Nazarbajev, einde van een generatie | Uitpers

nazarbajev-einde-van-een-generatie-uitpers

20-03-19 06:58:00,

Een nieuwe dynastie (inform.kz)

Noersoeltan Nazarbajev is na 30 jaar aan het hoofd van Kazachstan op pensioen. Als blijk van waardering heeft zijn parlement de hoofdstad Astana, die hij gesticht heeft,  Noersoeltan gedoopt. Met Nazarbajev weg, zijn er in de gewezen Sovjetrepublieken geen leiders uit de Sovjetperiode meer.

Nazarbajev werd na de implosie van de Sovjet-Unie in 1991 van communistisch partijleider president van een nieuwe onafhankelijke staat. Zoals andere collega’s uit de Sovjettijd werd hij ineens een nationalistische voorman. Hij ontpopte zich als promotor van de “kazachisering” van het land. Voor Nazarbajev moest Kazachstan het land van de Kazakken worden, een Turks volk verwant met de Kirgiezen en de Oeigoeren.

Russen

Kazachstan telde bij de implosie een zeer grote Russische minderheid die in het noordelijk deel zelfs een meerderheid was. Tijdens de periode van Michail Gorbatsjov (1985-1991) kwam het er tot zware etnische spanningen. Toen Moskou in 1987 de  Rus Kolbin als partijleider opdrong, betoogden Kazakken daar massaal tegen. Bij de onderdrukking daarvan vielen toen tientallen doden. Toch verklaarde Gorbatsjov kort daarop dat in de Sovjet-Unie alle volkeren harmonisch met elkaar samenleefden.

De energierijkdommen van Kazachstan gaven Nazarbajev de middelen om bij voorbeeld een nieuwe hoofdstad, Astana, bijna letterlijk uit de grond te stampen. Veel tegenstand duldde hij niet. Van bij de aanvang werd elke oppositie stevig gemuilband, zodat nepotisme, corruptie en oligarchie goed kunnen tieren. Toen arbeiders van de olievelden in 2011 staakten en actie voerden, werd dat brutaal onderdrukt, met voor zover bekend minstens 15 doden.

Dariga

Nu wordt verwacht dat bij nieuwe presidentsverkiezingen de familie Nazarbajev aan de top blijft, want zijn dochter Dariga Nazarbajeva, miljardair, is kandidaat om haar vader op te volgen. In een andere gewezen Sovjetrepubliek, Azerbeidzjan aan de overkant van de Kaspische Zee, volgde Ilham Aliëv ook zijn vader, Geidar Aliëv op. Deze laatste was hoofd van de KGB van Azerbeidzjan en vice-premier van de Sovjet-Unie. Ook hij werd na 1991 een Azeri nationalist die in 1994 tot ontsteltenis van Moskou een groot olieakkoord sloot met westerse maatschappijen.

Ook diens regime is zeer autoritair, net zoals in andere gewezen Sovjetrepublieken Turkmenistan en  Oezbekistan. In dat laatste is er nu een grotere opening na de dood van Islam Karimov die in september 2016 overleed. Ook hij was net als Aliëv en Nazarbajev partijleider toen de Sovjet-Unie implodeerde.

 » Lees verder

100 jaar geleden: Einde Eerste Wereldoorlog en Duitse keizerrijk

100-jaar-geleden-einde-eerste-wereldoorlog-en-duitse-keizerrijk

10-11-18 08:14:00,

Uiteindelijk was de vraag: Wie vertelt het zijne majesteit? Wie zegt keizer Wilhelm II dat er geen vrede bereikt kan worden zonder zijn troonsafstand? De Amerikaanse president Woodrow Wilson had dat, naast democratische hervormingen, als voorwaarde gesteld voor vredesonderhandelingen. Zo eindigde begin november een tijdperk.

Het einde was onvermijdelijk, toen rijkskanselier Max von Baden zich op 1 november 1918 er met gevolmachtigde Duitse vorsten erop beraadde, hoe men de keizer tot troonsafstand kon bewegen. En vooral: wie moest de brenger van deze problematische boodschap zijn? Niemand was bereid.

