Een gevaar voor de staat

een-gevaar-voor-de-staat

11-02-19 12:29:00,

Sinds de publicatie hier van het artikel over de problemen die de Marokkaanse zakenvrouw en activiste Kaoutar Fal in België met de Staatsveiligheid ondervond doken er nieuwe gegevens op die nog meer vragen doen rijzen over het gebrek aan respect voor de Belgische rechtstaat door deze dienst.

Wie betaalt de schade?

De vraag die men zich immers moet stellen is in hoeverre die een eigen, deels door buitenlandse mogendheden gestuurde, agenda hebben of deze loyaal zijn aan de Belgische instellingen en haar wetten en regels. Zo stellen sommigen over Albert Raes, de langdurige vroegere baas van die dienst, dat hij de Israëlische Mossad hier alle mogelijke vrijheid tot handelen gaf. Of dat crimineel was of niet had dan geen belang.

De weigering van Jaak Raes om aan Kaoutar Fal inzage te geven in haar dossier staat immers haaks op de rechtspleging door onder meer de Raad van State. Hij veegt er gewoon zijn laars aan. Dit terwijl men zeker van een belangrijke instelling als de Staatsveiligheid mag verwachten dat ze op de bres staat voor het verdedigen van de Belgische staat en dus zeker haar rechtspraak.

Vergeet het, ze vertikt het. Uit het stuk over Kaoutar Fal blijkt hoe de Staatsveiligheid zware schade toebracht aan een zekere L.L. door te beweren dat zij een gevaar was voor de veiligheid van de staat en dus niet kon werken als gerechtstolk. Een beroepsverbod dus.

De Staatsveiligheid weigerde de nodige bewijzen voor haar bewering te geven maar werd na jaren procederen door de Raad van State teruggefloten. Het verhaal van de Staatsveiligheid was, zo bleek nadien, gebaseerd op niets substantieel. De dame werkt nu aan de rechtbank maar moest jaren wachten en een stevig pak gerechtskosten betalen om haar rechten te krijgen. Wie betaalde deze schade?

DSC_0816

Onze Staatsveiligheid beweert dat Kaoutar Fal een gevaar is voor onze veiligheid want ze werkt, stelt men, voor de Marokkaanse veiligheidsdienst. Nochtans een bevriende organisatie. Zij staat echter op haar rechten en eist de ‘bewijzen’. Pech voor de Staatsveiligheid en de Dienst Vreemdelingenzaken.

Hetzelfde overkwam zangeres Soetkin Baptist die in 2003 een voor haar muzikale hoogdag hoopte te vieren toen ze in de Letse hoofdstad Riga als Belgisch kandidate met de groep Urban Trad op het Eurosongfestival zou optreden.

 » Lees verder

De Staatsveiligheid en het Gele Gevaar

de-staatsveiligheid-en-het-gele-gevaar

05-12-18 01:59:00,

Ooit in het begin der jaren tachtig was China een zogenaamde vriend van België en was er officieel voor onze staatsveiligheid niets met dat land aan de hand. Voor China te kritische artikelen zag men zelfs niet graag verschijnen. Onze bedrijven maakten er immers pillen en telefooncentrales en dus moest men hen koesteren, lief hebben. En, belangrijker, China en de VS vormden op dat ogenblik een alliantie tegen de Sovjetunie.

Chinese cultuur is staatsgevaarlijk

Al een gans tijd is dit veranderd en laat onze Staatsveiligheid de ene waarschuwing na de andere over dat land op ons los. De zaak van elektriciteitsdistributeur Eandis was er een voorbeeld van. Dat Chinezen er gingen in investeren was gevaarlijk want zij zouden wel eens kunnen te weten komen hoe onze elektriciteitsvoorziening er uitziet. Een pak onzin maar onze politici bogen als angsthazen voor die onheilsboodschap.

Recent was Vlaams Belanger Filip Dewinter aan de beurt om vanuit de Staatsveiligheid een ton modder over zich heen te krijgen want de man hielp een Chinese culturele vereniging hun weg in België vinden. Gevaarlijk stelden onze spionnen want ze wilden zo goodwill creëren in ons land. Chinezen die hier goodwill willen zoeken! Sidder en beef Belg want daar is het Gele Gevaar. Met Dewinter als het gele mannetje van president Xi Jinping.

