Deliveroo-koeriers protesteren tegen gedwongen freelance statuut

09-01-18 05:21:00,

Het rommelt al even bij het koeriersbedrijf Deliveroo. Op de app kan je amper nog bestellen. Zitten de examens er voor iets tussen of heeft het allemaal te maken met de eenzijdige aankondiging van Deliveroo om alle koeriers te verplichten als zelfstandige te werken vanaf eind januari en ze voortaan enkel te vergoeden per rit in plaats van per uur? De aankondiging zorgt voor veel ongenoegen. Op maandag 8 januari kwamen ze met tientallen op straat in Brussel en de koeriers dreigen ook komend weekend met een staking.

Nul-urencontract

De fietskoeriers verdienen nu gemiddeld 7,25 euro per uur bruto maar met het zelfstandige statuut en een nul-urencontract zullen ze 5 euro bruto per levering krijgen. Dat zorgt voor veel onzekerheid bij de Deliveroo-fietsers. Velen zoeken hun heil bij andere spelers binnen de sector of haken af. 

“Onder het mom van meer vrijheid probeert Deliveroo haar maatregelen goed te praten. Maar dat zorg alleen voor meer kosten voor de koeriers. Zelfs de ongevallenverzekering die ze nu aan de zelfstandigen wil bieden is louche en dekt niet alle kosten”, zegt Rik Potoms van het koerierscollectief dat de Brusselse betoging op maandag 8 januari heeft georganiseerd.

De koeriers eisen een terugkeer naar het oude statuut waar ze de vrije keuze hebben om al dan niet als zelfstandige te werken. Voordien werkte de meerderheid van de koeriers als werknemer via de coöperatie Smart en werden ze per uur betaald. Verder willen ze ook dat er voor alle koeriers een garantie is van een minimumloon, ook voor de zelfstandigen die per levering betaald worden. Een andere belangrijke eis is een wettelijke arbeidsongevallenverzekering en de oprichting van een overlegorgaan tussen Deliveroo en de koeriers.

Protest Brussel

Potoms: “Tijdens de actie maandag hebben we het antwoord van Deliveroo op onze eisen voorgelezen. Deliveroo wou enkel ingaan op de eis voor het oprichten van een overlegorgaan. Op de andere eisen wilden ze niet ingaan.”

“Na de protestactie op maandagavond zijn we nog langs verschillende restaurants geweest in de buurt van Elsene die partner zijn met Deliveroo om hun situatie uit te leggen. De meeste restaurants stemden toen in om die avond geen nieuwe Deliveroo-bestellingenaan te nemen. Zo hebben we maandagavond heel de zone Elsene kunnen platleggen’, aldus Potoms. “We krijgen ook alvast steun van de twee grote vakbonden.”

Als Deliveroo niet ingaat op onze eisen,

 » Lees verder

Samenwerking EU en Cuba gaat in tegen beleid VS

09-01-18 05:09:00,

De Cubaanse regering start 2018 met stevige steun van de EU. Havana en Brussel beginnen aan een nieuw hoofdstuk in hun onderlinge relaties, het resultaat van het Akkoord voor Politieke Dialoog en Samenwerking (PDCA) van december 2016. Daarmee gaat de EU in tegen de beleidskeuzes van de Amerikaanse president Trump.

De uitvoering van het Akkoord voor Politieke Dialoog en Samenwerking (Political Dialogue and Cooperation Agreement – PDCA) ging officieel van start met het bezoek van Federica Mogherini, Europese hoge vertegenwoordiger voor Buitenlandse Zaken, aan de Cubaanse hoofdstad Havana. Voor Cuba komt de nauwere samenwerking met de EU zeer gelegen nu de relaties met de VS weer sterk bekoeld zijn en het Amerikaanse handelsembargo werd verscherpt.

Mogherini noemde dat embargo achterhaald en illegaal en de oorzaak van een slechtere levenskwaliteit voor de Cubanen. “We betreuren dat de huidige Amerikaanse regering zijn houding ten aanzien van Cuba blijkbaar heeft veranderd”, zei Mogherini donderdag 4 januari 2018 op een persconferentie aan het slot van haar bezoek.

Dat de Amerikaanse president Donald Trump het Cubabeleid van voorganger Barack Obama terugschroefde, vergrootte “de marge voor onderhandelingen met de EU”, zegt Christian Ghymers, voorzitter van het Belgische Interuniversitair Instituut voor de Relaties tussen Europa, Latijns-Amerika en de Caraïben. “De EU kan een centrale rol spelen in de relaties met Cuba, zolang Trump aan de macht is”, zegt de Belgische onderzoeker.

