De ongelofelijke EU avonturen van het milieumeisje uit Zweden – De Lange Mars Plus

de-ongelofelijke-eu-avonturen-van-het-milieumeisje-uit-zweden-8211-de-lange-mars-plus

05-03-19 06:43:00,

123rf.com

Bijdrage van Olav ten Broek*

Mij bekruipt het gevoel dat er een heleboel niet klopt aan Gretha Thunberg. Zoals haar onmiddellijke en onvoorwaardelijke toegang tot de belangrijkste leiders op topconferenties en de onvoorstelbare media-aandacht.

Zoek haar op Google en je krijgt letterlijk honderden foto’s van het schattige Zweedse klimaatmeisje met de lange staarten en het verongelijkte smoeltje.

Zoek op Wikipedia in alle talen en lees: “Al toen ze acht jaar was werd Gretha geconfronteerd met de gevaarlijke opwarming van de Aarde”. Hoezo, toen ze acht jaar was? Wat deed ze dan, behalve met poppen spelen en naar de tweede klas basisschool gaan? Wat is dat voor waanzin?

“Toen Gretha elf was ging ze in hongerstaking waarna ze aan de Ziekte van Asperger leed”. Hongerstaking?

“In december ging ze met haar vader naar de milieuconferentie van Katowice waar ze een onderhoud had met de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties, António Guterres.

Wacht even, hier wordt het verdacht. Ik kan mijn kinderen in de auto prakken en naar Den Haag, Brussel of Rome rijden, maar mijn zoontjes en dochtertjes worden dan absoluut niet zomaar ontvangen door de regeringsleiders of door de voorzitter van de Europese Commissie of de paus of wie dan ook. Dat zijn zaken die je minstens een jaar van tevoren geregeld moet hebben. Hier klopt iets niet.

Maar het wordt nog gekker: ze had in januari onbeperkt toegang tot het Wereld Economisch Forum in Davos. Davos is tijdens dat evenement een fort in zeven lagen en hindernissen waar geen muis doorheen komt. Maar Gretha kon ongehinderd op het podium plaatsnemen en een perfect ingestudeerde toespraak afsteken voor alle wereldleiders en voor de aanwezige wereldpers.

“In Davos sprak ze uitgebreid met Bono en Christine Lagarde, waarna ze achter gesloten deuren discussieerde met 58 regeringsleiders”.

Vreemd, heel vreemd. Er zijn minstens een miljoen kinderen die zich zorgen maken om de armoede in de wereld, kinderen die weten dat er een gebrek aan schoon water is, kinderen die zien dat het milieu te lijden heeft en dat er plastic in hun rivieren drijft, kinderen die dagelijks armoede en ziekte om zich heen zien,

 » Lees verder

Avonturen van een kandidaat raadslid: op de zeepkist –

Avonturen van een kandidaat raadslid: op de zeepkist –

01-03-18 08:56:00,

123rf

Vandaag tussen 17.30 en 18.30 uur krijg ik de gelegenheid op de ‘groene zeepkist’ in Het Groene Huis met een twee minuten durende pitch mijn duurzaam verhaal te doen. De kist zelf is groen van kleur, maar niet glad. De aanwezigen in het ‘groen café’ zijn bereidwillig en vriendelijk. Even weg van de agressieve debatten structuur waarin je als kandidaat raadslid verstrikt zit, ook al heb ik me nog zo voorgenomen niet aan dat circus mee te doen. Er zijn nog 20 dagen te gaan, ieder stukje publiciteit kan het positieve verschil maken.

Ik heb nog nooit op een zeepkist gestaan. In Hyde Park, Londen, waar redenaars zich verheffen boven het publiek om hun rede te houden heb ik sterren bezig gezien. Daartoe reken ik mezelf niet. Ik kan soms passend wat woordjes achter elkaar uitspreken. Daarom heb ik mezelf een hulpmiddel gegeven.

