Handelsakkoorden kunnen Nederland niet liberaal genoeg zijn

handelsakkoorden-kunnen-nederland-niet-liberaal-genoeg-zijn

05-01-19 11:39:00,

Gewobde documenten laten zien hoe nonchalant en dogmatisch de Nederlandse overheid haar standpunten ten aanzien van het handelsakkoord TiSA (Trade in Services Agreement) heeft bepaald. Van meet af aan was het doel om de nationale dienstensector zoveel mogelijk te liberaliseren, zonder raadpleging van experts uit verschillende geledingen van de samenleving of een maatschappelijke discussie vooraf. En hoewel de TiSA-onderhandelingen stilstaan, bestaat de kans dat onderdelen ervan in toekomstige handelsakkoorden worden opgenomen.

Dit stuk in 1 minuut

  • Uit gewobde documenten over het Trade in Services Agreement (TiSA) blijkt dat Nederland de nationale dienstensector zoveel mogelijk wilde openstellen voor buitenlandse concurrentie.

  • Het lijkt er sterk op dat er in Nederland slechts één ambtenaar was die zich over de standpuntbepaling ten aanzien van dit handelsakkoord moest ontfermen. Afgaande op het niveau van de instructies die hij of zij kreeg, lijkt de betreffende ambtenaar niet bijzonder vertrouwd te zijn met de ins en outs van internationale handel.

  • Sinds de komst van Donald Trump liggen de TiSA-onderhandelingen stil, maar dat betekent niet dat het verdrag definitief van de baan is. De kans is aanwezig dat aspecten ervan in andere, nieuwe handelsovereenkomsten terecht komen.

  • Verschillende studies laten zien dat overheden en de Europese Commissie de internationale handel in diensten genuanceerder kunnen benaderen dan zij nu doen: niet alleen de kosten, maar ook de baten van bestaande wetten en regels verdienen aandacht.

  • Momenteel worden alweer de eerste stappen gezet naar een nieuw handelsakkoord tussen de EU en de VS. Europees Handelscommissaris Malmström is al door Europarlementariërs op de vingers getikt omdat ze zonder mandaat handelsgesprekken heeft aangeknoopt.


Lees verder

De handelsverdragen TTIP en CETA zullen bij veel mensen wel een belletje doen rinkelen, maar wie heeft er ooit gehoord van TiSA en weet waar dat over gaat? In het rijtje mega-handelsakkoorden van de afgelopen jaren is het Trade in Services Agreement – want zo heet TiSA voluit – altijd een ondergeschoven kindje geweest. Onterecht, gezien de omvang van deze nog af te ronden deal tussen 23 landen (waaronder de EU) en de mogelijke gevolgen ervan.

De onderhandelingen over TiSA vinden plaats buiten de Wereldhandelsorganisatie (WTO) en hebben uitsluitend betrekking op de handel in diensten.

 » Lees verder

Onze banken kunnen nog steeds op een blanco cheque van de overheid rekenen

Onze banken kunnen nog steeds op een blanco cheque van de overheid rekenen

16-08-18 08:32:00,

Volgende maand herdenken we het faillissement van Lehman Brothers. 15 september 2008 luidde het begin in van een financiële crisis zonder weerga, die met name in Nederland flink heeft huisgehouden. Twee van de vier grootbanken moesten worden genationaliseerd. De derde had staatssteun nodig. En de vierde bleek lid van een internationale bankenbende die het belangrijkste rentetarief, Libor, ten eigen bate had zitten manipuleren.

De ‘ombuigingen’ die de staat vervolgens van buitenlandse obligatiehouders en Brusselse technocraten moest doorvoeren, heeft een zware wissel op economie en samenleving getrokken. Honderdduizenden banen zijn verloren gegaan. En we zijn sinds 2008 ongeveer een jaar economische productie aan welvaart misgelopen.

En denk niet dat het achter de rug is. Burgers die afhankelijk zijn van de overheid betalen nog altijd het gelag: huurders, zorgpersoneel, mensen die werken in het onderwijs, hulpbehoevenden die nergens meer terecht kunnen, studenten, werknemers die zijn ontslagen en als zzp’er weer zijn aangenomen, gepensioneerden die zijn gekort op hun uitkering.

Miljoenen Nederlanders zien iedere maand de littekens van de crisis terug in hun portemonnee. Het schamele beetje inkomensgroei dat burgers sinds de millenniumwende hebben mogen ontvangen, is tijdens de crisis ruimschoots weggevaagd.

