Guardian volhardt in stilzwijgen over gebrek aan bewijzen voor ontmoeting Manafort-Assange

guardian-volhardt-in-stilzwijgen-over-gebrek-aan-bewijzen-voor-ontmoeting-manafort-assange

07-01-19 03:09:00,

Op 25 november 2018 publiceerde de Britse krant The Guardian een wereldprimeur. Paul Manafort, campagnemanager van Trump, bezocht Julian Assange driemaal in de Ecuadoriaanse ambassade in Londen tussen 2013 en 2016. Enkele dagen later werden andere media echter sceptisch. Hoofdredacteur Katherine Viner en journalist Luke Harding hullen zich sindsdien in hardnekkig stilzwijgen.

In het lopende feuilleton over Trump en zijn vermeende Russische vrienden kwam The Guardian op 25 november 2018 met een toch wel straffe scoop. Tussen 2013 en 2016 bezocht Trumps campagnemanager Paul Manafort driemaal Julian Assange, topman van WikiLeaks in de ambassade van Ecuador in Londen. Het artikel daarover werd gebracht door journalisten Luke Harding, Dan Collyns en Fernando Villavicencio. Van die drie is Luke Harding de meest bekende.

Succesvol journalist en auteur

Harding schreef meerdere boeken o.a. over Edward Snowden en Julian Assange. Die kregen zeer ruime aandacht en werden gebruikt als basis voor twee films. Enkele eenzame journalisten hadden echter een aantal bedenkingen bij zijn verhalen, maar zijn verkoopsuccessen maakten hem ongenaakbaar. Aan die reputatie dreigt nu een einde te komen.

Het zou de eerste keer niet zijn dat een gelauwerd topjournalist niet blijkt te zijn wat hij (het zijn bijna uitsluitend mannen) beweert te zijn: een gedegen onderzoeksjournalist. Minder dan een maand geleden tuimelde topjournalist Claas Relotius van het Duitse weekblad Der Spiegel van zijn voetstuk. Een collega durfde het aan zijn stille achterdocht om te zetten in gedegen onderzoek. Relotius had hele verhaallijnen in zijn artikels verzonnen, onbestaande interviews uitgeschreven, ontmoetingen met getuigen bleken fictie te zijn e.d.



CNN-journalist van het jaar 2014 Claas Relotius (screenshot The Guardian)

The Guardian had beter kunnen weten. Meerdere journalisten hebben de krant in het verleden al gewezen op gaten in de vele verhalen die Harding in de krant publiceerde en in zijn boeken reproduceert. Zij konden hun kritiek alleen kwijt op alternatieve media. Ook deze website stelde in 2014 vast dat zijn boek over Snowden geen ernstig journalistiek werk was maar een samenraapsel van internetinformatie en bestaande mediaberichten, dat hij in een geromantiseerde vorm had herschreven. Onderzoeksjournalist Glenn Greenwald wees er op dat Harding nooit met Snowden gesproken heeft en zelfs nooit een poging heeft ondernomen om hem te ontmoeten.

Onverdachte bron?  » Lees verder

The Guardian en Israël, vooringenomen berichtgeving poserend als objectieve journalistiek

the-guardian-en-israel-vooringenomen-berichtgeving-poserend-als-objectieve-journalistiek

14-11-18 11:37:00,

De Britse krant The Guardian, een baken van degelijke journalistiek? Betrapt op vooringenomen berichtgeving ten voordele van Israël veranderde de krant na massaal protest de titel van een artikel, maar de gewijzigde tekst bevestigt de systemische vooringenomenheid van de krant. The Guardian is niet de enige die deze kritiek niet snapt, Belgische media volgen hetzelfde patroon.

Op 12 november 2018 plaatste de Britse kwaliteitskrant The Guardian een artikel over een recente aanval van een Israëlisch team soldaten op het grondgebied van Gaza, waarbij ze Nour Baraka, een bevelhebber van de gewapende vleugel van Hamas, de Ezzedine al-Qassam Brigades, ombrachten. Na hun aanslag poogde het team te ontsnappen maar werd betrapt en beschoten door leden van de brigade. Daarbij werd een Israëlische luitenant-kolonel gedood en een andere Israëlische soldaat zwaar gewond. Tijdens de aanslag tegen de Hamasleider en in het vuurgevecht dat er op volgde werden nog zes andere Palestijnen om het leven gebracht.

Neutrale woorden zonder dader voor de één, duidelijke daders voor de ander

Het artikel verscheen op de website van de krant om 3 uur 47 ’s morgens, met als titel “Israëlisch officier gedood tijdens Gaza raid waarbij zeven Palestijnen stierven”. Volgens de krant ging het over een ‘undercover raid’ die blijkbaar verkeerd gelopen was, waarbij “een vuurgevecht ontstond” dat “dreigde een wankel, onofficieel staakt-het-vuren te vernietigen”.