Vraag is wat voor ons land op veiligheidsgebied het gevaarlijkst is natuurlijk. Sinds de onthullingen van Edward Snowden weten we dat de Amerikaanse spionagedienst NSA samen met het Britse GCHQ alle communicatie afluisteren wereldwijd. En dus ook die van onze koning, premier, de chef van de federale politie en die van beenhouwer Jean-Paul om de hoek.

Keizerlijk paleis Beijing

Voor onze Staatsveiligheid is China een gevaarlijk land dat wij best zoveel mogelijk mijden. Dit terwijl het veruit de grootste economische kracht ter wereld is die ook massaal in ons land investeert. Speelt de Staatsveiligheid het spel van de VS?

Recent bleek dat ze zelfs de ongetwijfeld geheime communicatie van de Saoedische kroonprins Mohammad bin Salman nauwgezet volgen. En dat is toch een voor Washington wel veel belangrijkere ‘bondgenoot’ dan onze Charles Michel of zijn Nederlandse collega Mark Rutten.

De vriend van de NSA

Toen het in september 2013 uitlekte dat die NSA/GCHQ ook op grootschalige wijze bij de communicatiesystemen van Proximus hadden ingebroken verscheen er in het maandblad MO (1) gelijktijdig een gesprek met Eddy Testelmans,

 » Lees verder

Macrons gele gevaar | Uitpers

macrons-gele-gevaar-uitpers

24-11-18 08:49:00,

Hesjes in actie (wikipedia)

Een gilet jaune, een geel hesje. Hesje, een woord dat me totnogtoe totaal vreemd was en nu de geschiedenis ingaat als een beweging zonder voorgaande, zoals de Franse premier Edouard Philippe terecht opmerkt. Een volledig spontane ontlading van lang ingehouden woede. President Emmanuel Macron oogst de vrucht van zijn misprijzen voor het ‘middenveld’, de georganiseerde samenleving die in zijn “jupiteriaanse denken” geen plaats heeft. Hij vernederde onder meer de vakbonden, de boze burgers gaan in deze tijden van “sociale media” spontaan de straat op.

Malaise

Burgemeester Jean-Michel Parcheminal van het Bretoense dorp Plounéour-Ménez vat de situatie goed samen: “Les taxes sur le carburant n’ont été que le déclencheur d’un malaise profond, qui s’exprime en dehors de toute organisation, de manière spontanée.” De brandstofprijzen waren de ontsteker voor een sociale malaise die zich buiten elke organisatie, volkomen spontaan, manifesteert”.

Sociale malaise, inderdaad. Bij veel gele hesjesdragers zijn de brandstofprijzen op de achtergrond geraakt. Arbeiders, gepensioneerden, kleinhandelaars, studenten… zeggen nu dat ze genoeg hebben van “une vie de galère” – een leven van miserie, en van alle onrecht in de maatschappij. En ze vinden eensluidend dat Macron met zijn vele fiscale voordelen aan de rijken daar schuld aan heeft.

Poujadisme?

Ongeorganiseerd, spontaan, het houdt meteen risico’s in op manipulatie en ontsporingen – de tegenstanders beklemtonen graag enkele uitingen van racisme en xenofobie bij sommige actievoerders.. Er wordt herinnerd aan het spook van het “poujadisme”. Dat poujadisme is genoemd naar Pierre Poujade die in 2003 in vergetelheid stierf. In de jaren 1950 oogstte deze winkelier succes met zijn campagnes tegen belastinginspecteurs en met zijn anti-belastingpartij die echter samen met de Vierde Republiek in 1958 ten onder ging. Een van de gekozenen van die partij was Jean-Marie Le Pen, de stichter van het uietsrt-rechtse Front National. Het poujadisme is een begrip geworden voor wat we nu een populistische stroming zouden noemen.

Onder de actievoerders duiken inderdaad ‘poujadistische’ oproepen op geïnspireerd door ‘libertariërs’ die belastingen en staat aanvallen. Een wijdverbreide tekst vol verdraaiingen stelt de staat gelijk aan een geldverslindende machine waarvoor de burgers nauwelijks iets in de plaats krijgen.

Rood en geel

De vakbonden weten niet goed wat van die gele jasdragers te vinden. Talrijke vakbondsmilitanten nemen deel aan de blokkades met eisen voor hogere lonen,.

 » Lees verder