Uiteindelijk stelde Axel Varnbühler von und zu Hemmingen, een baron uit Württemberg, de verlossende vraag: Wat zou de keizer er zelf eigenlijk van zeggen? Om dat uit te vinden, zond men de Pruisische minister van Binnenlandse Zaken, Wilhelm Drews, naar het Belgische Spa. In het hoofdkwartier aldaar was Wilhelm II op 30 oktober aangekomen voor de inspectie van zijn troepen. Berlijn had hij op een kritiek moment aan zichzelf overgelaten.

Blijf op de hoogte van nieuws, opinie en achtergronden: Volg Novini!

Strijdend ten onder

De keizer reageerde zoals te verwachten viel ontsteld. Hoe kon een Pruisische overheidsfunctionaris het wagen hem zijn troonsafstand voor te leggen? Het keizerlijke antwoord: “Wanneer thuis het bolsjewisme komt, stel ik me aan het hoofd van een paar divisies, ruk ik op naar Berlijn en hang ze allemaal op.”

De slagkruiser HMS Queen Mary explodeer in de Slag voor het Skaggerrak, 31 mei 1916.

De revolutie was echter reeds dichterbij dan de keizer vermoedde. Eind oktober 1918 besloot de marineleiding een laatste “eervol gevecht” tegen superieure Britse eenheden te voeren. Sinds de Slag voor het Skaggerak in 1916 waren de marine-eenheden nauwelijks ingezet. Moest men dan nu ineens, terwijl het einde van de oorlog te voorzien was, als een soort doodseskader optreden? Onder matrozen deden geruchten de ronde dat de officieren een heldendood zochten en door de aanval te kiezen de aanstaande vredesonderhandelingen wilden torpederen. De matrozen hadden er een goede neus voor, zonder de woorden van de chef van het marinedepartement te kennen. Adolf von Trotha schreef namelijk: “De vloot staat een slotgevecht als hoogste doel voor ogen, om niet deze oorlog te moeten besluiten, zonder dat de in haar stekende nationale kracht ten volle tot haar slaande werking gekomen is.”

Muiterij

In Wilhelmshaven saboteerden matrozen het uitlopen van de vloot.

 » Lees verder

Het einde van de witte wereld

Het einde van de witte wereld

04-09-18 10:38:00,

Belgisch Kongo of Nederlands Indië is dan wel voorbij maar de denkkaders die de kolonisering mogelijk, aanvaardbaar en onzichtbaar maakten, leven gewoon verder. Tijd om er een einde aan te maken. Op dinsdag 11 september in de Roma in Antwerpen gaat onderzoekster Dr. Olivia U. Rutazibwa met antropologe Gloria Wekker, Bart Eeckhout e.a. in debat over de groeiende beweging voor dekolonisatie.

    Dinsdag 11/09 om 20h00 – Roma Antwerpen. Meer info: hier

       » Lees verder

      100 jaar geleden: Het begin van het einde van de Eerste Wereldoorlog

      100 jaar geleden: Het begin van het einde van de Eerste Wereldoorlog

      08-08-18 08:55:00,

      Op 8 augustus 1918 leidde een succesvolle aanval van Entente-troepen bij Amiens tot wat de ‘zwarte dag van het Duitse leger’ genoemd zou worden. Dit leidde de laatste fase van de Eerste Wereldoorlog in, aan het einde waarvan het Duitse keizerrijk zijn nederlaag moest accepteren.

      In november 1917 begon de derde Oberste Heeresleitung, het opperbevel van het Duitse keizerlijke leger, onder veldmaarschalk Paul von Hindenburg en de eerste kwartiermeester-generaal, de infanterie-generaal Erich Ludendorff, met de planning voor een beslissend Duits offensief. Het doel was de verovering van Parijs en het doorstoten naar het Kanaal. Daardoor moest het Duitse rijk in de positie gebracht worden om als overwinnaar een gunstige vrede uit te onderhandelen.