De grote boosdoener is de huizenmarkt. Net als in het Engeland van Thatcher heeft zich hier het idee vastgezet dat het beter is te kopen dan te huren. En dus veranderde Nederland in veertig jaar tijd van een huurdersland in een kopersland. Veranderden onze banken van zakenbanken, handelsbanken, spaarbanken en middenstandsbanken in hypotheekbanken. Werd Nederland wereldkampioen hypotheekschuld. Was er geen land ter wereld waar je zo gemakkelijk een hypotheek kon krijgen. Was er geen overheid die het eigen woningbezit zo genereus stimuleerde. En was er geen land ter wereld waar de woonlasten zo hard zijn gestegen.

Er is in tien jaar geen spat ­veranderd

De internationale financiële intelligentsia heeft sinds het uitbreken van de crisis het ene na het andere rapport gepubliceerd waarin gewezen werd op de ontwrichtende effecten van een huizenzeepbel. Zo’n bel zuigt schaars kapitaal naar laagproductieve sectoren. Legt een buitenproportioneel beslag op het besteedbaar inkomen van huishoudens. Doet een forse greep in de schatkist. En maakt economieën zeer kwetsbaar voor schokken op internationale financiële markten.

Nederland is een schoolvoorbeeld. Meer dan een derde van de financiering van onze huizenzeepbel kwam uit het buitenland.

 » Lees verder

Stadsbomen kunnen bijna evenveel CO2 opslaan als een tropisch woud

Stadsbomen kunnen bijna evenveel CO2 opslaan als een tropisch woud

28-06-18 02:22:00,

De meeste mensen denken niet aan Londen als een bos. Toch zijn er in de stad meer bomen dan mensen. En nu blijkt dat sommige delen van die stadsjungle evenveel CO2 per hectare opnemen als tropische regenwouden, schrijft Mathias Disney, onderzoeker aan het University College London.

Meer dan de helft van de wereldbevolking leeft in steden en stadsbomen zijn cruciaal voor hun gezondheid en mentaal welzijn. Bomen bieden schaduw, temperen overstromingen, absorberen CO2, filteren vervuiling uit de lucht en bieden een habitat voor vogels, zoogdieren en andere planten. De ecoysysteemdiensten van de Londense bomen – alle diensten die ze de inwoners bieden door natuurlijke processen – werden recent geschat op 130 miljoen pond per jaar.

Dat komt neer op minder dan 20 pond per boom per jaar, maar de echte waarde kan mogelijk veel hoger liggen, omdat het moeilijk te berekenen is hoe lang een boom leeft en welke voordelen die nog biedt. Een grote, volwassen boom vervangen kost vele duizenden ponden, en hem vervangen door een of meerdere jonge bomen betekent dat je tientallen jaren moet wachten op hetzelfde niveau van ecosysteemdiensten.

Het probleem met bomen meten

Bomen absorberen CO2 bij de fotosynthese, en verwerken dat tot organisch materiaal dat bijna de helft van hun massa uitmaakt. Stadsbomen zijn bijzonder effectief in dat absorberen, omdat ze dichtbij de plek staan waar CO2 wordt geproduceerd, namelijke de verbranding van fossiele brandstoffen uit het transport of industriële activiteiten.

Dat potentieel is een bijzonder belangrijk aspect van hun waarde, maar het is bijzonder moeilijk te berekenen. Een 120-jaar oude plataan kan 30 meter hoog zijn en 40 ton of meer wegen, en een deel van de koolstof in zijn weefsel is afkomstig van de verbranding van steenkool in Victoriaanse tijden.

De hoogte van een boom meten is al moeilijk, en de berekening van zijn massa is nog moeilijker. Meestal gebeurt dat door de diamater of hoogte te vergelijken met een gelijkaardige boom die omgehakt is en waarvan het gewicht is bekend. Die methode gaat ervan uit dat bomen van dezelfde soort een gelijkaardige vorm en gewicht hebben.

Maar een van de fascinerende eigenschappen van bomen is net dat ze zo variabel kunnen zijn, afhankelijk van hun omgeving. De massa van stadsbomen inschatten op basis van hun niet-stedelijke collega’s is dus erg onzeker.

 » Lees verder

Meer dan 1000 academici: ‘Wij kunnen niet langer zwijgzaam toekijken’

Meer dan 1000 academici: ‘Wij kunnen niet langer zwijgzaam toekijken’

09-06-18 07:41:00,

Meer dan 1.000 academici keren zich in een opiniestuk tegen de tendens tot ontmenselijking van vluchtelingen en mensen zonder papieren. ‘Wij, als leden van de universitaire gemeenschap, kunnen niet langer zwijgzaam toekijken.’

De Belgische rectoren riepen via een open brief op tot menselijkheid. Staatssecretaris voor Asiel en Migratie Theo Francken floot hen terug via Twitter. Wij – als leden van de universitaire gemeenschap – kunnen niet langer zwijgzaam toekijken. Met deze brief willen we weerwoord bieden aan twee soorten discours die aanleiding gaven tot de gebeurtenissen van vorige week: de dehumanisering van ‘de Ander’ en de beperking van vrije meningsuiting. Samen vormen ze een gevaarlijke cocktail – een die zich als een sluipend gif in onze samenleving kan verspreiden, een democratie onderuit kan halen en het meest onmenselijke in mensen naar boven kan halen.