Volgens een persverklaring van het Israëlisch leger ging het over een ‘informatieopdracht’ die door omstandigheden zou zijn misgelopen. De Hamascommandant zou toevallig gedood zijn bij dat treffen. Nadat ze betrapt werden “ontstond een vuurgevecht”, de Israëlische soldaten ontsnapten naar een olijfboomgaard waar ze door een militaire helikopter werden opgepikt.

Tegen het artikel, vooral de titel, kwamen onmiddellijk talrijke media-activisten in opstand. Zij klaagden het vooringenomen woordgebruik in de titel aan, maar ook het artikel zelf was zeer partijdig. Een Israëlisch officier “werd gedood”, terwijl “Palestijnen omkwamen”. Bovendien gebeurde dat tijdens een “Gaza raid”.

Volgens The Guardian worden Palestijnen die op hun eigen grondgebied worden aangevallen door een commando van buitenlandse soldaten niet “gedood”, maar ze “komen om”. Passieve zinsconstructie, geen daders. Een Israëlische soldaat die een illegale operatie uitvoert in Gaza, wordt daarentegen “gedood”. Actief woordgebruik dat daders impliceert.

Een inval van een team Hamasstrijders in Israël wordt zonder de minste twijfel onmiddellijk geklasseerd als een terroristische aanval,

 » Lees verder

So DID the Guardian back war on Iraq?

So DID the Guardian back war on Iraq?

31-08-18 12:29:00,

Philip Roddis

If I and a hundred likeminded others devoted ourselves 24/7 to rebutting the drivel above and below the line in the Guardian, we couldn’t make a dent. It would be like despatching midges, in August on a Highland bog, by crushing them one by one between thumb and forefinger.

So I seldom bother. But a few instances this year have seen me obliged to make some sort of response to twaddle too egregious to let pass. One was Matthew d’Ancona’s smug desire to see market forces rein in the purveyors of ‘fake news’ via the kitemarking of such online crusaders for truth as Full Fact, led by tory party donor Michael Samuels.

The other two were below the line. In an exchange with one btl commentator, back in April and over – what else? – Syria, I was told the idea of oil being a factor in the invasion of Iraq had been ‘thoroughly debunked’. I felt it incumbent, though it’s generally easier on such matters to spout nonsense than refute it, to put him straight on this small point.

More recently a commentator correctly asserted that the Guardian had supported the invasion of Iraq. This drew flat contradiction from another to the effect that, au contraire,  the Graun had opposed the war. I let it pass but, for reasons too mundane to test your patience with, it popped into my head today between lunch and walking the woofer.

A click or two of the mouse and here we are: an Observer editorial (pedants note, Observer is a sister of The Guardian within Guardian Media Group) of Sunday, January 19, 2003. Its title? Iraq: the case for decisive action. The case, not to put too fine a point on things, for a war which – sanctions having already killed 500,000 children – proceeded with Shock And Awe to:

  • blast Iraq with depleted uranium (aka chemical warfare) …
  • snuff out the lives – and I’m being ultra conservative here – of hundreds of thousands of Iraqi civilians …
  • stoke the flames of Salafist terror …
  • give us the infamies of Abu Ghraib …
  • and – because,

 » Lees verder

The Guardian previews my Annual Shakespeare Lecture, tonight (19 March 2018) at the Rose Theatre

The Guardian previews my Annual Shakespeare Lecture, tonight (19 March 2018) at the Rose Theatre

19-03-18 11:38:00,

Is Theresa May Macbeth? Might King Lear agree with Jeremy Corbyn? On Monday night, one of Europe’s leading political thinkers – former Greek finance minister Yanis Varoufakis – will tell a London theatre audience the lessons for contemporary politics and economics that he believes can be found in Shakespeare’s plays.

Varoufakis achieved Europe-wide celebrity in 2015 when he attempted to renegotiate Greece’s debt to the European Union during a financial crisis that paralysed his country. The politician resigned after a bailout plan was rejected by Greek voters in a referendum, but has remained a high-profile figure due to his style – he is often filmed riding motorbikes in black leather – and his ideas, outlined in books such as 2016’s And the Weak Suffer What They Must?

His books and speeches have always been studded with Shakespearean quotations, but it is only in next week’s lecture – to be given at the Rose theatre in Kingston, which is modelled on a playhouse from Shakespeare’s day – that the depth of Varoufakis’s investment in the dramatist will become clear.

“We never studied Shakespeare at school because we have our own great playwrights: Euripides, Sophocles,” he told me on the phone from his home in Athens, where he was finishing the Rose speech, and making plans to launch a new Greek party to contest the 2019 EU elections.

However, the teenage Varoufakis, knowing that Shakespeare had been influenced by the Greek tragedies, found on his parents’ bookshelves Greek translations of the canon, starting with Hamlet. “I was absolutely mesmerised by it: the play within the play, the prince’s existential angst.”

