is verdwenen. Er zit niets anders op dan niet overtuigend te mompelen: poetin heeft het gedaan. En nadenken over de ondergang van Europa en wat dat kan betekenen.

Wat nu? De haviken zullen nu waarschijnlijk hun volgende hand spelen in het hoge spel van WW3 ‘chicken’. De stijgende dollar is één vector. De vraag is wie de sterkste kaarten heeft Het Westen denkt dat het de Oekraïne in handen heeft. Rusland denkt dat het economische troeven in handen heeft: voedsel-, energie- en grondstoffenzekerheid en een stabiele economie. Oekraïne vertegenwoordigt een heel ander strijdperk: de Straussische ambitie op lange termijn om Rusland te ontdoen van zijn historische “veiligheidsgordel”, die begon in de nasleep van de Koude Oorlog met de versplintering van de Sovjet-Unie.

Veel zal afhangen van de gevolgen van het uiteenspatten van de zeepbel. Zoals een commentator het verwoordde: “Het moment is gekomen voor centrale bankiers om strakker te worden en hun verschillende marktverstoringen af te wikkelen: De impact is al catastrofaal geweest”, aldus Lindsay Politi, een fondsbeheerder. “En de centrale banken zijn nog niet klaar. Inflatie verandert de calculus: Veel centrale banken hebben gewoon niet meer de mogelijkheid om terug te keren naar QE.”

Sir A Conan Doyle: Holmes: Merkwaardig: het feit dat de hond niet blafte wanneer je dat zou verwachten.

De westerse media staan bol van de speculaties of we al dan niet aan de vooravond van WO3 staan. Eigenlijk zijn we er al. De lange oorlog is nooit gestopt. In de nasleep van Amerika’s 2008 financiële crisis, moesten de VS de basis van hun economie versterken. Voor de Straussiaanse stroming (de neocon haviken zo u wilt) was de toenmalige zwakte van Rusland na de Koude Oorlog een ‘kans’ om een nieuw oorlogsfront te openen. De Amerikaanse haviken wilden twee vliegen in één klap slaan: de waardevolle hulpbronnen van Rusland plunderen om hun eigen economie te versterken en Rusland in een caleidoscoop van onderdelen te verdelen.

Ook voor de Straussianen is de Koude Oorlog nooit afgelopen. De wereld blijft binair – ‘wij en zij, goed en kwaad’.

Maar de neoliberale plundering is uiteindelijk niet gelukt – tot blijvend verdriet van de Straussianen. Ten minste sinds 2014 is het Grote Spel (volgens een hoge Russische functionaris) verschoven naar de poging van de VS om de stromen en corridors van energie te controleren – en de prijs ervan te bepalen. En, aan de andere kant, op de tegenmaatregelen van Rusland om vloeiende en dynamische doorvoernetwerken te creëren via pijpleidingen en Aziatische binnenwateren – en om de prijs van energie te bepalen. (Nu via OPEC+)

Dus, Poetin houdt de referenda in Oekraïne, mobiliseert Russische strijdkrachten en r die de wereld laat weten dat hij openstaat voor besprekingen, duidelijk “de lat hoger legt”. Mochten de door de NAVO geleide Oekraïners na volgende week deze gebieden binnendringen, dan is dat een directe aanval op Russisch grondgebied. Deze vergeldingsdreiging wordt ondersteund door de mobilisatie van massale militaire inzet.

Vervolgens zijn de Nordstream-pijpleidingen opgeblazen. Simpel gezegd is dit een spelletje “high-stakes chicken” dat zich afspeelt rond energie – en tegen de relatieve sterke en zwakke punten van de westerse economie en de Russische economie. Biden maakt 1 miljoen vaten per dag vrij uit de strategische reserves en OPEC+ lijkt op weg naar een vermindering met 1,5 miljoen vaten per dag.

Aan de ene kant is de VS een grote economie die rijk is aan grondstoffen, maar Europa is dat niet en is veel afhankelijker van de invoer van voedsel en energie. En met het uiteenspatten van de QE-zeepbel is het niet duidelijk dat de interventie van de centrale banken die de QE-zeepbel van $30+ biljoen creëerde, een oplossing zal kunnen bieden. Inflatie verandert de calculus. Een terugkeer naar QE wordt zeer problematisch in een inflatoire omgeving.