Dehumanisering van ‘de Ander’

Toen de rectoren vorige week opriepen tot meer menselijkheid lieten ze niet alleen hun hart spreken, maar ook hun verstand (De Afspraak, 30-05-2018): Het afnemen van menselijkheid kan gevaarlijke gevolgen hebben in onze samenleving.

Wanneer we anderen zien lijden, hebben we als mens twee opties: ons bekommeren om hun lot of onze blik afwenden. De eerste optie is makkelijker wanneer we controle ervaren over de situatie en we het gevoel hebben te kunnen helpen. Maar, wanneer er sprake is van onmacht of controleverlies, dan is er kans op onverschilligheid, of erger, dan keren we ons tegen het slachtoffer. “Heeft hij/zij de situatie zelf niet in de hand gewerkt? Míj zou dit toch nooit overkomen!” Deze gevoelens van onbegrip en minachting vormen de voedingsbodem voor dehumanisering, dat is, voor het zien van ‘de Ander’ als ‘minder mens dan wij’ (zie ook Le Soir 22-12-2015). Er zijn in de sociale en psychologische wetenschappen honderden studies verricht naar de effecten van dehumanisering op hoe we ‘de Ander’ behandelen. De resultaten zijn ronduit beangstigend (zie Haslam & Loughnan, 2014 voor een overzicht). Dehumanisering geeft een vrijgeleide om de Ander als minderwaardig te beschouwen en onze morele kaders bij te stellen tot het punt dat Universele mensenrechten niet langer gelden. Historische en actuele voorbeelden hiervan zijn legio.

We stellen vast dat vluchtelingen en migranten subtiel of minder subtiel ontmenselijkt worden: ze worden voorgesteld als onderdeel van (oncontroleerbare) vluchtelingenstromen en migratiegolven. En migreren zelf wordt als een te vervolgen crimineel feit beschouwd,

 » Lees verder

Zwitsers kunnen bankmacht breken tijdens referendum – De Lange Mars Plus

Zwitsers kunnen bankmacht breken tijdens referendum – De Lange Mars Plus

07-06-18 02:36:00,

Foto 123rf

Op 10 juni 2018 kunnen de Zwitsers zich uitspreken in een referendum wie voortaan het geld maakt, de commerciële banken of de centrale bank. Zal Zwitserland als het eerste land ter wereld de bankiers hun uitzonderlijke bron van winst afpakken en het speeltje van de machtigen van de aarde?

Zondag is het de vraag of de geldschepping (en daardoor de macht) van commerciële banken moet worden overgedragen aan de Centrale Bank. Het grote publiek schijnt te denken dat deze situatie al lang bestaat, maar niets is minder waar. Ondertussen wordt het Zwitserse publiek angst aangejaagd toch vooral tegen te stemmen.

Commerciële banken

Wereldwijd hebben de commerciële banken het privilege van de geldschepping: zo’n 95 procent van al het geld dat in omloop is ontstaat als een cliënt (overheid, bedrijf, particulier) geld leent bij de bank. De initiatiefnemers van het referendum willen deze geldcreatie weghalen bij de banken en overdragen aan de Centrale Bank.

Commerciële banken beogen immers zakelijke belangen en zijn minder geïnteresseerd in stabiliteit, dan in het maken van winst. Daarom zeggen ze is het beter deze taak te geven aan de Centrale Bank (Zwitserse Nationale Bank, SNB) die onder controle staat van het volk terwijl dat nu niet het geval is. Banken varen nog steeds volledig hun eigen koers.

Tegenstanders van het voorstel zijn het parlement, de regering, de voornaamste politieke partijen en organisaties. Zij zeggen dat het riskant is om te pionieren met een monetair systeem, dat nergens anders ter wereld is uitgetest. Ieder weet zo langzamerhand dat dit een beproefd middel is om vernieuwingen tegen te houden. Met hetzelfde argument wordt de invoering van het basis inkomen ook buiten de deur gehouden door allerlei parlementen.

Volgens de directeur van de SNB is het voorstel een ‘onnodig en gevaarlijk experiment’. Op zich is dit natuurlijk een vreemde reactie voor de vertegenwoordiger van het instituut dat na het referendum juist meer macht en invloed op de financiële markten kan krijgen dan hij nu heeft.

Het is wel duidelijk hoe groot de macht van de banken is en van de belanghebbenden, de machtigen van de aarde. Tijdens een peiling begin mei haalden de voorstemmers niet de meerderheid,

 » Lees verder