      Ten gevolge van het reeds afgesloten vredesverdrag van Brest-Litovsk van 3 maart 1918 met Sovjet-Rusland, kon Duitsland een miljoen extra soldaten voor de beoogde slag aan het westfront inzetten. Ofschoon het 7. leger eind mei daadwerkelijk tot op 92 kilometer van Parijs oprukte, leidde geen van de vijf deeloperaties van de ‘grote slag in Frankrijk’ vanaf 21 maart 1918 tot een duurzaam strategisch succes. Het Duitse leger aan het westfront werd daarbij met zijn aanvankelijk 200 divisies met 3,5 miljoen man echter wel volledig uitgeput.

      Op 18 juli haalden de inmiddels door 19 Amerikaanse divisies versterkte legers van de Entente aan de Marne voor een tegenoffensief uit. Onder druk hiervan moesten de Duitse troepen zich naar het noorden terugtrekken en het oprukken naar Parijs als ook naar Amiens, het belangrijkste verkeersknooppunt op weg naar de Kanaalkust, afbreken.

      Dit leidde tot verwarring bij het Duitse opperbevel. Ludendorff die zich al in de slag bij Tannenberg als nerveuzer dan de stoïcijnse Hindenburg had laten kennen, reageerde afwisselend met hysterie en verslagenheid. Daarvan getuigen bijvoorbeeld de dagboeknotities van de aan de generale staf verbonden kolonel Hermann Mertz von Quirnheim van 24 juli 1918: “Ernstig probleem van de nervositeit van zijne excellentie alsmede van de onsamenhangendheid van het door hem verrichte werk.”

      Ondanks de waarschuwingen van onder andere generaal-majoor Fritz von Loßberg, de stafchef van het 4. leger, weigerde Ludendorff het bevel te geven voor een strategische terugtrekking achter de goed gefortificeerde Siegfriedlinie tussen Arras en Soissons, maar bleef erbij de duidelijk slechter verdedigbare posities ten oosten van Amiens te houden.

      Dat wilden de opperbevelhebbers van de Entente,

       » Lees verder

      Is er licht aan het einde van de vluchtelingencrisis?

      Is er licht aan het einde van de vluchtelingencrisis?

      02-07-18 05:59:00,

      De reactie van een aantal Amerikaanse commentatoren op de Europese topbijeenkomst van 28 juni jongstleden over de Afrikaanse vluchtelingencrisis, is even pragmatisch als onuitvoerbaar en even onmenselijk als verwerpelijk. Er wordt gesproken van een Trumpiaanse oplossing. “Laat Europa gewoon een hoge muur bouwen langs de Noord-Afrikaanse kustlijn en doe dat op kosten van Afrika zelf” In feite de Mexicaanse aanpak, die echter zelfs in Amerika als onnodig hard en meedogenloos wordt ervaren, maar die tot op heden niet wordt gestopt. Zoveel is zeker. De Amerikaanse politiek evenals de Europese, lopen beide op hun achterste benen en zijn in feite disfunctioneel geworden ten opzichte van oude idealen als vrijheid en verlichting, menselijkheid en beschaving, tolerantie en democratie.

      Blijf op de hoogte van nieuws, opinie en achtergronden: Volg Novini!

      Bijzonder is het niet, maar nog steeds is het wel opmerkelijk dat de betaalplicht voor zo’n nieuw te bouwen muur bij Afrika zelf wordt gelegd, ook nu naar voorbeeld van Amerika. Op zich niet zo’n gekke gedachte. Laten we beginnen bij het zwaar tot zeer zwaar fiscaal belasten van de rijke tot allerrijkste bovenlaag van veel Afrikaanse landen, inclusief het geld dat deze elites in het buitenland hebben gestald. Nee, dat geld moet Europa niet in eigen zak steken, maar juist terug laten vloeien naar Afrika zelf  in de vorm van onderwijs en innovatie.