Een vooruitziende financiële commentator merkte op: “Bubbels die barsten gaan niet alleen over opgeblazen prijzen die dalen, ze gaan over de erkenning dat een hele manier van denken verkeerd was.” Simpel gezegd, hebben de Straussianen hun recente verheerlijking van de pijpleidingontwrichting voldoende doordacht? Blinken heeft zojuist de Nordstream-sabotage en het daaruit voortvloeiende energietekort van Europa een “geweldige kans” voor de VS genoemd . Vreemd genoeg viel de sabotage samen met berichten dat er geheime gesprekken gaande waren tussen Duitsland en Rusland om alle problemen met Nordstream op te lossen en de levering te hervatten.

Maar wat als de resulterende crisis de politieke structuren in Europa doet instorten? Wat als de V.S. niet immuun blijken te zijn voor het soort financiële hefboomcrisis waarmee het Verenigd Koninkrijk wordt geconfronteerd? Team Biden en de EU hebben duidelijk niet nagedacht over de haast om Rusland te sanctioneren. Ze hebben ook niet doordacht wat de gevolgen zouden zijn als hun Europese bondgenoot Rusland zou verliezen.

Deze ‘fin-war’ elementen zullen waarschijnlijk meer in het middelpunt van de belangstelling komen te staan dan overwinningen of tegenslagen op het slagveld in Oekraïne (waar het regenseizoen al is begonnen), en pas begin november zal de grond hard bevriezen. Het conflict stevent af op een pauze, net nu de westerse aandacht voor de oorlog in Oekraïne enigszins lijkt af te nemen .

Wat echter voor velen ‘merkwaardig’ is, is de griezelige stilte die uit Europa spreekt nu hun vitale energiepijpleidingen kapot liggen op de bodem van de Oostzee in een tijd van financiële crisis. Dit is de “hond” die niet blafte in de nacht – terwijl je dat wel zou verwachten. In de Europese pers is hierover nauwelijks een woord of geroezemoes te horen – en niets uit Duitsland … Alsof het nooit gebeurd is. Toch weet de Euro-élite natuurlijk “wie het gedaan heeft”.

Om deze paradox te begrijpen moeten we kijken naar het samenspel van de drie belangrijkste dynamieken die in Europa aan het werk zijn. Elk van hen beschouwt zichzelf als “een winnende hand”; het “alles en iedereen” van de toekomst. Maar in werkelijkheid zijn deze twee stromingen slechts “nuttige instrumenten” in de ogen van degenen die “aan de hendels trekken” en “op de fluiten blazen” – d.w.z. de psyche van achter het gordijn controleren.

Bovendien is er een scherp verschil in motieven. Voor de Straussianen, achter het gordijn, zijn ze in oorlog – existentiële oorlog om hun primaat te behouden. De tweede twee stromingen zijn utopische projecten die zich gemakkelijk hebben laten manipuleren.

De “Straussianen” zijn de volgelingen van Leo Strauss, de belangrijkste neo-con theoreticus. Velen zijn voormalige Trotskisten die zijn overgestapt van links naar rechts (noem ze Neocon “haviken” als je dat liever hebt). Hun boodschap is een zeer eenvoudige doctrine over het behoud van de macht: “Laat het nooit afglijden”; blokkeer elke opkomende rivaal; doe wat nodig is.

De leidende Straussian, Paul Wolfowitz, schreef deze eenvoudige doctrine van “vernietig elke opkomende rivaal voordat ze jou vernietigen” in het officiële 1992 defensieplanningsdocument van de VS – en voegde eraan toe dat vooral Europa en Japan moesten worden “ontmoedigd” om de wereldwijde voorrang van de VS in twijfel te trekken. De essentie van deze kerndoctrine bleef ongewijzigd, ook al werd ze in de daaropvolgende regeringen van Clinton, Bush en Obama opnieuw verpakt.