Het is om nog een andere reden aangenaam, slechts een handvol concurrenten gaat ook de kist op. Van de dertien andere mededingers naar de gunst van de de burger is nog niet de helft komen opdagen. Gelet op het min zes vries weer zitten die lekker thuis bij de haard. Dat maakt de sfeer bij ons in een klap minder grimmig en vijandig. Dit keer zijn we geen gladiatoren, maar zeepkist bestijgers. Dat voelt een stuk beter.

Natuurlijk zijn er concurrenten die ook hier de grens van de mogelijkheden aftasten. Een enkeling heeft aan de twee minuten spreektijd niet voldoende en dendert hier zonder enige gene overheen, waarna hij of zij na enkele minuten de opdracht krijgt er echt een eind aan te maken. Maar ook deze terechtwijzingen verlopen in een prettige sfeer.

Ik betrap mezelf erop dat politiek bedrijven ook op een vriendelijke, misschien wel groene manier, kan gebeuren. Je hoeft elkaar niet te bestrijden en te overwinnen, of neer te sabelen. Het is blijkbaar mogelijk even het woord te nemen en elkaar te vertellen op welke manier je denkt duurzaamheid na te streven.

De pitch, slecht Nederlands voor een beknopte presentatie, die ik heb voorbereid, staat op een briefje. Ik heb mezelf verplicht mijn presentatie uit te schrijven,

 » Lees verder

Avonturen van een kandidaat raadslid: het debat –

Avonturen van een kandidaat raadslid: het debat –

18-02-18 12:20:00,

We kennen natuurlijk allemaal dat kunstmatige gedoe van landelijke politici die in zogenaamde debatten bij de landelijke omroepen elkaar met one-liners proberen af te troeven. Als kandidaat raadslid neem ik jullie graag mee voor een kijkje achter de schermen van het lokale debat. Ik deed er aan mee in Utrecht en ben er mee bezig in Amersfoort.

Het allereerste wat blijkt als je als niet doorgewinterd politicus de arena in gaat van het politieke debat is dat op de tribune zich aanhangers van de verschillende ‘debaters’ hebben opgesteld. Zij klappen, joelen en stellen voorgekookte vragen aan hun protegés. Dat zorgt er voor dat wanneer je als nieuwkomer in de arena in debat bent, jouw argumenten meestal met een ijzige stilte en de woorden van de oude raadsleden met geklap worden ontvangen.

Dit zou de suggestie kunnen wekken dat je woorden geen indruk maken of niet begrepen worden, maar het is gewoon onderdeel van het spel.

Het volgende opvallende wat zich voordoet is dat er meestal weinig tot geen toeschouwers zijn gekomen om iets nieuws te horen. Zij hebben zich al een oordeel gevormd. Dat is een vaak gehoorde klacht van kandidaat debaters. Het verhaal dat je afsteekt is eigenlijk niet bedoeld voor het publiek in de zaal, maar voor de kijker of lezer thuis, die het (video) verslag bekijkt.

Tussen de politieke gladiatoren is er nog een belangrijk verschil. De oude garde van zittende raadsleden hebben elkaar het afgelopen jaar al eindeloos op de korrel genomen, dus zij herhalen slechts hun gangbare argumenten. De nieuwkomers die deze oude retoriek nog niet kennen, komen met een gloednieuw verhaal. Dat is schrikken voor de oude garde en onwennig voor het publiek in de zaal, maar ook voor thuis.

Vier jaar geleden introduceerden wij in de gemeentepolitiek met de BasisInkomenPartij in onder andere Utrecht het basisinkomen. Het obstakel dat wij onbedoeld opriepen voor vriend en vijand was ongekend groot. Veel mensen snapten niet waarover we het hadden, ‘Wat is een basisinkomen dan wel?’ Je kunt als nieuwe partij dus ook te vernieuwend bezig zijn.

Iets in dezelfde orde maar dan anders maak ik nu mee in Amersfoort.

 » Lees verder