      Sommige commentatoren zoeken de oplossing voor de vluchtelingencrisis meer in het opzetten van gevangeniseilanden, vanwege de afschrikwekkende werking die er van deze eilanden uitgaat. Hoe berucht is niet het eiland Alcatraz in de baai van San Fransisco dat al in 1963 werd gesloten, maar zelfs nu nog tot de verbeelding spreekt? Of het Noorse gevangeniseiland Bastoy dat als schoolvoorbeeld moet dienen voor een humaan beleid voor criminelen. In Nederland kennen we ook een soort gevangeniseiland maar dan op het land, namelijk in Veenhuizen. Ooit is deze concentratie van gevangenissen begonnen als heropvoedingsplek voor schooiers en vandalen, naar het verlichte ideaal van Jonkheer van den Bosch.

      Hongarije kent inmiddels al een muur en weet zich daarin gesteund door de Visegrad-landen, een groep van EU-lidstaten (Polen, Hongarije, Tsjechië en Slowakije) die samenwerkt op diverse terreinen, waaronder op het gebied van identiteit en veiligheid. Langzaam maar zeker vormen deze lidstaten op die thema’s een beetje een eiland van eensgezindheid in de zee van politieke onbekwaamheid van Europa.

       » Lees verder

      Opzegging Iran deal begin van het einde | Uitpers

      Opzegging Iran deal begin van het einde | Uitpers

      15-06-18 08:28:00,

      foto wikimedia commons

      De triomfantelijk uitgeroepen ‘American Century’ was gebaseerd  op de controle over olie. Hiervoor was een eindeloze opvolging van oorlogen nodig. De kern van het proces van de voorbije eeuw is inderdaad de strijd om de controle van olie en andere belangrijke grondstoffen en het machtsbehoud van de dollar in de wereldhandel. Maar schiet de VS onder president Trump zichzelf nu niet in de voet? Zal die olie, na de eenzijdige terugtrekking van de VS uit het nucleair akkoord met Iran, niet een rol gaan spelen in de neergang van Amerikaanse hegemonie? Ik las een artikel van William Engdahl, waarvan ik graag de hoofdlijnen met u deel.

      Recente stappen van verschillende landen om weg te komen van de dollar-afhankelijkheid, waren op zichzelf onvoldoende om de dominantie van de Amerikaanse munt te beëindigen. Washington beschikt immers over de macht om deze landen te dwingen hun olie alleen in dollars te kopen of te verkopen. Toch dwingt elke unilaterale provocatie of sanctiemaatregel van Washington andere landen om oplossingen te zoeken die enkele jaren geleden wellicht niet mogelijk werden geacht.

      petrodollars

      Sinds de olieschok van 1973 en de Yom Kippur oorlog hebben Washington en Wall Street alles in het werk gesteld om ervoor te zorgen dat de Opec, geleid door Saoedi-Arabië, haar olie alleen in Amerikaanse dollars zou verkopen. Hierdoor werd de vraag naar Amerikaanse valuta min of meer onafhankelijk van de interne staats- en economische problemen of van de overheidsschuld of tekorten in de VS.

      Dat systeem dat Henri Kissinger de petrodollar-regeling noemde, verschafte de VS het vermogen om zijn macht wereldwijd te projecteren. Tegelijkertijd konden de grote bedrijven ontsnappen aan nationale belastingen en investeringen via het proces van uitbesteding naar plaatsen zoals Mexico, Ierland, China of zelfs Rusland. Mocht een significante groep van landen zoeken om de dollar te verlaten en zich te keren naar andere valuta, dan riskeert Washington scherpe rentevoetstijgingen te ondergaan en dreigt er ’n scherpere financiële crisis dan 10 jaar geleden.

      sanction mania

      Sinds 11 september 2001 is de Amerikaanse regering ijverig aan de slag om financiële sancties, zogenaamd tegen financiering van terroristische groepen, te gebruiken als een centraal oorlogswapen ter verdediging van de ‘Amercian century’. Het laatste besluit van het Amerikaanse ministerie van financiën om radicale, nieuwe en gerichte sancties tegen Rusland op te leggen,

       » Lees verder

      Einde van stakingsrecht in Zuid-Afrika: het verhaal van Bhavna

      Einde van stakingsrecht in Zuid-Afrika: het verhaal van Bhavna

      22-05-18 06:48:00,

      Advocaat Bhavna Ramji neemt het in Zuid-Afrika op voor arbeiders zonder contract. De overheid wil er het stakingsrecht aan banden leggen om de kracht van haar organisatie te breken. Toch zet ze door.