En omdat de boodschap – ‘blokkeer elke rivaal’ – zo direct en dwingend is, fladderen de Straussianen gemakkelijk van de ene naar de andere Amerikaanse politieke partij. Ze hebben ook hun “nuttige” helpers die zich diep hebben ingegraven in de elite van de VS en in de instellingen van de staatsmacht. De oudste en meest betrouwbare van deze hulptroepen is echter de Anglo-Amerikaanse inlichtingen- en veiligheidsalliantie.

De ‘Straussianen’ geven er de voorkeur aan om van ‘achter het gordijn’ en in bepaalde Amerikaanse denktanks te plannen. Zij gaan met hun tijd mee, ‘kamperen’, maar gaan nooit op in de heersende culturele trends. Hun allianties blijven altijd tijdelijk, opportunistisch. Zij gebruiken deze hedendaagse impulsen vooral om nieuwe rechtvaardigingen te bedenken voor het Amerikaanse exceptionalisme.

De eerste zo belangrijke impuls in de huidige herformulering is de liberaal-woke, activistisch gedreven, op sociale rechtvaardigheid gerichte identiteitspolitiek. Waarom wokeïsme? Waarom zou woke interessant zijn voor de CIA en MI6? Omdat het revolutionair is. Identiteitspolitiek werd tijdens de Franse Revolutie ontwikkeld om de status quo omver te werpen, het pantheon van heldenmodellen omver te werpen, de bestaande elite te verdringen en een ‘nieuwe klasse’ aan de macht te brengen. Dit wekt zeker de belangstelling van de Straussianen.

Biden houdt ervan het exceptionalisme van ‘onze democratie’ aan te prijzen. Natuurlijk doelt Biden hier niet op generieke democratie in de bredere betekenis, maar op Amerika’s liberaal-geworden herrechtvaardiging voor wereldwijde hegemonie (gedefinieerd als “onze democratie”). “We hebben een verplichting, een plicht, een verantwoordelijkheid om ‘onze democratie’ te verdedigen, te behouden en te beschermen…Ze wordt bedreigd”, heeft hij gezegd.

De tweede belangrijke dynamiek – de Groene Transitie – is er een die samen met de zeer radicale en aparte filosofie van Silicon Valley onder de paraplu van de regering-Biden leeft – een eugenistische en transhumane visie die in sommige opzichten overeenstemt met die van de ‘Davos’-menigte, evenals met de rechtlijnige Klimaatnood-activisten.

Voor alle duidelijkheid, deze twee verschillende, maar met elkaar verbonden dynamieken van “onze democratie”, staken de Atlantische Oceaan over om zich diep in te graven in de Brusselse leidende klasse. En, eenvoudig gezegd, de euro-versie van het liberale activisme houdt de Straussiaanse doctrine van het Amerikaanse en westerse exceptionalisme intact – samen met zijn aandrang om “vijanden” in de meest extreme manicheïstische termen af te schilderen.

Het doel van het manicheïsme (sinds Carl Schmitt het voor het eerst verwoordde) is elke bemiddeling met rivalen uit te sluiten door ze af te schilderen als zo ‘slecht’ dat een dialoog met hen zinloos en moreel defect wordt.

De overgang van de liberale politiek naar de andere kant van de Atlantische Oceaan hoeft niet te verbazen. De gereguleerde interne markt van de EU was juist bedoeld om het politieke debat te vervangen door technologisch managerialisme. Maar juist de steriliteit van het econo-tech discours heeft de zogenaamde “democratiekloof” doen ontstaan. Dit laatste werd steeds meer de niet te missen lacune van de Unie.

De Euro-élites hadden dus dringend behoefte aan een waardesysteem om deze lacune op te vullen. Dus sprongen ze op de liberaal-bewogen “trein”. Hierop voortbordurend en op het ‘messianisme’ van de Club van Rome voor de-industrialisatie, kregen de Euro-élites hun glimmende nieuwe sekte van absolute zuiverheid, een Groene Toekomst, en roestvrije ‘Europese Waarden’ die de leemte in de democratie opvulden.