“De EU biedt een toegevoegde waarde, omdat ze een solide bondgenoot is, sterk en betrouwbaar”, zei Mogherini tijdens haar persconferentie. “We zijn consistent in ons beleid. Er zijn geen onvoorziene elementen of plotse veranderingen in ons buitenlands beleid. De inwerkingtreding van het samenwerkingsakkoord zal de relaties tussen Cuba en de EU naar een hoger plan tillen. De EU is al de belangrijkste partner (van Cuba) op vlak van handel, investeringen en ontwikkelingssamenwerking”, ook al “kan de perceptie bestaan dat anderen bovenaan op deze lijst staan.”

Analisten zijn het erover eens dat de EU-steun de verzwakte Cubaanse economie zuurstof zal geven. Na een bescheiden groei van 1,6 procent in 2017 verwacht het land voor dit jaar een toename van het bruto binnenlandse product met 2 procent, wat onvoldoende is voor de ontwikkelingsbehoeften van het land. Cuba heeft jaarlijks 2 miljard euro investeringen nodig om zijn economie eindelijk weer aan de praat te krijgen.

 » Lees verder

Wat Hubert Smeets niet snapt over ’68 en cultuurmarxisme

09-01-18 04:57:00,

1968, dit jaar 50 jaar geleden. De eerste herdenkingsnummers liggen al in de winkel. Hubert Smeets, Oost-Europa expert en columnist van NRC Handelsblad, doet op een van de eerste dagen van dit jubileumjaar in zijn krant ook een duit in het zakje. Zijn insteek is niet de opstandige minderheid van studenten die in dat jaar de straten en universiteiten van een groot aantal westerse steden bezette, maar het ‘cultuur-marxisme’. Volgens de oud-correspondent maken “nieuwrechtse denkers in Europa en Amerika” een fout door de geest van ’68 te zien als “als bron van al het kwaad dat ons teistert”. 1968 was juist “een kraamkamer voor krachten waaraan het marxisme ten onder zou gaan”.

Smeets maakt niet alleen een karikatuur van het begrip ‘cultuur-marxisme’, hij laat ook zien dat hij er niets van heeft begrepen. De voorbeelden die hij noemt – Dubcek in Tsjechoslowakije, Michnik in Polen en Sacharov in de Sovjetunie – zijn volstrekt willekeurig. Want 1968 was ook het jaar van het Tet-offensief in Vietnam, waarmee de communisten in Hanoi lieten zien dat ze nog lang niet verslagen waren. 1968 was ook het jaar waarin Mao Zedong, dankzij de Culturele Revolutie die hij twee jaar eerder had uitgeroepen, zijn macht over de Communistische Partij versterkte. 1968 tenslotte was ook het jaar waarin de Khmer Rouge, een tot dan toe onbekende illegale beweging, voor het eerst een landelijke opstand in Cambodja ontketende. Maar deze gebeurtenissen verdonkeremaant Smeets, omdat ze niet in zijn kraam te pas komen. Iets wat hij de critici van de geest van ’68 juist verwijt.

Want voor die critici, die het begrip ‘cultuur-marxisme’ hebben gemunt, is het jaartal 1968 slechts een symbool. De geest van ’68 mag dan wel in dat jaar met veel rumoer van zich laten horen, de geestelijke wortels van de studentenbeweging reiken veel dieper in de geschiedenis. Historici van het beruchte decennium noemen daarvoor een instituut, de Frankfurter Schule. Deze groep van Duitse sociologen en filosofen begon voor de Tweede Wereldoorlog vanuit een marxistische visie kritiek te leveren op maatschappelijke structuren. Na hun vlucht naar de Verenigde Staten na de machtsovername van Hitler cs. vonden de ideeën van Horkheimer, Adorno, Marcuse en Fromm steeds meer ingang op de Amerikaanse universiteiten. Hun boeken gingen in de jaren zestig van hand tot hand.

De kritiek op de soixant-huitards – getypeerd als ‘cultuur-marxisme’ – richt zich niet op de voormalige socialistische heilstaten in het oosten.

 » Lees verder

Ian Buruma en ‘het betrekkelijk goedaardige imperialisme uit Washington’ 37

07-01-18 04:00:00,

American journalism (like the journalism of any other country) is predominantly paltry (armzalig. svh) and worthless. Its pretensions are enormous, but its achievements are insignificant.
H. L. Mencken

[I]t is not yet clear who is using whom in Trump’s world. In their obsession with low corporate and personal taxes, and their loathing of organized labor and the federal government, rich donors, such as the brothers Charles and David Koch, or the casino magnate Sheldon Adelson, appear to be manipulating Trump, rather than the other way around. In a sense, they, as much as Krupp or Opel (if not more so), represent a type of capitalism that is being untethered from all necessary restraints. This began long before Trump appeared on the scene. The process goes back at least as far as Ronald Reagan’s era of ‘supply-side’ tax cuts and deregulation,

aldus Ian Buruma in zijn column voor Project-Syndicate van 5 december 2017.
https://www.project-syndicate.org/commentary/trump-willing-accomplices-big-business-by-ian-buruma-2017-12 