      Wereldwijd staan mensen en organisaties die zich inzetten voor mensenrechten onder druk. Bhavna is een van hen. Ze is advocaat bij de organisatie Casual Workers Advice Office (CWAO). Die steunt tijdelijke, interim- en informele arbeiders.

      De Zuid-Afrikaanse overheid drukt protest weleens hardhandig de kop in. Tegelijkertijd worden arbeiders geïntimideerd. Daarnaast zijn er wettelijke beperkingen die activisme onder druk zetten. Bhavna trekt drie conclusies over de druk op activisme in Zuid-Afrika.

      1. Het is steeds moeilijker om op te komen voor mensenrechten

      “Ook in Zuid-Afrika hangt er een probleemsfeer rond sociaal protest, nochtans een van de basisrechten opgenomen in de grondwet van 1994. Veel rechters, advocaten en bemiddelaars zijn erg conservatief. Ze zijn bang van stakingen, want denken daarbij automatisch aan brandende autobanden, onrust en geweld. Ze zien protest automatisch als iets negatief, niet als een middel om op vreedzame manier onrecht aan te kaarten.

      Het hele systeem is erop gericht om protest in de kiem te smoren. Arbeiders en organisaties worden voortdurend geïntimideerd en tegen elkaar opgezet. Ontslag is een krachtig wapen voor de bazen. Over het algemeen is de moraal onder werknemers dus ook laag en heerst er veel angst.

      Grote bazen zijn bang van organisaties. Ze vrezen onrust en problemen. Daarom gaan ze meteen over tot repressie. Bijvoorbeeld bij het grote Zuid-Afrikaanse chipsbedrijf Simba waar we met arbeiders samenwerken. Daar mogen werknemers zelfs niet afspreken op het parkeerterrein. Alles wat lijkt op een vergadering of overleg wordt meteen de kop ingedrukt. Als ik de Simbaworkers wil ontmoeten, spreken we af langs de snelweg.

      Het valt op dat er allerlei wettelijke barrières worden opgetrokken die het moeilijk maken om rechten op te eisen. De arbeidswetgeving in Zuid-Afrika is behoorlijk progressief. Het leek een evenwicht te creëren tussen werknemers en werkgevers. Maar dat was enkel zo op papier, de realiteit is anders. De balans helt duidelijk over in het voordeel van de werkgevers.”

      2. Het recht op staken wordt ingeperkt

      “De discussie over nieuwe aanpassingen in de wetgeving woedt volop. Wij zijn tegen de wijzigingen.

       » Lees verder

      Vonnis: ‘Einde verplichte zorgverzekering’..?!!

      Vonnis: ‘Einde verplichte zorgverzekering’..?!!

      01-05-18 07:08:00,

      x

      x

      Einde verplichte zorgverzekering door uitspraak kantonrechter??
      x
      Vonnis: ‘Einde verplichte zorgverzekering’..?!!

      2018 © Luca vdf/van Dinther | deze versie WantToKnow.nl/be

      x

      We kennen de auteur van dit artikel ook als co-auteur van het baanbrekende boek over de Soevereine Mens: Luca vdf/Van Dinther (r) en Robbert vdf/Boerman (klik voor link naar dit boek)

      Zorgverzekeraar VGZ kan geen premie opeisen van iemand die geen verplichte zorgverzekering wil. Bij vonnis d.d. 18 april 2018 wijst kantonrechter mr. B.C. Vink van rechtbank Den Haag de eis van VGZ tot betaling van premie af. Aangeklaagde Jordy Zwart voert in eigen verweer aan dat er geen overeenkomst bestaat met VGZ en dat de eis op basis van de verplichte zorgverzekeringswet uit 2005 onrechtmatig is. In lijn met het zelfbeschikkingsrecht (art. 1 IVBPR) kan er geen verplicht contract worden afgedwongen met een commerciële onderneming als Zorgverzekeraar VGZ.

