Het kapitalismesprookje van Max Roser en Bill Gates

het-kapitalismesprookje-van-max-roser-en-bill-gates

14-02-19 08:16:00,

Hoe meer we erachter komen dat de beloftes van het doordruppelkapitalisme loos zijn gebleken, hoe wanhopiger de elite probeert de ongewassen massa van het tegendeel te overtuigen.

Dat is wat die jaarlijkse jamboree van de rijken in Davos, het World Economic Forum, is geworden: een bootcamp voor de elite in kapitalismemarketing. Welke organische intellectueel van de factor kapitaal heeft dit jaar de beste grafiek weten te produceren om de populisten te overtuigen van de zegeningen van het kapitalisme?

Twee jaar geleden was het Branko Milanovic, hoofdeconoom van de Wereldbank, die furore maakte met zijn zogenaamde olifantgrafiek. Gebaseerd op data die de verdeling van de toegevoegde waarde geproduceerd tussen 1988 en 2008 over verschillende inkomensgroepen uitdrukten, concludeerde Milanovic dat de inkomensongelijkheid in het Rijke Noorden weliswaar fors was toegenomen maar dat de mondiale ongelijkheid door de enorme welvaartssprong die de onderklasse in het Arme Zuiden had doorgemaakt, was afgenomen.

Het ging erin als koek bij de Davos-elite. Die had sinds 2014, het Piketty-jaar, in haar maag gezeten met de toenemende politisering van de oplopende ongelijkheid in landen als het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten. Diezelfde elite zag met lede ogen toe hoe in West-Europa en Noord-Amerika populisten aan de haal gingen met Piketty’s U-vormige grafieken om te betogen dat het mondiale kapitalisme weliswaar leuk was voor de ‘happy few’ (de punt van de slurf uit Milanovics grafiek) maar desastreus was geweest voor de onderklasse in Europa en Amerika (de wortel van de slurf uit Milanovics grafiek). In 2014 was het zelfs het voornaamste thema van de jaarlijkse bijeenkomst in Davos.

Het duurde niet lang voordat Milanovics olifantgrafiek onder vuur kwam te liggen

Met Milanovic in de hand konden ze in Davos hun populistische uitdagers om de oren slaan met het verwijt dat zij hardvochtige welvaartschauvinisten waren, die welvaartsbehoud voor de eigen, al relatief welvarende achterban zwaarder lieten wegen dan de immense welvaartstoename van honderden miljoenen Aziaten. En daarmee verlies je bij de hoogopgeleide middenklasse, die veel minder van mondialisering te vrezen had en zich nauwelijks nog solidair voelde met de onderklasse, al snel het morele pleit.

En dus waande de elite zich voorlopig veilig: het mondiale kapitalisme is wél goed voor de gewone man en vrouw,

 » Lees verder