Om te achterhalen wat Buruma nu precies bedoelt, is het opnieuw noodzakelijk zijn werkstuk te fileren. Hoewel hij pretendeert dat ‘het nog niet duidelijk is wie wie gebruikt in Trump’s wereld,’ blijkt hij al in de volgende zin het antwoord te hebben gevonden: ‘rich donors, such as the brothers Charles and David Koch, or the casino magnate Sheldon Adelson, appear to be manipulating Trump, rather than the other way around.’ De miljardair Trump wordt eerder door andere miljardairs gemanipuleerd, ‘dan omgekeerd.’ Het enige dat hieraan niet klopt is het begrip ‘manipuleren,’ want dit werkwoord betekent ‘het overtuigen en overhalen van een persoon, zodat deze persoon zich vormt naar de wensen van een ander,’ en dat is hier absoluut niet het geval. Trump ‘vormt’ zich niet ‘naar de wensen van’ de gebroeders Koch of meneer Adelson wanneer hij de rijken een belastingvoordeel bezorgt, geenszins, want ook hijzelf profiteert ervan. President Trump behoort tot wat oud-president Carter de ‘oligarchie’ betitelt, die sinds midden jaren zeventig van de vorige eeuw in toenemende mate de politieke macht in de VS in handen kreeg. Het betreft hier een kleine elite van astronomisch rijke individuen, zonder enig sociaal- en moreel besef.  » Lees verder

Ian Buruma en ‘het betrekkelijk goedaardige imperialisme uit Washington’ 38

07-01-18 03:49:00,


‘For about three hundred years, since the Glorious Revolution,’ zo stelt Ian Buruma in zijn boek Anglomania. A European Love Affair (1998), bezat Groot Brittannië een ‘remarkable combination of civility and freedom.’ Deze bewering wordt op Burumaanse wijze ogenblikkelijk in de volgende zin teniet gedaan door de opmerking dat het land ‘was also a society of great social and economic inequality, cruel penal codes, cultural philistinism, barbarous mobs, and insular attitudes to the outside world.’ Kan een gemeenschap een ‘opmerkelijke combinatie van beschaafdheid en vrijheid’ bezitten en tegelijkertijd ‘een samenleving’ zijn met ‘grote sociale en economische ongelijkheid,’ en met een ‘wrede strafrechtspleging’? Volgens de ‘stedelijke elites,’ waarvan Buruma de opiniemaker is, kan dit wel degelijk, zo valt uit hun meningen op te maken. Daarentegen zijn er — buiten de mainstream om — genoeg burgers met een dissidente opvatting, en die ‘civility and freedom’ onverenigbaar achten met ‘inequality’ en ‘cruel penal codes.’  Het is van belang dit niet te vergeten aangezien Buruma in één adem tevens verwijst naar ‘cultural philistinism’ en ‘barbarous mobs.’ Ter verduidelijking: ‘philistinism’ is de denigrerende term voor ‘the social attitude of anti-intellectualism that undervalues and despises art, beauty, spirituality, and intellect.’ Wat op het eerste gezicht een duidelijke beschuldiging lijkt, blijkt bij nader inzien buitengewoon verwarrend te zijn. Wat is namelijk het geval? Buruma’s ‘stedelijke elites,’ die hij in bescherming neemt tegen de kritiek van ‘populisten’ en hun aanhang, zijn dezelfde ‘elites’ die sinds eind jaren zeventig van de vorige eeuw hebben geprofiteerd van het neoliberalisme met zijn ‘grote sociale en economische ongelijkheid,’  zonder dat zij zich massaal politiek of cultureel hebben verzet tegen het neoliberale ‘anti-intellectualism that undervalues and despises art, beauty, spirituality, and intellect.’ Sterker nog: onder zowel president Clinton, Bush junior als Barack Obama is de kloof tussen arm en rijk toegenomen, en is de macht van het militair-industrieel complex almaar toegenomen. Armoede en oorlog zijn het tegenovergestelde van ‘kunst, schoonheid, spiritualiteit, en intellect.’ Beide fenomenen zijn de grofste vormen van het ‘anti-intellectualisme’ dat Buruma als wapen gebruikt om de ‘barbarous mobs’ te kunnen beschuldigen van ‘culturele platvloersheid.’ Dat dit ‘cultural philistinism’ sinds de opkomst van de huidige kapitalistische klassenmaatschappij bewust is gekweekt en in stand is gehouden,  » Lees verder