      Dat betekent dat De Nederlandse Staat de Volksgezondheid eerbiedig dient te bevorderen zonder bestraffing met dwang, beslaglegging, schulden en boetes. Schuldeiser VGZ en haar gemachtigde M.G. de Jong Gerechtsdeurwaarders en Incassokantoor verzuimen een overeenkomst met wilsverklaring te produceren en oefenen daardoor onrechtmatige dwang uit door samenspanning.

      Daarbij blijkt bovendien, dat persoonsgegevens van Jordy Zwart zonder zijn toestemming, onrechtmatig verhandeld zijn, in samenspanning met CAK/Zorginstituut Nederland en de Gemeente van zijn woonplaats, vanuit de Basis Registratie Personen (BRP). Er is geen contractuele verbintenis waaruit blijkt dat gedagvaarde daarmee wanbetaler is. De deurwaarder die door VGZ werd ingeschakeld, handelt -zo oordeelt de rechter in Den Haag- volledig onbevoegd, zonder onderliggende akte van cessie of ander rechtsgeldig document. Zwarts betoogt dat de verplichte zorgverzekering een vorm is van dwang/slavernij.

      Wat is VGZ
      VGZ is een oudere, door ziekenfondsen opgerichte, particuliere ziektekostenverzekeringsmaatschappij, die was bedoeld om mensen, die wegens overschrijding van de loongrens niet langer ziekenfondsverzekerd konden blijven, te voorzien van een goede en betaalbare ziektekostenverzekering. VGZ heeft van oudsher dus een sociale achtergrond. In 1991 fuseerde VGZ met zes ziekenfondsen, alle operationeel in Zuid-Nederland. Hiermee anticipeerden deze partijen als eerste op de toenmalige plannen voor de vorming van een volksverzekering tegen ziektekosten.Bij deze nieuwe zorgverzekeringswet zou, zo werd verwacht, het onderscheid tussen particuliere verzekering en ziekenfondsverzekering verdwijnen.

      Minister Ab Klink met viroloog/dierenarts Ab Osterhaus,  » Lees verder

      Is dit het einde van Lula? Dat is lang niet zeker

      Is dit het einde van Lula? Dat is lang niet zeker

      11-04-18 06:37:00,

      Na een lange juridische strijd zit de Braziliaanse oud-president Lula zit in de cel. Wordt het zijn politieke graf? Dat is lang niet zeker.

      De gevangenis kan de politieke invloed van Lula versterken. De oud-president is nu een martelaar in de ogen van de armen en van iedereen die de enorme ongelijkheid in de Braziliaanse samenleving bestrijdt.

      Nu al stellen dat Lula’s politieke einde is aangebroken, “is overhaast”, zegt historicus Daniel Aarão Reis. Nelson Mandela in Zuid-Afrika, Juan Domingo Perón in Argentinië, Hugo Chávez in Venezuela en Fidel Castro in Cuba: het zijn maar enkele van de leiders die “de gevangenis verlieten en door de bevolking in de armen werden gesloten of die vanuit ballingschap naar de macht terugkeerden.

      ”Het zijn op zich allemaal verschillende gevallen, maar er zijn in de geschiedenis tal van voorbeelden van mensen die dankzij hun gevangenisstraf de macht veroverden.

      Chávez, Castro, Mandela

      De mislukte militaire staatsgreep tegen de toenmalige regering in 1992 maakten Chávez zo populair dat hij in 1998 president van Venezuela werd. In 1953 leidde de aanval op de Moncada-kazerne, waarbij tientallen militairen en rebellen omkwamen, tot de opsluiting van rebellenleider Castro, maar het zette tegelijk de Cubaanse revolutie in gang.

      Een gevangenisstraf van 27 jaar belette Mandela niet de strijd tegen apartheid te leiden in Zuid-Afrika. In 1990 kwam hij vrij, vier jaar later werd hij de eerste zwarte president van het land.

