Ga het gevecht met de control freaks aan

31-12-19 10:16:00,

In elke control freak schuilt een tiran, stelt Hans Schnitzler; in het gunstigste geval tiranniseert hij vooral zichzelf, in de meeste gevallen ook zijn omgeving. Die controle leggen we onszelf en elkaar op, soms uit vrije wil. We zijn zo de mede-ontwerpers van ons eigen huis van bewaring geworden, een huis waarin zelftoezicht en toezicht door anderen naadloos in elkaar over lopen. Toch gloort er hoop: Naarmate meer mensen in hun dagelijkse bestaan hinder ondervinden van de tirannieke tengels van de control freak, begint het tech-activisme vleugels te krijgen.

Er zijn mensen – wie kent ze niet – die niets liever willen dan heer en meester zijn over elke situatie die zich voordoet. Dergelijke types noemen we control freaks; ze zijn behekst door het verlangen om volledig grip te krijgen op hun eigen en andermans doen en laten. In elke control freak schuilt een tiran; in het gunstigste geval tiranniseert hij vooral zichzelf, in de meeste gevallen ook zijn omgeving. Dat heeft alles te maken met zijn behoefte om op elk moment in te grijpen, voordat fouten of vergrijpen zich kunnen voordoen.

In digitale tijden wordt de control freak op zijn wenken bediend. Of het nu gaat om het in kaart brengen van zijn hartritme, calorieverbruik, stressniveau, eetgewoonten of slaap- en bewegingspatronen: er is een app of gadget voor. Door zichzelf te monitoren en zichtbaar te maken wat voorheen onzichtbaar was, hoopt hij meer grip op zijn bestaan te krijgen en het noodlot te bezweren.

Controledrift is per definitie tomeloos; wie niets aan het toeval wil overlaten, zal ook andermans gangen moeten nagaan

Maar zelfsurveillance is niet genoeg. Controledrift is per definitie tomeloos; wie niets aan het toeval wil overlaten, zal ook andermans gangen moeten nagaan. Op die behoefte heeft de markt van gluurapparatuur gretig ingespeeld. Er bestaan allerlei apps waarmee je de handel en wandel van vrienden, geliefden of kinderen kunt volgen. Dat track & trace-producten met omineuze merknamen als mSpy, FlexiSpy of Glympse hun weg naar de consument weten te vinden, maakt vooral duidelijk dat het surveillance-kapitalisme spionage salonfähig heeft gemaakt.

Tegelijkertijd zijn de ach- en weeklachten niet van de lucht wanneer we voor de zoveelste keer bevestigd zien dat ook overheden en bedrijven ons voortdurend bespieden.

 » Lees verder

Twee staten of één? Gevecht over het hoofd van BDS heen. – DocP

twee-staten-of-een?-gevecht-over-het-hoofd-van-bds-heen.-–-docp

15-08-19 10:41:00,

De Republikeinse Partij ligt onder vuur van 21 leden van de Israëlische Knesseth. Uiterst rechts aangevallen door extreem rechts! Dit is meer dan een burgeroorlog tussen ‘gekkies’. De aap die hier uit de mouw komt heet: deugt het ‘framework’ van de tweestaten oplossing nog om de belangen van Israël te verdedigen?

‘Twee staten’, verhaal voor het publiek

Bijna dertig jaar lang is het publiek, vooral in het Westen voorgeschoteld dat de Palestijnen een eigen staat konden krijgen naast de joodse staat Israël. Vandaar het vredesoverleg, vandaar de Verenigde Staten als bemiddelaar. Waar twee vechten om een been … kortom: twee staten. Langzaamaan dringt via de media door dat dit een verhaal was, een ‘framework’ en dat Israël al die jaren een andere kant op ging: één staat en daarbinnen een aantal reservaten voor Palestijnen. Maar onder politici heerst nog de dwang om politiek correct te spreken van ‘de tweestaten oplossing’.

Republikeinen noemen twee staten nog als formaliteit

In Israël heeft vrijwel niemand het nog over een Palestijnse staat. President Trump en de Republikeinse Partij geven er ook geen cent voor. Toch noemden afgevaardigden van de Republikeinen vorige maand in een aangenomen anti-BDS motie en passant de tweestaten als doel. Zo hoort dat in politiek taalgebruik. Waarom? Omdat volgens het officiële anti-BDSverhaal de boycot van Israël leidt tot één staat inclusief meer dan zes miljoen Palestijnen die dan ook stemrecht, enzovoort hebben. En dat is, nog steeds volgens het officiële anti-BDSverhaal, een ramp voor Israëlische joden en dus antisemitisch. Daarom had ook de grote Israëllobbyïst AIPAC, voor wie de ‘tweestaten’ in werkelijkheid allang een non issue is ervoor gepleit om het T-woord toch maar in de motie op te nemen.

Knessethleden: dump die formaliteit

21 Knessethleden vinden het tijd om het masker te laten vallen. Zij hebben deze week een beroep gedaan op de Republikeinen en willen daarbij steun van president Trump, om niet meer de ‘tweestaten’ als doel te noemen. In hun brief staat dat de Palestijnse staat veel gevaarlijker is dan BDS (“the establishment of a Palestinian state would be far more dangerous to Israel than BDS.” De nieuwe formule, ook van Trump overigens, is “dat de partijen er zelf maar uit moeten zien te komen”.

 » Lees verder