De koude komt, de oogsten verdwijnen – Climategate

de-koude-komt,-de-oogsten-verdwijnen-–-climategate

09-12-19 08:55:00,

Pieter Breughel.

Auteur: Udo Pollmer, wetenschappelijk leider van de EU.L.E.–vereniging.

Vertaling: Piet van Veghel.

Er is nieuws van het klimaatfront: NASA heeft haar interplanetaire weersvoorspelling voor het komende decennium gespecificeerd. Dit is nodig om haar ruimtevluchten te kunnen plannen. Want in het zonnestelsel zijn talrijke fenomenen die het leven van astronauten in gevaar kunnen brengen. Bijvoorbeeld, de zonnefakkels, dat wil zeggen enorme massa’s plasma, die met 900 km per seconde vanuit de zon de ruimte in worden geslingerd en ook de atmosfeer van de aarde bereiken.

Het is algemeen bekend dat hoge zonneactiviteit het radioverkeer op aarde verstoort. Maar dit is het minst schadelijke effect. De daaruit voortvloeiende klimaatveranderingen hebben verdergaande gevolgen. Hoe actiever de zon, hoe warmer het in de loop der jaren en decennia wordt en vice versa. Nu heeft de NASA een uitzonderlijk lage zonneactiviteit voorspeld voor de komende jaren, een zogenaamd Dalton-minimum. De astronomische gegevens komen momenteel overeen met de zwakste cyclus van de laatste 200 jaar. Voor de ruimtevaart breekt daarmee een gouden tijdperk aan. Voor ons, de aardbewoners, betekent dit vooral één ding: KOU.

Meer dan tien jaar geleden, in 2006, had de NASA de wereldwijde koude periode rond 2022 voorspeld. Volgens deze prognose zou het volgend jaar 2020 van start moeten gaan. De koudste fase van het Dalton-minimum zou in 2025 moeten worden bereikt. Ook andere onderzoeksinstellingen kwamen tot dezelfde of vergelijkbare resultaten. Ze verwijzen bijvoorbeeld naar de vorming van langlevende coronale gaten in de zon met lagere temperaturen. Of de afname van de zonnewinden.

Ontbreken deze, dan dringen de kosmische stralen in het zonnestelsel en in de atmosfeer van de aarde door. Dit beïnvloedt op zijn beurt de wolkenvorming. Allemaal tekenen van een koude-fase.

Bij het klimaat gaat het niet over klimaatgassen, maar over gigantische geofysische en kosmische processen zoals de De-Vries-cyclus, de Schwabe-cyclus, de Gleissberg-cyclus, Heinrich-gebeurtenissen of de Atlantische multidecadische oscillatie.

De huidige zonnecyclus heeft al het zonnevlekkenniveau van de kleine ijstijd bereikt. De laatste keer, dat we een dergelijk bedreigend minimum hadden, geraakten maar twee van de magnetische velden van de zon uit de fase. Ditmaal zijn vier magnetische velden uit de fase. Nog een voorbode: De vorming van kosmogene isotopen neemt de laatste 9000 jaar sneller af dan ooit daarvoor.

 » Lees verder