In the late 1970s, when his parents sent him to universities in England (first Essex, then Birmingham) to escape the Greek military dictatorship of that time, Varoufakis used Shakespeare to improve his English, studying all 37 plays over three years. He even kept a Collected Shakespeare in the bathroom.

King Lear has influenced him most ideologically. Shake the Superflux, the title of the London lecture, comes from a speech in which the English king, seeing his poor citizens helpless in a storm, vows to challenge “superflux” (excess) in society, and, casting off his clothes, becomes at one with the vulnerable.

 » Lees verder

The recent Guardian whitewash of the White Helmet is more sinister than we realise

The recent Guardian whitewash of the White Helmet is more sinister than we realise

21-12-17 05:57:00,

by Adam Garrie at Oriental Review

How the White Helmets plug in to the wider picture

The recent Guardian hit-piece against journalists Vanessa Beeley, Professor Tim Anderson and Eva Bartlett is something far more sinister than most people have yet to realise. The piece which can be read here is a very crude attempt to discredit the efforts of independent journalists who have exposed the links between a group called White Helmets and terrorists committing war crimes in Syria, in contravention of well known principles of international law.

The gist of the Guardian piece is that the findings of the aforementioned journalists are not credible because they are being “used by Russia” to justify Russia’s foreign policy in regards to Syria.

First of all, the Guardian’s premise is rather absurd to begin with, as according to international law, Russia’s presence in Syria is fully legal while that of the countries that back the White Helmets (the US, UK and France, among others) is illegal.

Consequently, the presence of a so-called NGO like White Helmets (in reality they are handsomely funded by western governments) is also illegal as they are operating in Syria without the consent of the Syrian government and without any mandate from the United Nations.

Therefore, the burden of proof in any criticisms of Anderson, Beeley and Bartlett, lies on those who are openly advocating for violations of international law.

But even more fundamentally, there is a fatal flaw in the Guardian’s hatchet job.

On the 2nd of November, an exhaustive report on the alleged chemical attack in Syria’s Khan Sheikhoun was released by the combined Foreign, Defence and Industry and Trade Ministries of the Russian Federation.

The findings of this forensic study affirm that the journalistic findings of Anderson, Bartlett and Beeley regarding both the White Helmets organisation as well as the bogus US narrative on the so-called chemical attack at Khan Sheikhoun.

The following are the crucial findings of the official Russian study:

  1. “Victims” of the alleged attack arrived at hospitals hours before the alleged attack was said to have occurred.
  2. The crater at Khan Sheikhoun was consistent with that created from a ground based crude incendiary device,

 » Lees verder

Guardian trashes White Helmet sceptics

Guardian trashes White Helmet sceptics

19-12-17 02:36:00,

by Philip Roddis

There is an on-line smear campaign designed to dishonestly associate the White Helmets with armed terrorists. Please disregard the above photo.

Today’s Guardian (December 18th) plumbs new depths in its narrative on Syria. A Spotlight Piece by Olivia Solon – her profile refers to her as “a senior technology reporter for Guardian US in San Francisco” – carries the header, How Syria’s White Helmets became victims of an online propaganda machine, and opens like this:

The Syrian volunteer rescue workers known as the White Helmets have become the target of an extraordinary disinformation campaign that positions them as an al-Qaida-linked terrorist organisation.

I confess, I’m aware of but haven’t looked into claims of White Helmets working closely with al-Quaeda, Jabhat al-Nusra or other terrorist outfits. I do know the West has a record stretching back through Afghanistan in the eighties to Churchill’s peg on nose support for Saudi jihadists after the fall of the Ottomans. As one who deems Syria’s elected government – indeed, Syria’s secular state – target of an extraordinary disinformation campaign by Western interests who for reasons set out below aim to prime us for further regime change in the middle east, I object.

In a second paragraph worthy of the Daily Mail, Solon proudly tells us that:

The Guardian has uncovered how this counter-narrative is propagated online by a network of anti-imperialist activists, conspiracy theorists and trolls with the support of the Russian government (which provides military support to the Syrian regime).

We already know the Russian government is evil. It worms its way into right-thinking American brains, urging their owners in satanic whispers to vote the way they know they shouldn’t. It poisons dissidents, cheats at sport and has the bally cheek to bomb ISIL in Aleppo instead of watching Assad go the way of Gaddafi and Saddam while the good guys over the border bomb ISIL in Mosul.

(Pulling two demoniser narratives together delivers more than a BOGOF. When the Get Corbyn agenda merged with that of Friends of Israel over Shah-Livingstone, a multiplier effect arose from two powerful and mutually reinforcing myths. With such dog-whistle journalism, the piece practically writes itself.)

Only this morning,

 » Lees verder