In feite waren en zijn deze laatste twee stromingen – identiteitspolitiek en de Groene Agenda – zeer toonaangevend binnen de EU met de Straussianen achter het gordijn, die aan de hendel van de Inlichtingen- en Veiligheidsas trekken.

De nieuwe ijveraars waren in de jaren 1990 diep geworteld in de Europese elite, met name na de invoer door Tony Blair van het wereldbeeld van Clinton, en stonden klaar om het Pantheon van de oude orde omver te werpen en een nieuwe “gedeïndustrialiseerde” groene wereld te vestigen die de westerse zonden van racisme, patriarchaat en heteronormativiteit zou wegspoelen.

Het culmineerde in de oprichting van “een revolutionaire voorhoede”, waarvan de proseliterende woede zowel gericht is op “de Ander” (toevallig Amerika’s rivalen), als op degenen thuis (in de VS of Europa) die worden gedefinieerd als extremisten die “onze (liberale) democratie” bedreigen; of, de dwingende noodzaak van een “Groene Revolutie”.

Hier is het punt: Aan de top van de Europese “speer” staan de Groene fanatiekelingen – met name de werkelijk revolutionaire Duitse Groene Partij. Zij hebben de leiding in Duitsland en staan aan het roer bij de EU-Commissie. Het is groene ijver versmolten met “het ruïneren van Rusland” – een bedwelmende mix.

De Duitse Groenen zien zichzelf als legionairs in dit nieuwe Trans-Atlantische imperiale “leger”, dat letterlijk de pijlers van de Europese industriële samenleving neerhaalt, haar rokende ruïnes en haar onbetaalbare schulden aflost door middel van een gedigitaliseerd financieel systeem en een “hernieuwbare” economische toekomst.

En dan, met Rusland voldoende verzwakt, en met Poetin als effect, zouden de gieren azen op het Russische karkas voor grondstoffen – precies zoals gebeurde in de 1990s.

Maar ze vergaten … Ze vergaten dat de Straussianen geen permanente ‘vrienden’ hebben: U.S. primacy always trumps the interests of allies.

Wat kunnen de Europese Groene ijveraars zeggen? Ze wilden hoe dan ook de pijlers van de geïndustrialiseerde samenleving omverwerpen. Nou, ze hebben het gekregen. De Nordstream “ontsnappingsroute” uit de economische catastrofe is verdwenen. Er zit niets anders op dan niet overtuigend te mompelen: poetin heeft het gedaan. En nadenken over de ondergang van Europa en wat dat kan betekenen.

Wat nu? De haviken zullen nu waarschijnlijk hun volgende hand spelen in het hoge spel van WW3 ‘chicken’. De stijgende dollar is één vector. De vraag is wie de sterkste kaarten heeft Het Westen denkt dat het de Oekraïne in handen heeft. Rusland denkt dat het economische troeven in handen heeft: voedsel-, energie- en grondstoffenzekerheid en een stabiele economie. Oekraïne vertegenwoordigt een heel ander strijdperk: de Straussische ambitie op lange termijn om Rusland te ontdoen van zijn historische “veiligheidsgordel”, die begon in de nasleep van de Koude Oorlog met de versplintering van de Sovjet-Unie.

Veel zal afhangen van de gevolgen van het uiteenspatten van de zeepbel. Zoals een commentator het verwoordde: “Het moment is gekomen voor centrale bankiers om strakker te worden en hun verschillende marktverstoringen af te wikkelen: De impact is al catastrofaal geweest”, aldus Lindsay Politi, een fondsbeheerder. “En de centrale banken zijn nog niet klaar. Inflatie verandert de calculus: Veel centrale banken hebben simpelweg niet meer de optie om terug te keren naar QE.”

De standpunten van individuele bijdragers vertegenwoordigen niet noodzakelijk die van de Strategic Culture Foundation.

Print dit artikel

Alastair Crooke

Voormalig Brits diplomaat, oprichter en directeur van het in Beiroet gevestigde Conflicts Forum.

Aanmelden voor

de Strategische

Cultuurstichting

Nieuwsbrief