      Rechter Sergio Moro besliste vorige donderdag dat Lula meteen de cel in moest. De oud-president is veroordeeld voor corruptie, een misdrijf dat op eigen voordeel is gericht, niet voor illegale activiteiten met alleen maar politieke bedoelingen zoals de staatsgrepen die Chávez en Perón pleegden.

      De grote gerechtelijke operatie Lava Jato (Carwash), waar Lula’s zaak deel van uitmaakt, heeft al tientallen politici en zakenmensen achter de tralies gezet. Lava Jato onderzoekt de illegale praktijken van openbare bedrijven zoals Petrobras en van privébedrijven zoals Odebrecht. Het schandaal heeft de hele politieke klasse in Brazilië in diskrediet gebracht.

      Vader van de armen

      In Lula’s voordeel speelt dat hij alleen maar populairder is geworden, vooral bij de arme Brazilianen. In zijn twee mandaten, van 2003 tot 2011, realiseerde hij een grote inkomensherverdeling en drong hij de armoede fors terug.

      Hij is de nieuwe “vader van de armen”,

       » Lees verder

      Het einde van Jacob Zuma | Uitpers

      Het einde van Jacob Zuma | Uitpers

      15-02-18 10:11:00,

      Zuid-Afrikas nieuwe president, Cyril Ramaphosa, op bezoek in Iran (commons.wikimedi; foto: Erfan Kouchari)

      Het heeft het ANC, de partij van de Zuid-Afrikaanse president Zuma, moeite gekost, veel moeite, om na een nachtelijk beraad, het zoveelste, de knoop door te hakken: Zuma moet weg voor het einde van zijn ambtstermijn, die volgend jaar ergens in de lente afloopt, en graag onmiddellijk. Niet dat Zuma gedwee ja knikt en meteen de sleutels van het Tuynhuys overhandigt aan zijn opvolger. Verre van. Hij wou eerst drie tot zes maanden de tijd en de eer aan zichzelf houden, hoewel er in die periode nog weinig eer voor hem te rapen zou vallen. Je vraagt je af hoe lang nog Zuma de zelfgewilde verlenging van zijn bestaan als lame duck, als een gebreideld, machteloos politicus, had willen rekken. Maar na enkele uren bindt hij toch in. Hij beseft dat hij een motie van wantrouwen in het parlement niet kan overleven.

      Waarom laat het ANC Zuma vallen?

      De objectieve redenen die aan de grondslag liggen van de eis voor zijn vroegtijdige aftreden zijn corruptie, verregaande collusie met zakenpartners en persoonlijke verrijking. Wat de smeergeldaffaires betreft, die zijn decenniaoud maar komen elke keer opnieuw bovendrijven. De zaak draait rond steekpenningen n.a.v. een wapencontract met het Franse Thomson CSF (later omgedoopt tot Thales), waarvoor een financieel raadgever van Zuma in 2005 veroordeeld is. Toenmalig president Thabo Mbeki ontslaat Zuma, toen zijn vicepresident, ook al had het gerecht de aanklacht tegen Zuma zelf laten vallen. Maar de affaire blijft spoken en een hoge rechtbank wil dat Zuma toch voor de rechter verschijnt voor aanklachten van corruptie, fraude, het witwassen van geld en bendevorming.

      Ook Zuma’s nauwe contacten met de familie Gupta, drie schatrijke broers, uit India naar Zuid-Afrika gemigreerd, spelen hem parten. Ze zijn de stichters van een zakenimperium dat meer dan één vet contract met de overheid sloot. Persoonlijke verrijking van de betrokkenen is niet van de lucht. Zo is er o.m. sprake van 363 miljoen € bij de aankoop van locomotieven voor de openbare vervoersmaatschappij Transnet. Jacobs zoon Duduzane is bestuurder in verscheidene van hun ondernemingen. In uitgelekte mails, de Guptaleaks, valt er te lezen dat een van de broers de viceminister van Financiën zo’n 40 miljoen € aanbiedt om zich van ambtenaren van de schatkist te ontdoen,

       » Lees verder